گنجور » مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۸۸ - شکایت گفتن پیرمردی به طبیب از رنجوریها و جواب گفتن طبیب او را

مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم »

بخش ۸۸ - شکایت گفتن پیرمردی به طبیب از رنجوریها و جواب گفتن طبیب او را

گفت پیری مر طبیبی را که من

در زحیرم از دماغ خویشتن

گفت از پیریست آن ضعف دماغ

گفت بر چشمم ز ظلمت هست داغ

گفت از پیریست ای شیخ قدیم

گفت پشتم درد می‌آید عظیم

گفت از پیریست ای شیخ نزار

گفت هر چه می‌خورم نبود گوار

گفت ضعف معده هم از پیریست

گفت وقت دم مرا دمگیریست

گفت آری انقطاع دم بود

چون رسد پیری دو صد علت شود

گفت ای احمق برین بر دوختی

از طبیبی تو همین آموختی

ای مدمغ عقلت این دانش نداد

که خدا هر رنج را درمان نهاد

تو خر احمق ز اندک‌مایگی

بر زمین ماندی ز کوته‌پایگی

پس طبیبش گفت ای عمر تو شصت

این غضب وین خشم هم از پیریست

چون همه اوصاف و اجزا شد نحیف

خویشتن‌داری و صبرت شد ضعیف

بر نتابد دو سخن زو هی کند

تاب یک جرعه ندارد قی کند

جز مگر پیری که از حقست مست

در درون او حیات طیبه‌ست

از برون پیرست و در باطن صبی

خود چه چیزست آن ولی و آن نبی

گر نه پیدااند پیش نیک و بد

چیست با ایشان خسان را این حسد

ور نمی‌دانندشان علم الیقین

چیست این بغض و حیل‌سازی و کین

ور بدانندی جزای رستخیز

چون زنندی خویش بر شمشیر تیز

بر تو می‌خندد مبین او را چنان

صد قیامت در درونستش نهان

دوزخ و جنت همه اجزای اوست

هرچه اندیشی تو او بالای اوست

هرچه اندیشی پذیرای فناست

آنک در اندیشه ناید آن خداست

بر در این خانه گستاخی ز چیست

گر همی‌دانند کاندر خانه کیست

ابلهان تعظیم مسجد می‌کنند

در جفای اهل دل جد می‌کنند

آن مجازست این حقیقت ای خران

نیست مسجد جز درون سروران

مسجدی کان اندرون اولیاست

سجده‌گاه جمله است آنجا خداست

تا دل مرد خدا نآمد به درد

هیچ قرنی را خدا رسوا نکرد

قصد جنگ انبیا می‌داشتند

جسم دیدند آدمی پنداشتند

در تو هست اخلاق آن پیشینیان

چون نمی‌ترسی که تو باشی همان

آن نشانیها همه چون در تو هست

چون تو زیشانی کجا خواهی برست

حاشیه‌ها

با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

وزن:	فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
قالب شعری:	مثنوی
منبع اولیه:	ویکی‌درج
تعداد ابیات:	۲۸

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

خلاصه

هوش مصنوعی: پیرمردی به طبیب شکایت می‌کند که از دردهای مختلف رنج می‌برد. طبیب با اشاره به سن او می‌گوید این مشکلات ناشی از پیری است. او تأکید می‌کند که زندگی و روح انسان فراتر از مشکلات جسمی است و در درون انسان حیات پاکی وجود دارد. طبیب متذکر می‌شود که اگر کسی درک کند که همه این دردها موقتی و ناشی از پیری است، آن‌گاه می‌تواند وجود خویشتن را بهتر بفهمد. او به ابلهان اشاره می‌کند که به ظاهر و خانه‌های خدا نگاهی دارند، اما حقیقت در درون انسان‌ها نهفته است و باید به این حقیقت پی ببرند.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# گفت پیری مر طبیبی را که من

در زحیرم از دماغ خویشتن

هوش مصنوعی: پیرمرد به طبیب گفت که من به خاطر پیر شدن، از دردهایی که در سر دارم رنج می‌برم.

