|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
خویش را چون خار دیدم سوی گل بگریختم
خویش را چون سرکه دیدم در شکر آمیختم
کاسه پرزهر بودم سوی تریاق آمدم
ساغری دردی بدم در آب حیوان ریختم
دیده پردرد بودم دست در عیسی زدم
خام دیدم خویش را در پخته‌ای آویختم
خاک کوی عشق را من سرمه جان یافتم
شعر گشتم در لطافت سرمه را می بیختم
عشق گوید راست می گویی ولی از خود مبین
من چو بادم تو چو آتش من تو را انگیختم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل، در تلاش است تا تضادهای درونی خود را بیان کند. او خود را همچون خار و سرکه می‌بیند که به گل و شکر نیاز دارد تا به حالت بهتری برسد. احساس درد و زهر در وجودش را با امید به درمان و عشق در می‌آمیزد و به عشق به عنوان یک نیروی تحول‌آفرین اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر می‌فهمد که حقیقت عشق فراتر از خود و Ego اوست و این عشق به او زندگی و لطافت می‌بخشد، اما باید خود را رها کند تا به این تجربه دست یابد.
هوش مصنوعی: خود را مانند خار و زشت احساس کردم، به سوی گل و زیبایی فرار کردم. همچنین زمانی که خود را مانند سرکه و تلخ یافتم، تمام تلاشم را کردم که با شکر و شیرینی ترکیب شوم.
هوش مصنوعی: من به مانند کاسه‌ای سرشار از زهر بودم، اما به سمت درمان (تریاق) حرکت کردم. دردی را که داشتم در آب حیات ریختم، به این معنی که از آن رنج و اندوه خود کم کردم.
هوش مصنوعی: به خاطر درد و رنجی که داشتم، به عیسی (پیامبر) دست زدم و از او مدد خواستم، اما در این حال متوجه شدم که خود را در حالتی ناپخته و خام قرار داده‌ام که نمی‌توانم به نتیجه‌ای خوب برسم.
هوش مصنوعی: من در خاک کوی عشق، وجود خود را مایهٔ زندگی‌ام یافتم و به قدری در نرمی و لطافت کلمات غرق شدم که به شعر تبدیل شدم و سرمه را در شعر خود می‌آمیزم.
هوش مصنوعی: عشق می‌گوید که حرفت درست است، اما خودت را نبین، چون من مانند باد هستم و تو مانند آتش؛ من تو را شعله‌ور کردم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
دل به دست و پای کوبان از حرم بگریختم
وین سیه قندیل را از خاک دیر آویختم
توتیای دیدهٔ توفیق، یعنی خاک دیر
بر سر دل تهنیت گویان به مژگان می بیختم
راهب دیر و صنم مست سماع ماتمند
[...]
دوش با آن شوخ ترکش دوز جنگ آمیختم
تیرهای خویش را در ترکش او ریختم
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.