بخش ۲۶ - قصهٔ آن حکیم کی دید طاوسی را کی پر زیبای خود را می‌کند به منقار و می‌انداخت و تن خود را کل و زشت می‌کرد از تعجب پرسید کی دریغت نمی‌آید گفت می‌آید اما پیش من جان از پر عزیزتر است و این پر عدوی جان منست
پر خود می‌کند طاوسی به دشت
یک حکیمی رفته بود آنجا بگشت
گفت طاوسا چنین پر سنی
بی‌دریغ از بیخ چون برمی‌کنی
خود دلت چون می‌دهد تا این حلل
بر کنی اندازیش اندر وحل
هر پرت را از عزیزی و پسند
حافظان در طی مصحف می‌نهند
بهر تحریک هوای سودمند
از پر تو بادبیزن می‌کنند
این چه ناشکری و چه بی‌باکیست
تو نمی‌دانی که نقاشش کیست
یا همی‌دانی و نازی می‌کنی
قاصدا قلع طرازی می‌کنی
ای بسا نازا که گردد آن گناه
افکند مر بنده را از چشم شاه
ناز کردن خوشتر آید از شکر
لیک کم خایش که دارد صد خطر
ایمن آبادست آن راه نیاز
ترک نازش گیر و با آن ره بساز
ای بسا نازآوری زد پر و بال
آخر الامر آن بر آن کس شد وبال
خوشی ناز ار دمی بفرازدت
بیم و ترس مضمرش بگدازدت
وین نیاز ار چه که لاغر می‌کند
صدر را چون بدر انور می‌کند
چون ز مرده زنده بیرون می‌کشد
هر که مرده گشت او دارد رشد
چون ز زنده مرده بیرون می‌کند
نفس زنده سوی مرگی می‌تند
مرده شو تا مخرج الحی الصمد
زنده‌ای زین مرده بیرون آورد
دی شوی بینی تو اخراج بهار
لیل گردی بینی ایلاج نهار
بر مکن آن پر که نپذیرد رفو
روی مخراش از عزا ای خوب‌رو
آنچنان رویی که چون شمس ضحاست
آنچنان رخ را خراشیدن خطاست
زخم ناخن بر چنان رخ کافریست
که رخ مه در فراق او گریست
یا نمی‌بینی تو روی خویش را
ترک کن خوی لجاج اندیش را
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: حکیمی وقتی طاووسی را می‌بیند که به‌خاطر زیبایی پرهایش، تن خود را زشت و بی‌ارزش می‌کند، از او می‌پرسد چرا این کار را می‌کند. طاووس می‌گوید که در نظر او جانش از پرش عزیزتر است و این پر، دشمن جان اوست. حکیم با تعجب به طاووس یادآوری می‌کند که این ناشکری و بی‌خود بودن است و به او هشدار می‌دهد که زیبایی‌های ظاهری می‌تواند انسان را از حقیقت دور کند. او تأکید می‌کند که ناز کردن و غفلت از نیاز واقعی می‌تواند عواقب خطرناکی داشته باشد. در نهایت، حکیم به طاووس می‌گوید که باید به جای تمرکز روی زیبایی‌های ناپایدار، به ارزش‌های واقعی و تعالی روحی توجه کند.
هوش مصنوعی: یک طاوس در دشت پرهای زیبا و درخشانش را جابه‌جا می‌کرد و حکیمی به آنجا رفته بود و به طوطی توجه می‌کرد.
هوش مصنوعی: طاوس گفت: ای طاوس! چنین پر باارزش را بی‌دریغ از ریشه‌اش می‌کنی.
هوش مصنوعی: دل تو مانند عنبر است که وقتی به چیزی زیبا می‌نگرد و آن را می‌بیند، این زیبایی را در درونش می‌سوزاند و می‌کوشد آن را به دیگران بیفزاید.
هوش مصنوعی: هر پر (پر طاووس) را از عزیزان و کسانی که آن را دوست دارند، در کتابی (مصحف) زینت می‌بخشند و نگهداری می‌کنند.
