چون ذره به رقص اندرآییم
خورشید تو را مسخر آییم
در هر سحری ز مشرق عشق
همچون خورشید ما برآییم
در خشک و تر جهان بتابیم
نی خشک شویم و نی تر آییم
بس ناله مسها شنیدیم
کای نور بتاب تا زر آییم
از بهر نیاز و درد ایشان
ما بر سر چرخ و اختر آییم
از سیمبری که هست دلبر
از بهر قلاده عنبر آییم
زان خرقه خویش ضرب کردیم
تا زین به قبای ششتر آییم
ما صرف کشان راه فقریم
سرمست نبیذ احمر آییم
گر زهر جهان نهند بر ما
از باطن خویش شکر آییم
آن روز که پردلان گریزند
در عین وغا چو سنجر آییم
از خون عدو نبیذ سازیم
وانگه بکشیم و خنجر آییم
ما حلقه عاشقان مستیم
هر روز چو حلقه بر در آییم
طغرای امان ما نوشت او
کی از اجلی به غرغر آییم
اندر ملکوت و لامکان ما
بر کره چرخ اخضر آییم
از عالم جسم خفیه گردیم
در عالم عشق اظهر آییم
در جسم شدهست روح طاهر
بیجسم شویم و اطهر آییم
شمس تبریز جان جان است
در برج ابد برابر آییم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان عشق و حال و هوای عاشقانهاش میپردازد و از رقص و نور و عشق سخن میگوید. او با اشاره به سحرگاهان و طلوع آفتاب، میخواهد نشان دهد که در هر حال، عشق باید بر زندگیاش بتابد و او به دنبال راهی برای رسیدن به مقام والای عشق است. با بیان حال عاشقان و دردهای انسانی، از مقدسات و معانی عمق وجود سخن میگوید و بر ضرورت عبور از دنیا و جسم برای دستیابی به عشق حقیقی تأکید میکند. شمس تبریز به عنوان محور عشق و حقیقت در این شعر مطرح میشود و شاعر آرزو دارد تا به مقام او دست یابد.
هوش مصنوعی: وقتی که مثل ذرات کوچک به رقص درآییم، خورشید تو را تحت تسلط خود درمیآوریم.
هوش مصنوعی: در هر صبح زود، از سوی عشق، مانند خورشید ما طلوع میکنیم.
هوش مصنوعی: در این دنیا، چه در حالت خوشی و چه در حالت ناخوشی، باید بدرخشیم و نه به حالت خشک و بیروح تبدیل شویم و نه به حالت تر و آشفته.
هوش مصنوعی: ما صدای ناله و گریهٔ مسها (فلز مس) را شنیدهایم که میگویند ای نور، نور (خورشید) بتاب بر ما تا ما به طلا (زر) تبدیل شویم.
هوش مصنوعی: به خاطر نیاز و درد آنها، ما به دنبال ستارهها و آسمان میرویم.
هوش مصنوعی: برای دیدن معشوق و به خاطر دلرباییاش میخواهیم به سمت او برویم، همچون زنجیری از سیم و از بوی خوش مشک و عنبر.
هوش مصنوعی: برای اینکه از لباس خود جدا شویم و به لباس دیگری که مناسبتر است، برسیم، تلاش کردیم.
هوش مصنوعی: ما فقط با افزایش فقر و تهیدستی، به سمت زندگی سرمست و شاداب میرویم که در آن از شراب سرخ لذت میبریم.
هوش مصنوعی: اگر دنیا به ما زهر بدهد، ما با درون خود شیرینی و شکر را به همراه خواهیم داشت.
هوش مصنوعی: روزیکه دلیران در میانهٔ جنگ و درگیری بگریزند، ما مانند سنجر (سلطان سنجر، پادشاه سلجوقی) به میدان خواهیم آمد و مبارزه خواهیم کرد.
هوش مصنوعی: ما دشمنان را به نوشیدنی تبدیل میکنیم و سپس میکُشیم و با خنجر به میدان میرویم.
هوش مصنوعی: ما جمعی از عاشقان سرمست هستیم که هر روز مانند حلقهای به دور در میچرخیم و به آنجا میرویم.
هوش مصنوعی: امان ما را طغرا (امضا یا نشانهای خاص) نوشت، او که از زمانش (اجل) به غروبی (پایان زندگی) میرسد.
هوش مصنوعی: در دنیای معنوی و جایگاههای فراتر از مکان، ما بر کرهای سبز و لطیف خواهیم آمد.
هوش مصنوعی: از دنیای مادی و پنهان (جسم) خارج شویم و در دنیای عشق که آشکار و روشن است، وارد شویم.
هوش مصنوعی: جسم انسانی دارای روح پاک و بیگناه است، اما باید از قید جسم رهایی یابیم و به مرتبهای بالاتر و پاکتر دست یابیم.
هوش مصنوعی: شمس تبریز، که برای مولانا بسیار عزیز است، روح و جان اصلی را در زندگی به شمار میآورد و او را در خورشیدی جاودانی تشبیه میکند که باید در این نور قرار گیریم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
تا نغمهٔ خوشدلی سراییم
یکدم با یار، خوش برآییم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.