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# گفت از پیریست آن ضعف دماغ

گفت بر چشمم ز ظلمت هست داغ

هوش مصنوعی: پیرمرد گفت که این ضعف و بی‌حالی من به خاطر پیری است و به خاطر تاریکی و ضعف بینایی‌ام، بر چشمانم داغی احساس می‌کنم.

# گفت از پیریست ای شیخ قدیم

گفت پشتم درد می‌آید عظیم

هوش مصنوعی: پیرمرد به پزشک می‌گوید که درد شدیدی در کمرش حس می‌کند و معتقد است این درد ناشی از پیری است. او خطاب به پزشک، او را به عنوان یک شیخ قدیم خطاب کرده و نظرش را درباره رنجش بیان می‌کند.

# گفت از پیریست ای شیخ نزار

گفت هر چه می‌خورم نبود گوار

هوش مصنوعی: پیرمرد که شکایت می‌کند، به شیخ می‌گوید که درد و رنج‌هایش به خاطر پیری است و اضافه می‌کند که هرچه می‌خورد، برایش خوشایند و مناسب نیست.

# گفت ضعف معده هم از پیریست

گفت وقت دم مرا دمگیریست

هوش مصنوعی: پیرمرد گفت: ضعف معده‌ام هم به خاطر پیری است و اکنون در زمان بروز مشکل، نفس کشیدن برایم دشوار است.

# گفت آری انقطاع دم بود

چون رسد پیری دو صد علت شود

هوش مصنوعی: پیرمرد گفت: بله، قطع نفس و دم به خاطر پیری است، زیرا که وقتی انسان به پیری می‌رسد، مشکلات و بیماری‌ها به‌طور فراوانی رخ می‌دهد.

# گفت ای احمق برین بر دوختی

از طبیبی تو همین آموختی

هوش مصنوعی: طبیب به آن پیرمرد می‌گوید: ای احمق، تو خود را به این رنج و ناراحتی دچار کرده‌ای، چرا که از متخصص پزشکی فقط همین را یاد گرفته‌ای؟

# ای مدمغ عقلت این دانش نداد

که خدا هر رنج را درمان نهاد

هوش مصنوعی: ای احمق، عقل و دانش تو این آگاهی را به تو نداد که خداوند برای هر دردی درمانی قرار داده است.

# تو خر احمق ز اندک‌مایگی

بر زمین ماندی ز کوته‌پایگی

هوش مصنوعی: تو مانند الاغ احمق هستی که به خاطر کمی عقل و بی‌فکری، بر روی زمین مانده‌ای و از کم بودن قد خود، قادر به پیشرفت نیستی.

# پس طبیبش گفت ای عمر تو شصت

این غضب وین خشم هم از پیریست

هوش مصنوعی: طبیب به پیرمرد گفت: ای عمر تو شصت سال است و این خشم و غضب ناشی از پیری است.

# چون همه اوصاف و اجزا شد نحیف

خویشتن‌داری و صبرت شد ضعیف

هوش مصنوعی: زمانی که همه ویژگی‌ها و اجزای وجودش نحیف شد، دیگر توانایی تحمل و صبر او ضعیف شده است.

# بر نتابد دو سخن زو هی کند

تاب یک جرعه ندارد قی کند

هوش مصنوعی: پیرمرد نمی‌تواند دو سخن را تحمل کند و از آن به شدت خشمگین می‌شود، او حتی شمارا نمی‌تواند یک جرعه آب بنوشد، بنابراین دچار وحشت و تنگی نفس می‌شود.

# جز مگر پیری که از حقست مست

در درون او حیات طیبه‌ست

هوش مصنوعی: تنها کسی که از حق بهره‌مند است، پیرمردی است که درونش زندگی پاک و شریف وجود دارد.

# از برون پیرست و در باطن صبی

خود چه چیزست آن ولی و آن نبی

هوش مصنوعی: ظاهر آن شخص پیر است، اما در باطن او مانند یک کودک است. چه چیزی در او وجود دارد که او را شایستهٔ مقام ولی (ولایت) و نبی (پیامبری) می‌سازد؟

# گر نه پیدااند پیش نیک و بد

چیست با ایشان خسان را این حسد

هوش مصنوعی: اگر نیک و بد را در وجود آنها نمی‌بینند و از آن آگاه نیستند، پس چه دلیلی دارد که به پست‌ترها حسادت ببرند؟

# ور نمی‌دانندشان علم الیقین

چیست این بغض و حیل‌سازی و کین

هوش مصنوعی: اگر آنها ندانند علم یقین چیست، این کینه و دامی که می‌چینند و توطئه‌ها، بی‌دلیل است.

