|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای هفت دریا گوهر عطا کن
وین مس‌ها را پرکیمیا کن
ای شمع مستان وی سرو بستان
تا کی ز دستان آخر وفا کن
بگریست بر ما هر سنگ خارا
این درد ما را جانا دوا کن
ای خشم کرده دیدار برده
این ماجرا را یک دم رها کن
احسان و مردی بسیار کردی
آن مردمی را اکنون دو تا کن
ای خوب مذهب ای ماه و کوکب
در ظلمت شب چون مه سخا کن
درد قدیمی رنج سقیمی
گرد یتیمی از ما جدا کن
گر در نعیمم در زر و سیمم
بی‌تو یتیمم درمان ما کن
من لب ببستم در غم نشستم
بگشای دستم قصد لقا کن
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به یاری و امداد الهی درخواست می‌کند و با درد و ناله از روزگار شکایت می‌کند. او از خداوند می‌خواهد که دریاها را پر از گوهر کند و مس‌ها را به طلا تبدیل کند. شاعر از کسر محبت و جدایی رنج می‌برد و به دنبال وصل محبوبش است، در حالی که احساس یتیمی و فقر روحی می‌کند. او خواهان لطفت و بخشش خداوند است تا در تاریکی‌ها نور ببخشد و به دردهایش درمانی ببخشد. در نهایت، شاعر از محبوب می‌طلبد که از غم‌ها رهایش سازد و به او نزدیک شود.
هوش مصنوعی: ای دریاهای هفت‌گانه، گوهر و جواهری به من بده و این مس‌ها (فلزات بی‌ارزش) را به طلا تبدیل کن.
هوش مصنوعی: ای شمع روشنی‌بخش و ای درخت خوشبو، تا کی باید از دستان خود به ما وفا کنی و ما را در این حال رها کنی؟
هوش مصنوعی: هر سنگ سخت و محکم به خاطر ما گریه کرده است، ای جانا (محبوب)، این درد را درمان کن.
هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر خشم و ناراحتی خود، از دیدن ما دوری کرده‌ای، یک لحظه این ماجرای ناراحت‌کننده را فراموش کن.
هوش مصنوعی: ای انسانی که احسان و محبت زیادی به دیگران کرده‌ای، حالا زمان آن است که این کارها را بیشتر کنی و دوز آن را افزایش دهی.
هوش مصنوعی: ای انسان نیکوکار و با مذهب، مانند ماه و ستاره در شب تار به دیگران سخاوت کن و از داشته‌هایت ببخش.
هوش مصنوعی: درد طولانی و رنج دائمی که به خاطر یتیمی و بی‌سرپرستی احساس می‌کنیم، را از ما دور کن.
هوش مصنوعی: اگر در نعمت و خوشی یا ثروت و زر و سیم باشم، بدون تو همچنان یتیم و بی‌سرپرست هستم؛ پس به داد من برس و درمان دردهای من را فراهم کن.
هوش مصنوعی: من در غم سکوت کرده‌ام و ناراحت هستم، پس دستم را بگشا و به ملاقاتم بیا.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
آخر نگاهی بر حال ما کن
درد دلم را روزی دوا کن
از دست هجران من در بلایم
یارب، به فضلت آن را دوا کن
گفتی «به وصلت روزی نوازم »
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.