کس بیکسی نماند میدان تو این قدر
گر با یکی نسازی آید یکی دگر
زین خانه گر روم من و خانه تهی کنم
آید یکی دگر چو منی یا ز من بتر
میراث مانده است جهان از هزار قرن
چون شد به زیر خاک پدر شد پسر پدر
تنها نه آدمی حیوان نیز همچنین
ور نی ندیدیی تو در آفاق جانور
شب آفتاب اگر برود هم ز بام چرخ
بر جای آفتاب ستارهست یا قمر
گر ترک یک هنر بکند مرد طبع او
مشغول کار دیگر گشت و دگر هنر
زیرا که بر دل همه خلقان موکلیست
بیکارشان ندارد و بییار و بیسفر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تنهایی و بیکسی انسانها اشاره میکند و میگوید که هیچکس نمیتواند به تنهایی بماند و زندگی بییار و همدم دشوار است. او از روند گذشت زمان و میراثی که از نسلهای گذشته به جا مانده سخن میگوید و تأکید میکند که حتی غیرانسانها نیز در این چرخه تنهایی قرار دارند. با این حال، وقتی چیزی یا کسی از زندگی فردی میرود، دیگری جای او را میگیرد و این نشاندهندهی استمرار زندگی و در نهایت ارتباط انسانها است. شاعر به این موضوع تأکید میکند که هیچکس در این دنیا به تنهایی نمیتواند زندگی کند و ارتباط با دیگران ضروری است.
هوش مصنوعی: هیچکس در تنهایی نمیماند، این را به خوبی میدانی. اگر با کسی رابطه برقرار نکنی، فردی دیگر مانند او یا حتی بهتر از او خواهد آمد.
هوش مصنوعی: اگر من از این خانه بروم و آن را خالی بگذارم، کسی دیگر مانند من یا حتی بهتر از من به جای من خواهد آمد.
هوش مصنوعی: دنیا به یادگار از هزار سال پیش به جا مانده است، زیرا پس از اینکه پدران به زیر خاک رفتند، فرزندان به جای آنان آمدند و این چرخه ادامه دارد.
هوش مصنوعی: تنها انسان نیست که موجود زنده است، بلکه دیگر حیوانات هم وجود دارند. اگر تو در جهان موجوداتی غیر از انسان را ندیدهای، پس به درستی به آفاق و تنوع جانوران توجه نکردهای.
هوش مصنوعی: اگر شب خورشید غروب کند، باز هم در آسمان چیزی مانند خورشید وجود دارد که میتواند ستاره یا ماه باشد.
هوش مصنوعی: اگر کسی به طور ناگهانی یک هنر را رها کند، روح او به کار دیگری مشغول میشود و به هنری دیگر میپردازد.
هوش مصنوعی: چون بر دل همه مردم، موکل و نگهبانی وجود دارد، به همین دلیل هیچکدام را بیکار و بییار و بیهمراه نمیگذارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
در کوی تو ابیشه همی گردم ای نگار
دزدیده تا مگرت ببینم به بام بر
سروست و بت نگار من آن ماه جانور
ار سرو سنگ دل بود و بت حریر بر
باری ندانمت که چه خو داری ای پسر
تا نیستی مرا و ترا هیچ درد سر
همچون مه دو هفته برون آیی از وثاق
همچون مه گرفته درون آییم ز در
رغم مرا چو سرکه مکن چون بمن رسی
[...]
اخگر هم آتشست ولیکن نه چون چراغ
سوزن هم آهنست ولیکن نه چون تبر
کلکش چو مرغکیست دو دیده پر آب مشک
وز بهر خیر و شر زبانش دو شاخ وتر
آن سوسن سپید شکفته به باغ در
یک شاخ او ز سیم و دگر شاخ او ز زر
پیراهنیست گویی دیبا ز شوشتر
کز نیل ابره استش و از عاج آستر
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.