هوش مصنوعی: برای تحریک و جلب هوای خوش و سودمند، از پر تو بادبیزن (نوعی براق و زیبا) درست می‌کنند.
هوش مصنوعی: این چه نوع کفران و بی‌احترامی است که تو نسبت به زیبایی و هنری که میبینی، بی‌پروا برخورد می‌کنی؟ آیا نمی‌دانی خالق و هنرمند آن زیبایی کیست؟
هوش مصنوعی: آیا تو می‌دانی که چه کار می‌کنی و با ناز و فخر خود دیگران را آزار می‌دهی و خود را در ظاهری زیبا به نمایش می‌گذاری؟
هوش مصنوعی: بسیاری از افرادی که فرزندی ندارند، به خاطر اشتباهی که انجام می‌دهند، ممکن است مورد بی‌توجهی و قضاوت منفی دیگران قرار بگیرند و این باعث می‌شود که از چشم مقامات و قدرت‌ها بیفتند.
هوش مصنوعی: نواختن و ناز کردن زیباتر از شیرینی است، اما ناز کردن معایب و خطرات زیادی به همراه دارد.
هوش مصنوعی: راهی که به ایمنی و آرامش می‌رسد، همان راه نیاز است. پس از ناز و خودخواهی دست بردار و با این مسیر سازگار باش.
هوش مصنوعی: افرادی که به زیبایی‌ها و ناز و کرشمه‌ها، به‌ویژه در رابطه‌های عاطفی، وابسته می‌شوند، در نهایت ممکن است همان زیبایی‌ها بر آنها سنگینی کنند و دردسرساز شوند.
هوش مصنوعی: اگر خوشی و ناز و زیبایی تو را به شادمانی برساند، باید بدان که در دل آن، بیم و ترسی نهفته است که ممکن است تو را دچار دردسر کند.
هوش مصنوعی: این نیاز (عشق و اشتیاق) اگرچه انسان را لاغر می‌کند و او را پژمرده به نظر می‌آورد، اما مانند ماه درخشان است که زیبایی و نور می‌بخشد.
هوش مصنوعی: هر کسی که از حالتی مرده به حالت زنده برمی‌گردد، نشان‌دهندهٔ این است که او در مسیر رشد و پیشرفت است.
هوش مصنوعی: نفس زنده، یعنی روح یا زندگی واقعی، می‌تواند از وجود یک زنده (موجود زنده) چیزی مرده و غیر فعال را خارج کند، و این به معنای آن است که زندگی واقعی می‌تواند موجب مرگ باطنی و روحی افراد بشود.
هوش مصنوعی: برای اینکه به حقیقت جاودانی و زنده برسید، باید از حالت مردگی رهایی یابید، زیرا تنها از این وضعیت مرده است که موجود زنده‌ای چون خداوند، که زنده‌ای بی‌نهایت و مقدس است، بروز می‌کند.
هوش مصنوعی: اگر در گلی زندگی کنی، آن‌گاه به روشنی میبینی که چگونه بهار به دنیای تو می‌آید و شب را به صبح می‌رساند.
هوش مصنوعی: از آن پر زیبا که نمی‌تواند ترمیم شود، دست برندار، ای خوب‌رو، تا روی‌ات از غم زخم نگیرد.
هوش مصنوعی: این بیت بیان می‌کند که بر روی زیبا و نورانی مانند روی خورشید، هر گونه خراش و آسیب زدن نادرست است و نباید اتفاق بیفتد.
هوش مصنوعی: خراشیدن یا زخم زدن بر چنین چهره زیبایی، مانند صورت ماه، کار ناپسندی است؛ زیرا چهره ماه به خاطر دوری از آن زیبایی، گریه کرده است.
هوش مصنوعی: اگر خود را نمی‌بینی و از حقیقت وجودی‌ات غافل هستی، پس باید خودخواهی و لجاجت را کنار بگذاری.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.