بخش ۱۴۸ - قصهٔ فریاد رسیدن رسول علیه السلام کاروان عرب را کی از تشنگی و بی‌آبی در مانده بودند و دل بر مرگ نهاده شتران و خلق زبان برون انداخته
اندر آن وادی گروهی از عرب
خشک شد از قحط بارانشان قرب
در میان آن بیابان مانده
کاروانی مرگ خود بر خوانده
ناگهانی آن مغیث هر دو کون
مصطفی پیدا شد از ره بهر عون
دید آنجا کاروانی بس بزرگ
بر تف ریگ و ره صعب و سترگ
اشترانشان را زبان آویخته
خلق اندر ریگ هر سو ریخته
رحمش آمد گفت هین زوتر روید
چند یاری سوی آن کثبان دوید
گر سیاهی بر شتر مشک آورد
سوی میر خود به زودی می‌برد
آن شتربان سیه را با شتر
سوی من آرید با فرمان مر
سوی کثبان آمدند آن طالبان
بعد یکساعت بدیدند آنچنان
بنده‌ای می‌شد سیه با اشتری
راویه پر آب چون هدیه‌بری
پس بدو گفتند می‌خواند ترا
این طرف فخر البشر خیر الوری
گفت من نشناسم او را کیست او
گفت او آن ماه‌روی قندخو
نوعها تعریف کردندش که هست
گفت مانا او مگر آن شاعرست
که گروهی را زبون کرد او بسحر
من نیایم جانب او نیم شبر
کش‌کشانش آوریدند آن طرف
او فغان برداشت در تشنیع و تف
چون کشیدندش به پیش آن عزیز
گفت نوشید آب و بردارید نیز
جمله را زان مشک او سیراب کرد
اشتران و هر کسی زان آب خورد
راویه پر کرد و مشک از مشک او
ابر گردون خیره ماند از رشک او
این کسی دیدست کز یک راویه
سرد گردد سوز چندان هاویه
این کسی دیدست کز یک مشک آب
گشت چندین مشک پر بی اضطراب
مشک خود روپوش بود و موج فضل
می‌رسید از امر او از بحر اصل
آب از جوشش همی‌گردد هوا
و آن هوا گردد ز سردی آبها
بلک بی علت و بیرون زین حکم
آب رویانید تکوین از عدم
تو ز طفلی چون سببها دیده‌ای
در سبب از جهل بر چفسیده‌ای
با سببها از مسبب غافلی
سوی این روپوشها زان مایلی
چون سببها رفت بر سر می‌زنی
ربنا و ربناها می‌کنی
رب می‌گوید برو سوی سبب
چون ز صنعم یاد کردی ای عجب
گفت زین پس من ترا بینم همه
ننگرم سوی سبب و آن دمدمه
گویدش ردوا لعادوا کار تست
ای تو اندر توبه و میثاق سست
لیک من آن ننگرم رحمت کنم
رحمتم پرست بر رحمت تنم
ننگرم عهد بدت بدهم عطا
از کرم این دم چو می‌خوانی مرا
قافله حیران شد اندر کار او
یا محمد چیست این ای بحر خو
کرده‌ای روپوش مشک خرد را
غرقه کردی هم عرب هم کرد را
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، مولانا به روایت داستانی از رسول خدا (ص) و کاروانی از عرب می‌پردازد که به علت تشنگی و بی‌آبی در بیابان در حال مرگ بودند. رسول خدا ناگهان به آنها می‌رسد و به یاری‌شان می‌آید. او با معجزه‌ای، یک مشک آب را تبدیل به آب فراوان می‌کند و همه را سیراب می‌کند. کاروان به حیرت می‌افتد و متوجه می‌شود که این کار از نظر انسانی غیرممکن است، اما رحمت الهی از طریق رسول در این لحظه جاری می‌شود. در نهایت، مولانا پیام‌های عمیق‌تری دربارهٔ رحمت الهی و هدف از علل و اسباب را ارائه می‌دهد.
هوش مصنوعی: در آن دره، گروهی از عرب به خاطر کمبود باران و خشکسالی، به شدت تشنه و از شدت عطش در حالت سختی قرار گرفته‌اند.
هوش مصنوعی: در وسط آن بیابان، کاروانی گرفتار شده و چنان در شرایط سخت و بی‌آبی به سر می‌برد که به مرگ خود فکر می‌کند.
هوش مصنوعی: ناگهان پیامبر اسلام، که یاری‌دهندهٔ دو جهان است، از راه پیدا شد تا به آنها کمک کند.
هوش مصنوعی: کاروانی بزرگ را دید که در میان شن‌ها و راه دشوار و پر خطر در حال حرکت بود.
هوش مصنوعی: شتران آن کاروان زبانشان را بیرون آورده و به شدت تشنه و ناتوان شده بودند. مردم هم در بیابان هر جا که می‌توانستند، افتاده و بی‌حالی را نشان می‌دادند.
هوش مصنوعی: پیامبر با رحمتی که داشت، به کاروان فرمان داد که زودتر حرکت کنند و به سوی تپه‌های شن بروند تا به آب برسند.
هوش مصنوعی: اگر شتر سیاه مشک بیاورد، به زودی او را به سمت صاحبش می‌برد.
هوش مصنوعی: آن شتربان سیاه‌پوست را با شتر به سوی من بیاورید به دستور من.