# ور بدانندی جزای رستخیز

چون زنندی خویش بر شمشیر تیز

هوش مصنوعی: اگر کسی بداند که جزای رستخیز (سزای قیامت) چیست، مانند این است که خود را بر شمشیر تیز می‌زند.

# بر تو می‌خندد مبین او را چنان

صد قیامت در درونستش نهان

هوش مصنوعی: بر تو می‌خندد؛ اما آنچه در وجود او پنهان است، به اندازۀ صد قیامت عذاب و درد دارد.

# دوزخ و جنت همه اجزای اوست

هرچه اندیشی تو او بالای اوست

هوش مصنوعی: دوزخ و بهشت همه در وجود انسان نهفته است، و هر چیزی که تو در اندیشه‌ات می‌پروری، او (خدا) فراتر از آن است.

# هرچه اندیشی پذیرای فناست

آنک در اندیشه ناید آن خداست

هوش مصنوعی: تمام چیزهایی که در فکر تو می‌گذرد و به آن‌ها می‌اندیشی، به زودی نابود خواهند شد، اما آنچه که در اندیشه‌ات نمی‌گنجد و از تصور تو فراتر است، همان خداوند است که جاودانه و ابدی است.

# بر در این خانه گستاخی ز چیست

گر همی‌دانند کاندر خانه کیست

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از افرادی سخن می‌گوید که در برابر خانه اهل دل (شخصی عارف یا خداشناس) بی‌ادبی می‌کنند و می‌پرسد دلیل این بی‌احترامی چیست، در حالی که آن‌ها می‌دانند در این خانه کیست و مقام صاحب خانه را می‌شناسند.

# ابلهان تعظیم مسجد می‌کنند

در جفای اهل دل جد می‌کنند

هوش مصنوعی: احمق‌ها فقط به خاطر ظواهر، به مسجد احترام می‌گذارند، در حالی که به اهل دل (عارفان و روحانیون) بی‌احترامی می‌کنند و از آن‌ها دوری می‌جویند.

# آن مجازست این حقیقت ای خران

نیست مسجد جز درون سروران

هوش مصنوعی: مسجد به خودی خود تنها یک مکان است و ارزش واقعی آن در وجود اهل دل و سروران (شخصیت‌های برجسته) است. در واقع، تنها کسانی که دارای درک صحیح هستند، می‌دانند که مسجد واقعی تنها در قلب و وجود این افراد است.

# مسجدی کان اندرون اولیاست

سجده‌گاه جمله است آنجا خداست

هوش مصنوعی: مسجدی که درون آن اولیا (ولی‌ها) هستند، محل سجده و عبادت همه است و در آنجا خدا حضور دارد.

# تا دل مرد خدا نآمد به درد

هیچ قرنی را خدا رسوا نکرد

هوش مصنوعی: وقتی دل مرد خدا در رنج و درد نباشد، خداوند هیچ قومی را رسوا نمی‌کند.

# قصد جنگ انبیا می‌داشتند

جسم دیدند آدمی پنداشتند

هوش مصنوعی: انبیا (پیامبران) قصد دشمنی و جنگ نداشتند، اما مردم فقط صورت و جسم آن‌ها را می‌دیدند و به اشتباه فکر می‌کردند که انسان هستند.

# در تو هست اخلاق آن پیشینیان

چون نمی‌ترسی که تو باشی همان

هوش مصنوعی: در وجود تو، اخلاق و ویژگی‌های نیک پیشینیان نهفته است، اما از آنجا که از شباهت به آن‌ها می‌ترسی، خود را همانند آن‌ها نمی‌دانی.

