امروز مستان را نگر در مست ما آویخته
افکنده عقل و عافیت و اندر بلا آویخته
گفتم که ای مستان جان میخورده از دستان جان
ای صد هزاران جان و دل اندر شما آویخته
گفتند شکر الله را کو جلوه کرد این ماه را
افتاده بودیم از بقا در قعر لا آویخته
بگریختیم از جور او یک مدتی وز دور او
چون دشمنان بودیم ما اندر جفا آویخته
جام وفا برداشته کار و دکان بگذاشته
و افسردگان بیمزه در کارها آویخته
بنشسته عقل سرمه کش با هر کی با چشمی است خوش
بنشسته زاغ دیده کش بر هر کجا آویخته
زین خنبهای تلخ و خوش گر چاشنی داری بچش
ترک هوا خوشتر بود یا در هوا آویخته
عمری دل من در غمش آواره شد میجستمش
دیدم دل بیچاره را خوش در خدا آویخته
بر دار دنیا ای فتی گر ایمنی برخیز تا
بنمایم آزادانت را و هم تو را آویخته
بر دار ملک جاودان بین کشتگان زنده جان
مانند منصور جوان در ارتضا آویخته
عشقا توی سلطان من از بهر من داری بزن
روشن ندارد خانه را قندیل ناآویخته
من خاک پای آن کسم کو دست در مردان زند
جانم غلام آن مسی در کیمیا آویخته
برجه طرب را ساز کن عیش و سماع آغاز کن
خوش نیست آن دف سرنگون نی بینوا آویخته
دف دل گشاید بسته را نی جان فزاید خسته را
این دلگشا چون بسته شد و آن جان فزا آویخته
امروز دستی برگشا ایثار کن جان در سخا
با کفر حاتم رست چون بد در سخا آویخته
هست آن سخا چون دام نان اما صفا چون دام جان
کو در سخا آویخته کو در صفا آویخته
باشد سخی چون خایفی در غار ایثاری شده
صوفی چو بوبکری بود در مصطفی آویخته
این دل دهد در دلبری جان هم سپارد بر سری
و آن صرفه جو چون مشتری اندر بها آویخته
آن چون نهنگ آیان شده دریا در او حیران شده
وین بحری نوآشنا در آشنا آویخته
گویی که این کار و کیا یا صدق باشد یا ریا
آن جا که عشاقند و ما صدق و ریا آویخته
شب گشت ای شاه جهان چشم و چراغ شب روان
ای پیش روی چون مهت ماه سما آویخته
من شادمان چون ماه نو تو جان فزا چون جاه نو
وی در غم تو ماه نو چون من دوتا آویخته
کوه است جان در معرفت تن برگ کاهی در صفت
بر برگ کی دیده است کس یک کوه را آویخته
از ره روان گردی روان صحبت ببر از دیگران
ور نی بمانی مبتلا در مبتلا آویخته
جان عزیزان گشته خون تا عاقبت چون است چون
از بدگمانی سرنگون در انتها آویخته
چون دید جان پاکشان آن تخم کاول کاشت جان
واگشت فکر از انتها در ابتدا آویخته
اصل ندا از دل بود در کوه تن افتد صدا
خاموش رو در اصل کن ای در صدا آویخته
گفت زبان کبر آورد کبرت نیازت را خورد
شو تو ز کبر خود جدا در کبریا آویخته
ای شمس تبریزی برآ از سوی شرق کبریا
جانها ز تو چون ذرهها اندر ضیا آویخته



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به وصف حال مستان و عشق آنها به خدا و زیباییهای دنیوی میپردازد. مستان در حالت مستی از عقل و عافیت خویش فاصله گرفته و در جستجوی حقیقت هستند. در این حال، عشق و عرفان به آنان عمیقترین درک را از دنیا و زندگی هدیه میدهد. شاعر به تضاد میان عشق و جفا اشاره کرده و تأکید میکند که در سایهی این عشق، انسانها میتوانند به تعالی و آزادگی برسند. در نهایت، با اشاره به شمس تبریزی بهعنوان منبع نور و زندگی، ارتباط عمیق میان انسان و حقیقت را تجلی میدهد.
هوش مصنوعی: امروز مستان را تماشا کن که چگونه در مستی ما غرق شدهاند و عقل و سلامتی خود را رها کرده و در دشواریها گرفتارند.
هوش مصنوعی: به مستان گفتم که ای کسانی که جانتان به واسطهٔ عشق و مستی به شما داده شده، شما خود منبع حیات و جانهای بیشماری هستید که به واسطهٔ شما متصل به وجود آمدهاند.
هوش مصنوعی: گفتند که سپاس خدا را که این ماه (شمس) نمایان شد، ما در عمق ناامیدی و تاریکی گرفتار بودیم.
هوش مصنوعی: مدتی از ظلم و ستم او فرار کردیم و از دور او به مانند دشمنان رفتار کردیم و در اعمال و کارهای ناپسند غرق شده بودیم.
هوش مصنوعی: کسانی که در راه وفا و صداقت قدم برمیدارند، از کار و کسب خود دست کشیدهاند و افرادی که بیهدف و بیمزه هستند، در کارهای بیثمر مشغول شدهاند.
هوش مصنوعی: عقل، که به نوعی نمایندهٔ خرد و اندیشه است، با هر کس که چشمانش زیبا و خوشنماست نشسته و حرف میزند و در هر مکانی که نیاز باشد، خود را میآویزد و حاضر میشود. زاغ دیده کش، اشاره به چشمان زیبای مشکی دارد، که عقل به نیکی ملاقات و ارتباط برقرار میکند.