هوش مصنوعی: آن کسانی که تشنه بودند، بعد از یک ساعت به تپه‌های شن نزدیک شدند و دیدند که وضعشان از پیش مشخص است و به آب رسیده‌اند.
هوش مصنوعی: بنده‌ای سیاه‌پوست به همراه شتری که بار آب داشت، به منظور هدیه دادن به دیگران به سوی آنها می‌رفت.
هوش مصنوعی: به او گفتند که این پیامبر، بهترین مخلوق خدا، تو را می‌خواند.
هوش مصنوعی: شخصی در پاسخ به دیگران می‌گوید که من این فرد را نمی‌شناسم، او کیست؟ و در جواب به او می‌گویند که او همان شخص زیبای چون ماه و شیرین‌گوی است.
هوش مصنوعی: گروهی در مورد کسی که ناشناس مانده، صحبت می‌کنند و می‌گویند که ممکن است او همان شاعری باشد که ویژگی‌های خاصی دارد.
هوش مصنوعی: گروهی از مردم را به خاطر سحر و جادو زبون و ناتوان کرده است و من به خاطر او هرچند اندک، به سمت او نمی‌آیم.
هوش مصنوعی: آن رسول را به زور به طرف خود آوردند و او در حال تشنگی و بی‌آبی فریاد زد و شکایت کرد.
هوش مصنوعی: وقتی او را به سمت آن شخص محترم کشیدند، گفت که آب بنوشید و همچنین چیزی دیگر بردارید.
هوش مصنوعی: همهٔ شتران و انسان‌ها از آن مشک آب سیراب شدند و هر فردی از آن آب نوشید.
هوش مصنوعی: راویه (ظرف آب) را پر کرد و مشک (ظرف بزرگ) از آب او پر شد، ابر آسمان از روی حسادت به او متعجب ماند.
هوش مصنوعی: کسی را دیده‌ام که با یک راویه (ظرف آب) چگونه می‌تواند سرما و خنکی را به وجود آورد و از گرمای سوزان بهشتی رهایی یابد.
هوش مصنوعی: این کس که می‌بینید از خداوند یک مشک آب گرفته، ولی آنقدر سرشار از رحمت و برکت شده که چندین مشک آب پر می‌شود بدون هیچ اضطرابی.
هوش مصنوعی: مشک در اینجا به عنوان پوشش و حجاب عمل می‌کند و معنای آن این است که فضل و نعمت‌های الهی از دستور و ارادهٔ او (خدا) به ما می‌رسد، مثل امواجی که از دریا به سوی ما می‌آید.
هوش مصنوعی: آب به خاطر جوشش و حرکتش، هوا را به وجود می‌آورد و این هوا ناشی از سردی آب‌هاست.
هوش مصنوعی: آب به خودی خود از هیچ و عدم به وجود آمده و رشد کرده است، نه به خاطر علل و اسبابی که مردم بر آن تأکید دارند.
هوش مصنوعی: تو از کودکی نشانه‌های علت و سبب را دیده‌ای، اما به خاطر نادانی و جهل، به آنها وابسته و چسبیده‌ای.
هوش مصنوعی: تو با وجود اینکه علل و اسباب را می‌شناسی، به مسبب اصلی (خدا) توجه نداری و به این ظواهر و روکش‌ها تمایل داری.
هوش مصنوعی: وقتی به بی‌سبب به سوی خدا می‌روی و می‌خواهی دعا کنی، در واقع از علل و اسباب غافل شده‌ای.
هوش مصنوعی: خداوند می‌فرماید وقتی به یاد من باشی، باید به سوی علل و اسباب بروی و برای مشکلاتت تلاش کنی، چون این موضوع برای من شگفت‌آور است که فقط به من تکیه کنی بدون اینکه به کارهای عملی بپردازی.
هوش مصنوعی: گفت از این به بعد من فقط تو را می‌بینم و دیگر به امور دنیوی و علل و اسباب توجهی نخواهم داشت.
هوش مصنوعی: رسول (ص) به او می‌گوید که از گناه بازگرد و به عهد خود پابند باش، زیرا تو در توبه و پیمان خود سست بوده‌ای.
هوش مصنوعی: اما من به آن جنبهٔ بد را نمی‌بینم و فقط بر رحمت خداوند تکیه می‌کنم، زیرا لطف و رحمت او بر روی من بسیار بزرگ و گسترده است.
هوش مصنوعی: من به بدی‌ها و عهدهای ناپسند تو نگاه نمی‌کنم و نمی‌خواهم به خاطر آنها از لطف خود چیزی به تو ببخشم، بلکه چون این لحظه مرا می‌خوانی، از روی بخشش و بزرگواری به تو عطا می‌کنم.
هوش مصنوعی: کاروان در شگفت‌زدگی و حیرت از او (پیامبر محمد) است و از خود می‌پرسند: «این چه دریایی است که تویی؟» اشاره به ویژگی‌ها و عظمت پیامبر دارند.
هوش مصنوعی: در این بیت، اشاره به این است که تو (محمد) توانسته‌ای مشک (نماد آب) را بپوشانی و باعث شده‌ای که هم عرب‌ها و هم کردها (الحقایق) در زندگی با مشکل مواجه شوند. به این معنا که تاثیر تو بر مشکلات و چالش‌ها به گونه‌ای بوده که همه اقوام را تحت تأثیر قرار داده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.