# آن نشانیها همه چون در تو هست

چون تو زیشانی کجا خواهی برست

هوش مصنوعی: چون صفات و ویژگی‌های خوب و ارزشمند در تو وجود دارد، چگونه می‌خواهی به مقام والایی برسی در حالی که خود این نشانه‌ها را نداری؟

بخش ۸۸ - شکایت گفتن پیرمردی به طبیب از رنجوریها و جواب گفتن طبیب او را به خوانش عندلیب
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

پیشنهاد مشق شعر

معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۲۰ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

حامد غفوری در ‫۱۴ سال قبل، جمعه ۵ آبان ۱۳۹۱، ساعت ۲۲:۲۷ نوشته:

با سلام. در بیت: ابلهان تعظیم مسجد می‌کنند / در جفای اهل دل جد می‌کنند ، به جای "جفای" فکر میکنم باید "خرابی" باشد، به معنای خراب بودن اهل دل از فرت مستی. بیت بعد وگر نه بی معنی میشود: آن مجازست این حقیقت ای خران / نیست مسجد جز درون سروران . مجاز در باره اهل مسجد هست و حقیقت درباره خراباتیان.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محمدمهدی در ‫۱۳ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۸ مرداد ۱۳۹۲، ساعت ۱۴:۲۸ نوشته:

این شعر از باب العاقل یکفیه الاشاره مشخص است در مطاعن غاصبین خلافت و یورش‌برندگان به خانه امیرالمومنین علیه السلام و نیز تابعین آن‌ها است. در این شعر مولوی می‌گوید یورش‌برندگان آگاهانه این کار را کردند و به آن‌ها نسبت کفر و عدم اعتقاد به معاد می‌دهد. تابعین ایشان را هم جزو آن‌ها دانسته و این را باعث عدم رستگاریشان دانسته است. همچنین مقام شامخ امیرالمومنین علیه السلام را بالاتر از این بدن مادی و فراتر از انسانیت می‌داند.

بسم الله عزیزی در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ تیر ۱۴۰۳، ساعت ۰۲:۳۹ پاسخ داده:

به کجا چنین شتابان!؟🤣🤣

محمدمهدی در ‫۱۳ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۸ مرداد ۱۳۹۲، ساعت ۱۴:۳۳ نوشته:

در پاسخ به دوست عزیز آقای حامد غفوری باید عرض کنم که اولا اگر خرابی بود، وزن شعر به هم می‌ریخت. ثانیا معنای آن مشخص است. ملا می‌گوید یورش‌برندگان به خانه امیرالمومنین علیه السلام ابلهانی هستند که مثلا دارند تعظیم مسجد می‌کنند به دلیل عدم حضور حضرت در مسجد. اما کار آن‌ها جفای به اهل دل و اهل معرفت است. در بیت بعد نیز می‌گوید تمامی عالم ماده مجاز است و حقیقت تکوینی است که ورای آن وجود دارد. لذا مسجد ظاهری نیز مجاز است و مسجد حقیقی درون دل اولیاء خداست. یعنی به اسم حفظ حرمت مسجد ظاهری، مسجد باطنی را به درد آورده‌اند. ابتدای شعر در مورد ولی و نبی است و جهت شعر و پیام آن با این بیت مشخص می‌شود.

امین کیخا در ‫۱۳ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۸ مرداد ۱۳۹۲، ساعت ۱۴:۵۰ نوشته:

درود به دل سروران ( أولیاء)

حمید فتح الهی پور در ‫۱۱ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱ دی ۱۳۹۳، ساعت ۰۹:۳۰ نوشته:

با سلام و ادب
وزن مصرع: «چون نمی‌ترسی که تو باشی همان» به نظر اشتباه است، و به نظر باید به این صورت باشد:
«چون نمی‌ترسی که باشی تو همان»

محمد در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۳، ساعت ۱۰:۴۶ نوشته:

در مقابل آقای حامد غفوری:
در کنار پاسخ آقای محمد مهدی، یه مطلب کلی هم اضافه میکنم؛
بعضی آدما هستند که فقط از مسلمونی همینو یاد گرفتن که مسجد برن، سر سجاده دعا کنن، نماز بخوننو ... درصورتی که بقیه کاراشون شبیه کارای یه مسلمون واقعی نیست ، مثلا با یه کلمه دل یه مؤمنیو آزرده میکنن، با فامیل نزدیکشون قطع صله رحم میکنن و... به نظر من اینا فقط اسمشون مسلمونه، ولی هنوز ایمان نیاوردن، چون تو یه خانواده مذهبی به دنیا اومدن، فقط دارن تقلید میکنن ولی به عمق ماجرا نرسیدن... حالا اگه اینا تو یه خانواده غیر مسلمون به دنیا میومدن، از اونا تقلید می کردن... حالا مولانا هم اومده با فتارش به این آدمای به ظاهر مسلمون حمله کرده تا شاید به عمق فاجعه دست پیدا کنن...
تو در اصل یزید و کان شرکی مسلمانی، مسلمان را چه دانی
چو گاو و اشتر و حمال دیوی نرستی از خر، انسان را چه دانی
چو شیطان رهزن نفس تو گشتست تو خود گو نور ایمان را چه دانی

دکتر ترابی در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۰۴ نوشته:

با درود فراوان خدمت استادا ن شمس و کیخا و داستان زحیر و دماغ زحمت افزا میشوم:
جدا از معنای نالیدن از سر درد که به بیت مورد نظر به خوبی میخورد .اجازه فرمایید عرض کنم که بیماری عضبی نیز وجود دارد که مریض از سخن باز نمی ایستد و ما آبشار سخن میخواندیم که با واژه دکتر کیخا بی ارتباط نیست ، و یا شهوت کلام در زبان گفتگو و از سر شوخی مولانا هم از آن بی نصیب نبوده است!!!( پر و در گفته است)

جهان در ‫۱۰ سال و ۷ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۴، ساعت ۱۶:۰۱ نوشته:

پس بهر دوری ولیی قایمست
تا قیامت آزمایش دایمست
هر که را خوی نکو باشد برست
هر کسی کو شیشه‌دل باشد شکست
پس امام حی قایم آن ولیست
خواه از نسل عمر خواه از علیست

ارتباط این سروده را با حمله به مسجد و مولی علی از عجایب است
این هم معانی دیگر از زحیر
نفس کشیدن همراه ناله بهنگام انجام دادن کاری یا هنگام روبرو شدن با سختی و دشواری . (از لسان العرب ) (از متن اللغة).بسختی نفس کشیدن . (کنزاللغة) (از کشف اللغات ) (از تاج المصادر بیهقی ) (از کازیمیرسکی ). نفسی که بنالش باشد. (منتخب اللغات ). || نالیدن . (از کشف اللغات ) (از کازیمیرسکی ). بیرون دادن آوازی آمیخته با ناله . (از متن اللغة) (از لسان العرب ) :

تر ابه خدا و هر چه مقدسات است حرمت کلام مولانا این سایت و مثنوی را به پلشت نفاق و سخافت نیالایید

سید حبیب در ‫۱۰ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۳ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۰۴:۴۴ نوشته:

درود بر عزیزان.
من حقیر که هر چه میدوزم و میشکافم , ردپایی از قصه یورش بردن به خانه علی ع را در این شعر نمیبینم.
من نمیدانم چرا بعضی عزیزان , فورا میخواهند , اشعار مولانا را به سمت خودشان و به نفع خودشان تعبیر کنند.
صرفا چون اسم ولی و نبی آمد نباید تفسیر نادرست داشت.
گرچه میتوان این شعر را مصداق این که ,,
اسلام واقعی باید همراه با قرآن و عترت باشد دانست.
یعنی نماز بدون ولایت باطل هست , اینگونه که ما شیعه ها میگوییم.
ولکن چکیده کلام این است,,
کعبه یک سنگ سیاه است که ره گم نشود,,
حاجی , احرام دگر بند , ببین یار کجاست.

طلا در ‫۹ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۷ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۱۵:۴۳ نوشته:

زحیر همانگونه که در داستان بعدی گفته به معنی معذب بودن و در عذاب بودن است .مفهوم کلی شعر اینست که ما قبول نداریم که پیر شدیم و همه ی بدیها از ماست .تنها اولیا پیر نیستند و ما که اونها رو نمیشناسیم پس مثل همان کسانی هستیم که برای مسجد مجاز مسجد حقیقی را خراب میکنند

صدف در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، دوشنبه ۷ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۲:۳۸ نوشته:

با عرض سلام خدمت دوستان
من با سخن آقای سید حبیب موافقم وا این بیت که:
کعبه یک سنگ نشانست که ره گم نشود
حاجی احرام دگر بند ببین یار کجاست
مسئله اصلی یار( خداوند) است

شاهرخ najafishahrokh۹۲@gmail.com در ‫۷ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۲۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۰۶:۴۷ نوشته:

زحیری را به معنی پیچشهای دردناک دل بگیریم.
دردهایی که بر اثر کج اندیشی های عقل دنیوی در زمان کهولت سن ، به اوج خود رسیده است.
و هنوز در ذهن به جستجوی درمان یا خدا میگردد.
با طبیب ناصح و حاذق هم ، که به درستی علت را ، باقی ماندن در فضای افکار مادی تشخیص داده ، از سر ستیز و عناد برآمده و به یاوه گویی و ناسزا رسیده و بر دل این طبیب که از اولیاست جفا می راند.
در گشاد عقده ها گشتی تو پیر
عقده سخت دگر بگشاده گیر

Bi Chemer در ‫۶ سال و ۷ ماه قبل، شنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۲۹ نوشته:

تا دل مرد خدا نامد به درد هیچ قومی را خدا رسوا نکرد

علی در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۱۱:۳۹ نوشته:

به نظر می رسد که صحیح همان«جفای»باشدنه خرابی به قرینه : تا دل اهل دلی نامد به درد
هیچ قرنی را خدا رسوا نکرد

منصور در ‫۶ سال قبل، چهارشنبه ۷ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۴۹ نوشته:

امیدوارم که بدون قصد و غرض این همه غلط املایی و تحریف در این گنجور باشه وگرنه بدا به حالتون.
تا دل اهل دلی نامد به درد
هیچ قومی را خدا رسوا نکرد

کورش قیصری نیا در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، سه‌شنبه ۲ دی ۱۳۹۹، ساعت ۰۴:۵۳ نوشته:

تا دل اهل دلی نامد به درد
هیچ قومی را خدا رسوا نکرد
لطفا بجای کلمه قرنی که اشتباه است کلمه قومی را جایگزین و ویرایش کنید . زیرا رسوا کردن به قرن منتسب نمیشود و مربوط به قوم است . با تشکر

امیر در ‫۵ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۵۹ نوشته:

چرا الکی ازخودت حرف درمیاری که امبرالمومنین فلان ال وبل.اون اصلا معنیش یچیز دیگس واهل دلا خودشون میدونن دقیقا منظورش همین دولا وراس شدن درون مسجد فقط دین صورته وازحقیقت بدور

افسانه چراغی در ‫۱ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۳، ساعت ۱۶:۰۸ نوشته:

دربارهٔ گفت ای احمق برین بر دوختی از طبیبی تو همین آموختی

تو از طبابت همین را یاد گرفتی که دائم در جواب من بگویی از پیری است و به گفتن این جمله بسنده می‌کنی.

افسانه چراغی در ‫۱ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۳، ساعت ۱۶:۱۴ نوشته:

دربارهٔ ای مدمغ عقلت این دانش نداد که ...

مُدَمَّغ: احمق

افسانه چراغی در ‫۱ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۳، ساعت ۲۰:۵۶ نوشته:

دربارهٔ تا دل مرد خدا نآمد به درد هیچ ...

تا دل مرد خدا نآمد به درد

هیچ قرنی را خدا رسوا نکرد

این بیت در مثنوی تصحیح نیکلسون و شرح جامع دکتر زمانی به این شکل آمده است.

دکتر زمانی "قرن" را به این صورت شرح داده‌اند: قرن، مردمی را گویند که در زمانِ واحدِ نزدیک به هم زندگی کنند.

مولانا در بیت دیگری جمع قرن را آورده:

تا شنیدیم آن سیاست‌های حق

بر قرون ماضیه اندر سبق

یعنی: تا این‌که کیفرها و عقوبت‌هایی را که حق‌تعالی بر امت‌های گذشته نازل کرد، باخبر شویم.

قرون ماضیه: امت‌های گذشته، مردم پیشین

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

بخش ۸۸ - شکایت گفتن پیرمردی به طبیب از رنجوریها و جواب گفتن طبیب او را

تازه‌های نرم‌افزار گنجور