گنجور

 
جلال الدین محمد مولوی
 

ما ز بالاییم و بالا می رویم

ما ز دریاییم و دریا می رویم

ما از آن جا و از این جا نیستیم

ما ز بی‌جاییم و بی‌جا می رویم

لااله اندر پی الالله است

همچو لا ما هم به الا می رویم

قل تعالوا آیتیست از جذب حق

ما به جذبه حق تعالی می رویم

کشتی نوحیم در طوفان روح

لاجرم بی‌دست و بی‌پا می رویم

همچو موج از خود برآوردیم سر

باز هم در خود تماشا می رویم

راه حق تنگ است چون سم الخیاط

ما مثال رشته یکتا می رویم

هین ز همراهان و منزل یاد کن

پس بدانک هر دمی ما می رویم

خوانده‌ای انا الیه راجعون

تا بدانی که کجاها می رویم

اختر ما نیست در دور قمر

لاجرم فوق ثریا می رویم

همت عالی است در سرهای ما

از علی تا رب اعلا می رویم

رو ز خرمنگاه ما ای کورموش

گر نه کوری بین که بینا می رویم

ای سخن خاموش کن با ما میا

بین که ما از رشک بی‌ما می رویم

ای که هستی ما ره را مبند

ما به کوه قاف و عنقا می رویم

 

mouse با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

format_list_numbered_rtl حذف شماره‌ها | وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی) | search شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | linkرونوشت نشانی | content_copyرونوشت متن | share

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

music_note معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

photo_camera پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، support راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال ۲۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

جواد در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، پنج شنبه ۲ شهریور ۱۳۹۱، ساعت ۰۲:۳۴ نوشته:

ای که هستی ما ره را مبند در بیت آخر به نظر درست نمی آید (به گوش درست نمی آید).

 

اتیه در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، دو شنبه ۱۰ مهر ۱۳۹۱، ساعت ۲۱:۰۵ نوشته:

مصرع اول بیت آخر درست است...که را باید با ضمه بر روی ک خواند که به معنای کوه است.

 

سروش امین در ‫۷ سال و ۸ ماه قبل، سه شنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۲، ساعت ۱۶:۵۹ نوشته:

قل تعالوا آیتیست از جذب حق: اشاره به آیت 151 سورۀ الانعام. قُلْ تَعَالَوْا أَتْلُ مَا حَرَّ‌مَ رَ‌بُّکُمْ عَلَیْکُمْ ۖ أَلَّا تُشْرِ‌کُوا بِهِ شَیْئًا ۖ...الخ
بگو: بیایید تا آنچه خدا بر شما حرام کرده همه را بر شما بخوانم، و آن اینکه به هیچ وجه شرک به خدا نیاورید.

 

حسین در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، یک شنبه ۱۵ تیر ۱۳۹۳، ساعت ۰۳:۵۴ نوشته:

سو الخیاط:
اشاره به مثل خدا در قرآن آیه ی 40 سوره ی اعراف
إِنَّ الَّذِینَ کَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا وَاسْتَکْبَرُواْ عَنْهَا لاَ تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوَابُ السَّمَاء وَلاَ یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّی یَلِجَ الْجَمَلُ فِی سَمِّ الْخِیَاطِ وَکَذَلِکَ نَجْزِی الْمُجْرِمِینَ
همانا کسانی که آیات ما را تکذیب کرده و در برابر آنها تکبّر ورزیده اند، درهای آسمان بر روی آنان گشوده نمی شود، و به بهشت در نمی آیند مگر اینکه شتر در سوراخ سوزن داخل شود. و مجرمان را اینگونه کیفر می دهیم.

 

سعید در ‫۶ سال و ۱۱ ماه قبل، سه شنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۳، ساعت ۰۸:۲۹ نوشته:

مصرع اول بیت آخر درست است، اما نه با ضمه روی ک بلکه با فتحه روی آن که به معنی کاه است. کوه با منظور بیت سازگار نیست، ولی کاه هست.

 

کمال در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، پنج شنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۴، ساعت ۰۹:۱۸ نوشته:

از حاشیه زیبای شماره پنج متشکرم

 

سیامک در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، سه شنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۴، ساعت ۰۷:۳۸ نوشته:

به نظر میرسد که بیت آخر باید:
او که هستی، ره ما را مبند باشد.

 

سیامک در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، سه شنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۴، ساعت ۰۷:۴۰ نوشته:

منظورم: ای که هستی ، ره ما را مبند میباشد

 

سید مجید سادات کیائی در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، سه شنبه ۶ بهمن ۱۳۹۴، ساعت ۱۴:۱۶ نوشته:

در مصرع آخر " کُهِ هستی" درست است و کاملا با مصرع دوم هم که سخن از کوه قاف دارد سازگار است. ضمنا این کوه است که می تواند راه را بر ما ببندد نه کاه!

 

مجید در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، پنج شنبه ۱۵ بهمن ۱۳۹۴، ساعت ۱۱:۵۳ نوشته:

پیرو حاشیه شماره 5 منظور از که همان کاه است که نفس را به آن تشبیه کرده اند که مانع صعود به قله معرفت حق تعالی است.البته کوه هم می توان در نظر گرفت چون مانع صعود است در هر صورت صحیح است.

 

مهدی در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۹ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۱۵:۲۹ نوشته:

گمان می کنم، تصویر"کشتی نوحیم در طوفان روح" یکی از حیرت انگیزترین تصاویر در شعر فارسی است.

