علی الله ای مسلمانان از آن هجران پرآتش
ظلام فی ظلام من فراق الحب قد اغطش
چو دور افتاد ماهی جان ز بحر افتاد در حیله
کما حوت الشقی الیوم فی ارض الفلاینبش
عجب نبود اگر عاشق شود بیجان در این هجران
اذا ما الحوت زال الماء لا تعجب بان تعطش
اگر منکر شود مردی ز سوز عاشق سوزان
متی یمتاز عین الشمس من عین له اعمش
چو فرش وصل بردارد شفا از منزل عاشق
فراش من لهیب النار من تحت الفتی یفرش
که تا پیغام آن یوسف بدین یعقوب عشق آید
یبرد ذاک و البستان و الفردوس یستنعش
دلم در گوش من گوید ز حرص وصل شمس الدین
الی تبریز یستسعی و فی تبریز یستفتش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دوزبانه است و در هر بیت مصراعی فارسی و مصراعی عربی دارد. مولانا از آتش و تاریکی جدایی مینالد و جان دورافتاده را به ماهیِ بیرونافتاده از آب تشبیه میکند. سپس میگوید منکرانِ سوز عاشق مانند چشم ناتوانیاند که خورشید را نمیبیند، و تنها پیغام یار، چنانکه پیغام یوسف برای یعقوب، این آتش را خاموش میکند. در پایان، دل شاعر برای وصال شمسالدین راهی تبریز میشود و در آنجا او را میجوید.
هوش مصنوعی: ای مسلمانان، از این جدایی آتشین به خدا پناه و شکایت میبرم؛ از دوری محبوب، تاریکی بر تاریکی افزوده و همهجا سیاه شده است.
هوش مصنوعی: جان مانند ماهی است که چون از دریا دور افتد، بیچاره و درمانده دستوپا میزند؛ مانند ماهی بدبختی که امروز در خشکیِ بیابان افتاده و بیقرار تقلا میکند.
هوش مصنوعی: شگفت نیست اگر عاشق در این جدایی جان بدهد؛ وقتی آب از ماهی دور شود، از تشنگیاش تعجب نکن.
هوش مصنوعی: اگر کسی سوز عاشق سوخته را انکار کند، عجیب نیست؛ چشم کمسو و بیمار کی میتواند قرص خورشید را درست ببیند و بشناسد؟
هوش مصنوعی: هنگامی که بساط وصال و شفا از خانهٔ عاشق برچیده شود، به جای آن بستری از شعلههای آتش زیر پای آن جوان گسترده میشود.
هوش مصنوعی: این سوختن ادامه دارد تا پیغامی از آن یوسف به این یعقوبِ عاشق برسد؛ آن پیغام آتش را سرد میکند و باغ و بهشت را دوباره جان میبخشد.
هوش مصنوعی: دلم از شوق رسیدن به شمسالدین در گوشم میگوید که به سوی تبریز میشتابد و در تبریز او را جستوجو میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
سیاهی می کند با من سر زلف نگونسارش
به لب می آورد جانم لب لعل شکربارش
مرا خاری نهاد از هجر خویش آن یار همچون گل
که در پای دل سرگشته دایم می خلد خارش
به شوخی پاره ای کارست در راه غمش ما را
[...]
نباتش هر زمانی از زبان حال میگوید
کس کن ابر ما گم کرد، گم باد از جهان نامش
بنامیزد، بنامیزد زهی خورشید گلرنگش
بخرواران شکر پنهان، شده در پسته تنگش
بر او در عذر بس لنگی بر هواری و من هر دم
گناهی نو، بر او بندم برای عذر بس لنگش
چو از دشنام او در چنگ، کوش من شکر خاید
[...]
مرا دل ترک داد و کرد میل آن مه دلکش
که دارد میل بالا شعله چون میخیزد از آتش
پر از پیکان حسرت چون نگردد سینه چاکم
که من محروم و جا در پهلوی او می کند ترکش
بتندی محتسب در جام می منگر که می ترسم
[...]
بسینه چون در آمد تیر او جان کرد آهنکش
دلم از رشک او بگرفت در پهلوی خود تنگش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.