هوش مصنوعی: اگر طعم تلخ و شیرین این دنیا را میچشی، بهتر است به جای ترک کردن هوا، در آن معلق بمانی و از آن لذت ببری.
هوش مصنوعی: سالها دل من به خاطر غم او سرگردان و آواره بود. وقتی به جستجوی او پرداختم، فهمیدم که دل بیچارهام به خوبی و خوشی در آغوش خداوند آویخته شده است.
هوش مصنوعی: ای جوان، بر دار دنیا اگر میخواهی ایمن باشی، برخیز تا آزادگانی را که آویخته شدهاند به تو نشان دهم و خود تو نیز در میان آنها قرار داری.
هوش مصنوعی: در سرای سلطنت ابدی، کشتهشدگان زنده را میبینی، مانند منصور حلاج که از محبت و تصوف خود آویخته شده است.
هوش مصنوعی: ای عشق، تو برای من سلطانی و به خاطر من دائم در حال تکاپو هستی؛ روشنایی تو خانه را پر از نور نمیکند زیرا که قندیل (چراغ) به درستی آویخته نشده است.
هوش مصنوعی: من به خاک پای کسی هستم که دست در کارهای بزرگ و مردانگی میزند. جانم به غلامی آن کس درمیآید که توانسته مس را به طلا تبدیل کند.
هوش مصنوعی: به ساز و آلات موسیقی بپرداز و شادی و رقص را شروع کن، زیرا در حال حاضر نواهای غمگین و بیصدا خوشایند نیستند.
هوش مصنوعی: ساز دل، دلهای بسته را باز میکند و جانهای خسته را زندهتر میسازد. اما هنگامی که دل بسته باشد و جان درگیر ناتوانی، این گشایش و جانافزایی ممکن نیست.
هوش مصنوعی: امروز دستت را باز کن و ایثار و بخشش داشته باش، چرا که جانت در این بخشش است. با وجود کفر (نابخردی) حاتم، که معروف به سخاوت است، تو هم در بخشش و سخاوت باید بزرگ و رستگار باشی.
هوش مصنوعی: سخاوت (بخشندگی) مانند دام نان است که میتوان از آن بهرهمند شد، اما صفا (پاکی و خلوص) مانند دام جان است که باید در آن تجربهای عمیقتر پیدا کرد. در اینجا به ارتباط بین سخاوت و صفا اشاره میشود که هر دو در وجود انسان نهفتهاند.
هوش مصنوعی: سخی مانند کسی است که در غار، ایثار کرده و صوفی مانند ابوبکر، به محمد (مصطفی) وابسته است و از او آویخته شده است.
هوش مصنوعی: این دل برای عشق به معشوقش دست و جانش را فدای او میکند و آن شخص بخیل که به دنبال سود است، مانند مشتری که به دنبال خرید ارزانی است، به قیمت او توجه میکند.
هوش مصنوعی: دل یک نهنگ بزرگ مانند دریا است که در آن حیران شده و این دریا که برای عاشقان تازگی دارد، در آشنایی با آن غرق شده است.
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که در اینجا دو نوع نیات وجود دارد: یکی صداقت و دیگری ریاکاری. در جایی که عاشقان در حال عشق ورزی هستند، ما این دو مفهوم را در کنار هم تجربه میکنیم.
هوش مصنوعی: ای پادشاه جهان، شب فرا رسید و تو چشمان روشنی هستی که در این شب میدرخشی. تو ای کسی که مثل ماه در آسمان زیبا و درخشان هستی، در مقابل من ایستادهای.
هوش مصنوعی: من از شادی مانند ماه نو هستم، تو مانند جانی تازهای که زندگی را تازه و شاداب میکند. در غم تو، من هم مانند ماه نو در کنار تو هستم.
هوش مصنوعی: جان در معرفت همچون کوه است، در حالی که تن انسان به صفاتی بیارزش و ناچیز مانند برگ کاه میماند. هیچکس کوهی را به حال خود آویخته و معلق نمیبیند، بلکه باید درک کند که جان بسیار ارزشمندتر از بدن است.
هوش مصنوعی: اگر از طریق روان بودن و درک دیگران بگذری و با آنها صحبت کنی، میتوانی از مشکلات و دردها خلاص شوی؛ وگرنه، در میان چالشها و مشکلات گرفتار خواهی ماند.
هوش مصنوعی: جان عزیزان به شدت آزرده و گرفتار شده است. در نهایت، این وضعیت به خاطر بدگمانی و طرز فکر اشتباه به وجود آمده و آنها را به موقعیتی ناامیدکننده رسانده است.
هوش مصنوعی: وقتی جان پاک آنها (آدمها) آن دانه (تخم) را که در دل کاشته بود، مشاهده کرد، جانشان متوجه شد که فکر و اندیشهشان از آخر کار به آغاز آن مرتبط است.
هوش مصنوعی: صدای واقعی از قلب و روح انسان نشأت میگیرد و اگر در بدن مادی (کوه تن) ناپدید شود، باید به حقیقت و معنای درونی خود رجوع کرد. ای کسی که در صدا و گفتار غرق شدهای، به عمق وجودت نگاه کن.
هوش مصنوعی: گفت زبان، که کبر (فخرفروشی) مانع رسیدن به نیازهایت میشود، بنابراین باید از کبر خود جدا شوی تا به مقام کبریا (عظمت الهی) نزدیک شوی.
هوش مصنوعی: ای شمس تبریزی، تو از سمت شرق عظمت و بزرگی ظاهر شو؛ جانها مانند ذراتی در نور و روشنی تو آویخته و وابسته هستند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.