 

@showman۱ در ‫۴ سال قبل، چهار شنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۹:۲۲ نوشته:

برای متوجه شدن تفسیر واقعی به کانال تلگرام زیر بیاید
Https://t.me/showman1

 

نادر.. در ‫۴ سال قبل، جمعه ۲۱ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۲۱:۴۳ نوشته:

همچو موج از خود برآوردیم سر
باز هم در خود تماشا می رویم..

 

انتظار در ‫۳ سال و ۶ ماه قبل، پنج شنبه ۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۱۸ نوشته:

قل تعالوا آیتیست از جذب حق
ما به جذبه حق تعالی می رویم
وزن مصراع اول درست نیست و یک هجا اضافه داره
به نظرم به صورت
قل تعالوا آیتی از جذب حق
ما به جذبه حق تعالی می رویم
درست تر باشه

با سپاس فراوان از مسئولان محترم سایت وزین گنجور

 

یکی (ودیگر هیچ) در ‫۲ سال و ۱۰ ماه قبل، چهار شنبه ۷ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۰۷ نوشته:

ما ز بالاییم و بالا می رویم یعنی کثرتی که به وحدت رسیده به مقام بالاتر وجود ارتقا می یابد ولی بدان معنی نیست که من و تو تبدیل به ما می شویم اصلا این وحدت به معنی اتحاد نیست بلکه من و تو وقتی از وجود خود می گذریم وجود یگانه او را در خود می یابیم (البته حقیقت عکس این است یعنی او اجازه بودن در خود را به ما که سایه ای بیش نبودیم بدلیل مویی کسب استحقاق و دریایی عنایت می دهد .) در اینجا اختیار برای انسان معنادار می شود که مختار است که در سایه بماند و از بین برود یا در حق زنده شده و لایق بودن شود .بنابراین این هستی کم و اندک سدی است که راه هستی ابدی را بر ما بسته و تنها با چشم پوشی و گذر از آن کوه قاف هستی بر ما نمایان خواهد شد.

 

سید انیر در ‫۲ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۰۲ نوشته:

وقتی صحبت موش کور تو چند بیت بالاتر میشه پس تو چند بیت پایین تر هم کاه که چیزی بی ارزش است بهتر معنا رو میرسونه.
در مورد تناسخ هم

 

سجاد گرجی در ‫۲ سال قبل، جمعه ۵ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۰۳:۲۱ نوشته:

وقتی میفرمایند رو ز خرمنگاه ما ای کور موش
خرمنگاه وقتی میاد یعنی کالبد ما کَه خواهد بود و اگر کوه باشد غلط است زیرا ما به قاف خواهیم رسید پس کوه معنی و سدی برای راه ما نیست نتیجه میگیریم کاه صحیح است و ما میتوانیم با عبور از قاف با عبور از کالبد و 6گانه موجودیتمان به به حقیقت کمال برسیم که جز الله نیست
با سپاس فراوان

 

شیخ حسن در ‫۱ سال و ۱۰ ماه قبل، شنبه ۱۱ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۵۶ نوشته:

ما ز بالاییم و با لا نه بالا
«با» بمعنی همراه «لا» بمعنی نیست؛ نبود
یعنی باید نباشی؛ هستی ما خوار گلستان وجود است.
بنابرین بیت آخر: ای کُهِ هَستیِ ما؛ ره را مبند
یعنی ای هستی و ای وجود ما که مانند کوه عظیم و صعب العبور هستی راهمان را سد نکن
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز.

 

سید رسول در ‫۱ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۰۱ نوشته:

سلام.
به نظرم شاعر در بیت اخر از عمد کلمه (که)استفاده کرده که هرکسی با توجه به برداشتش اونو معنی کنه.
با توجه به این مصرع خود شاعر
هر کسی از ظن خود شد یار من

 

محسن افتخاری در ‫۱ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۱۴ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۱۱ نوشته:

ما ز بالاییم و بالا میرویم
اشاره شاعر عزیز به اینکه ما جزئی از کل هستیم

 

هادی در ‫۱ سال قبل، چهار شنبه ۱۲ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۱۱ نوشته:

قل تعالوا قل تعالوا گفت حق
ای ستوران رمیده از ادب

 

محمد رضا در ‫۱۰ ماه قبل، سه شنبه ۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۰۳:۱۷ نوشته:

دوستان عزیز منظور از که در بیت آخر همان کاه است زیرا هستی ما را در مقابل مقصد که همان حضرت دوست میباشد بسیار بی ارزش میشمارد

 

مرشد در ‫۱۰ ماه قبل، پنج شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۹:۳۱ نوشته:

خواندن این غزل با لحن طرب‌انگیز یک غلط فاحش است. شور بگیرید، بدون طرب! اگر چه که آن کس که باید بفهمد می‌فهمد.

 

عمار خدابخشی در ‫۵ ماه قبل، پنج شنبه ۹ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۰۶ نوشته:

با سلام. برداشت من از بیت آخر مصرع دوم: ای کِه هستی ما ره، را مبند. در بیان این مصرع بعد از ره باید ی مکس کوچیک کرد و ادامه رو خوند . ینی ای تویی ک رَه(راه) ما هستی، راه را نبد.

 

عمار خدابخشی در ‫۵ ماه قبل، پنج شنبه ۹ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۱۱ نوشته:

ای کِه هستی ما ره را مبند : ای تویی که راه ما هستی، راه ما را نبد
ما به کوه قاف و عنقا میرویم : ما همونجایی میریم ک نشان از تو هست و اونجا هستی

 

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.