ز بامداد چه دشمن کشست دیدن یار
بشارتیست ز عمر عزیز روی نگار
ز خواب برجهی و روی یار را بینی
زهی سعادت و اقبال و دولت بیدار
همو گشاید کار و همو بگوید شکر
چنان بود که گلی رست بیقرینه خار
چو دست بر تو نهد یار و گویدت برخیز
زهی قیامت و جنات و تحتها الانهار
بگو به موسی عمران که شد همه دیده
که نعره ارنی خیزد از دم دیدار
برای مغلطه میدید و دیدنش میجست
زهی مقام تجلی و آفتاب مدار
ز بامداد چو افیون فضل او خوردیم
برون شدیم ز عقل و برآمدیم ز کار
ببین تو حال مرا و مرا ز حال مپرس
چو عقل اندک داری برو مگو بسیار
برو مگوی جنون را ز کوره معقولات
که صد دریغ که دیوانه گشتهای یک بار
مرا در این شب دولت ز جفت و طاق مپرس
که باده جفت دماغست و یار جفت کنار
مرا مپرس عزیزا که چند میگردی
که هیچ نقطه نپرسد ز گردش پرگار
غبار و گرد مینگیز در ره یاری
که او به حسن ز دریا برآورید غبار
منه تو بر سر زانو سر خود ای صوفی
کز این تو پی نبری گر فروروی بسیار
چو هیچ کوه احد برنیامد از بن و بیخ
چه دست درزدهای در کمرگه کهسار
در آن زمان که عسلهای فقر میلیسیم
به چشم ما مگسی میشود سپه سالار
چه ایمنست دهم از خراج و نعل بها
چو نعل ماست در آتش ز عشق تیزشرار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ شوق و شادمانی ناشی از دیدار معشوق است. شاعر با بیدار شدن از خواب و دیدن یار، شادمانه و با خواب زدگی به استقبال عشق میآید و این لحظه را به عنوان شروعی تازه و مملو از خوشبختی توصیف میکند. او با اشاره به مقام تجلی و احساس جنون ناشی از عشق، میگوید که عقل و منطق در برابر عشق کماهمیت میشوند. در ادامه، شاعر از سرزنش دیگران در مورد حال و روزش پرهیز میکند و به اهمیت عشق و یار در زندگیاش تأکید میکند، حتی اگر دیگران آن را درک نکنند. در نهایت، او به غنای عشق و زیبایی آن اشاره میکند که در مقابل سختیها و فقرها میدرخشد.
هوش مصنوعی: دیدن یار از صبح زود، نشانهای خوشایند و بشارتی است برای عمر باارزش، مثل روی زیبا و دلربا.
هوش مصنوعی: اگر از خواب بیدار شوی و چهره محبوبت را ببینی، به یقین خوشبختی، شانس و زندگی پرباری را تجربه کردهای.
هوش مصنوعی: او (خدا یا یار) هم درهای نعمت را میگشاید و هم شکر و سپاس را به جای میآورد. مانند گلی که بدون هیچ نشانهای ازخار به وجود آمده و درخشان و زیباست.
هوش مصنوعی: وقتی یار دست بر تو میگذارد و میگوید که برخیز، همچون روز قیامت است و بهشتهایی که زیر آنها نهرها جاری است.
هوش مصنوعی: به موسی بن عمران (پیامبر خدا) بگو که همه چشمها در حال تماشا هستند و فریاد «پروردگارا! خود را به من نشان بده» از دل دیدار برمیخیزد.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به این مسأله اشاره میکند که برای مغلطه و فریب، به چیزی دیگر نگاه میکند و فقط به دلیل تماشای بهشت، در پی دیدن حقیقت و واقعیت است. مقام تجلی به معنای درخشش و نور حقیقت است و آفتاب مدار به جایی اشاره دارد که حول آن، نور و روشنایی وجود دارد.
هوش مصنوعی: از صبح زود که فضل او را مانند افیون (مستی) نوشیدیم، از عقل خارج شدیم و از کار و زندگی عادی خود کنارهگیری کردیم.
هوش مصنوعی: حال من را تماشا کن و از وضعیت من سؤال نکن؛ چون تو عقل اندکی داری، پس از من زیاد نگو.
هوش مصنوعی: نباید دربارهٔ دلیل جنون من صحبت کنی و به من که عاقل نیستی، توضیح بدهی که چرا دیوانه شدهام؛ چراکه افسوس، من یک بار دیوانه شدهام.
هوش مصنوعی: در این شب که حالت خوشی و سعادت بر من حاکم است، از من در مورد همسر و همراهیام نپرس، زیرا شراب، به مانند دوست و همراهی که نزدیک من است، حال مرا خوب کرده است.
هوش مصنوعی: عزیزم، از من نپرس که چه مدت در حال چرخش هستی، چون هیچ نقطهای از دایره نمیپرسد که چقدر دور میچرخد.
هوش مصنوعی: در مسیر دوستی، غبار و خاکی را که از محبت و عشق برمیانگیزد، پراکنده کن، زیرا او به زیباییاش همچون دریا، این غبار را برمیافروزد.
هوش مصنوعی: ای صوفی، سر خود را بر زانو نگذار و احساس ناتوانی نکن، زیرا در این حالت، از حقیقت پستی و بلندی زندگی بیخبر میمانی و نمیتوانی به عمق مسائل پی ببری.
هوش مصنوعی: اگر هیچ کوه بزرگ و معروفی چون کوه احد از ریشه و پایهاش برنخاسته باشد، چه دلیلی دارد که تو در تلاشی بیهوده به سراغ کوههای دیگر بروی و امید داشته باشی که به نتیجه برسی؟
هوش مصنوعی: در زمانی که در فقر و سختی به سر میبریم و مزهٔ عسل را میچشیم، در نگاه ما، مگس به مقام فرماندهی میرسد و جایگاهش بالا میرود.
هوش مصنوعی: دهم (دهان) من از پرداخت خراج و هزینهها ایمن است، چون نعل (زین و کارد) ما در آتش عشق به شدت میسوزد و داغ است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت
هر آینه چو همه مِیْ خورَد گل آرد بار
به زلفْ کژ ولیکن به قد و قامت راست
به تن درست ولیکن به چشمکان بیمار
مدیح تا به بر من رسید عریان بود
ز فرّ و زینت من یافت طیلسان و ازار
چنین نماید شمشیر خسروان آثار
چنین کنند بزرگان چو کرد باید کار
به تیغ شاه نگر، نامهٔ گذشته مخوان
که راستگویتر از نامه تیغ او بسیار
چو مرد بر هنر خویش ایمنی دارد
[...]
قوی کننده دین محمد مختار
یمین دولت محمود قاهر کفار
چو بازگشت به پیروزی از در قنوج
مظفر وظفر و فتح بر یمین و یسار
هنوز رایتش از گرد راه چون نسرین
[...]
فغان ز دست ستمهای گنبد دوار
فغان ز سفلی و علوی و ثابت و سیار
چه اعتبار بر این اختران نامعلوم
چه اعتماد بر این روزگار ناهموار
جفای چرخ بسی دیده اند اهل هنر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.