نه آن بیبهره دلدارم که از دلدار بگریزم
نه آن خنجر به کف دارم کز این پیکار بگریزم
منم آن تخته که با من دروگر کارها دارد
نه از تیشه زبون گردم نه از مسمار بگریزم
مثال تخته بیخویشم خلاف تیشه نندیشم
نشایم جز که آتش را گر از نجار بگریزم
چو سنگم خوار و سرد ار من به لعلی کم سفر سازم
چو غارم تنگ و تاری گر ز یار غار بگریزم
نیابم بوس شفتالو چو بگریزم ز بیبرگی
نبویم مشک تاتاری گر از تاتار بگریزم
از آن از خود همیرنجم که منهم در نمیگنجم
سزد چون سر نمیگنجد گر از دستار بگریزم
هزاران قرن می باید که این دولت به پیش آید
کجا یابم دگربارش اگر این بار بگریزم
نه رنجورم نه نامردم که از خوبان بپرهیزم
نه فاسد معدهای دارم که از خمار بگریزم
نیم بر پشت پالانی که در میدان سپس مانم
نیم فلاح این ده من که از سالار بگریزم
همیگویم دلا بس کن دلم گوید جواب من
که من در کان زر غرقم چرا ز ایثار بگریزم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ارتباط عمیق و لازم خود با دلدار و ادراکات درونیاش اشاره میکند و میگوید که نمیتواند از آنچه که او را به چالش میکشد، فرار کند. او خود را مشابه تختهای میداند که دروگر زندگیاش مشغول کار است و همچنان در برابر چالشها و دردها ایستادگی میکند. نه از سختیها و نه از جداییها فرار میکند و بر این باور است که برای دستیابی به یک حالت ایدهآل، هنوز زمان زیادی لازم است. در نهایت، او از عمیقترین احساسات و تلاشهایش برای نیل به حقیقت سخن میگوید و تا زمانی که در این مسیر است، نمیتواند از آن کنار برود.
هوش مصنوعی: من نه آن معشوق بینصیب را دارم که از او فرار کنم و نه آن چاقو را در دست دارم که از این نبرد کنارهگیری کنم.
هوش مصنوعی: من منبعی از چوب هستم که نجار (درستکننده) با من سر و کار دارد و در نتیجه نه از تیشه (ابزار چوپبری) ضعیف میشوم و نه از میخ (مسمار) فرار میکنم.
هوش مصنوعی: من مانند تختهای هستم که هیچ ارادهای از خود ندارم و به هیچ چیزی جز آتش فکر نمیکنم، به شرطی که از نجاری (کسی که چوب را میبرد) فرار کنم.
هوش مصنوعی: من همچون سنگی هستم که بیارزش و سرد است، اگر از من به یک لعل (جواهر) کوچک سفر بسازم. به مانند غاری هستم که تنگ و تاریک است، اگر از یارم (دوستم یا محبوبم) بگریزم.
هوش مصنوعی: وقتی که از دست بیبرگی و کمبود سرشار نمیتوانم به بوسیدن شفتالو (شفتالو در اینجا نمادی از محبت یا زیبایی) نائل شوم، به همین خاطر نمیتوانم مشک تاتاری (عطر تاتاری به معنای عطری خوشبو) شوم، و اگر از تاتار (که در اینجا میتواند نمادی از عشق یا زیبایی باشد) فرار کنم، این امکان برایم وجود ندارد که از آن حالت زیبا خارج شوم.
هوش مصنوعی: از خودم رنج میبرم چون نمیتوانم خودم را در چارچوبی قرار دهم. اگر سرم در حالت عادی جا نمیشود، طبیعی است که اگر از کلاهم (دستار) هم جدا شوم، جا نمیشوم.
هوش مصنوعی: برای رسیدن به این مقام و وضعیت مطلوب، باید هزاران سال تلاش کنم. اکنون نمیدانم اگر از این فرصت فرار کنم، چگونه میتوانم دوباره چنین فرصتی به دست آورم.
هوش مصنوعی: نه من آنقدر ضعیف و ناتوان هستم که از انسانهای نیکو دوری کنم، و نه آنقدر دچار مشکل و بیماری هستم که از نشانههای عشق و عواطف فرار کنم.
هوش مصنوعی: من بر پشت پالانی مینشینم که در میدان از آن استفاده میکنم، اما فلاح (آزادی و رستگاری) واقعی من این است که از سالاری و رهبری دوری کنم و از آن فرار کنم.
هوش مصنوعی: دل من به من میگوید که دیگر بس کن و خاموش باش، اما من جواب میدهم که من در گنجینهای از طلا غرق شدهام، پس چرا باید از محبت و فداکاری بگریزم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.