خوش آنکه بیتو دامن بر جسم و جان فشانم
از خویش گرد هستی دامن فشان فشانم
بر خاک آستانت خوش آنکه جان فشانم
از شوق جان بخاک آن آستان فشانم
خوش آنکه گرم جلوه سرو روان خود را
بینم من و بپایش نقد روان فشانم
بازآی از غمت چند خوناب دل ز دیده
گاه آشکار ریزم گاهی نهان فشانم
سازی تو گوهرافشان چون لعل لب من از شوق
گوهر ز ابر چشم گوهرفشان فشانم
در گلشنی که باید از بیضه در قفس رفت
کو فرصتی که بالی در آشیان فشانم
بازآ ز دوریت چند ای گل ز اشگ خونین
از دیده گاه لاله گاه ارغوان فشانم
زان قیمتی گهر دور مشتاق نقد کونین
ریزندم ار به دامن دامن بر آن فشانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل با ردیف «فشانم» از آرزوی جاننثاری بر آستان معشوق و بیارزشی زندگی بی او سخن میگوید. چند بار معشوق را به بازگشت میخواند و از اشک خونینی که در فراق میریزد شکایت میکند. در بیتی هم از سرنوشت اسارتِ از آغاز مینالد. در پایان اعلام میکند که بی آن گوهر یگانه، همهٔ دارایی دو جهان را هم نمیپذیرد.
هوش مصنوعی: خوشا لحظهای که بی تو از جسم و جان دست بشویم و آنها را رها کنم. دامنافشان، گرد هستی را از خود بتکانم؛ یعنی زندگی بی تو برایم ارزشی ندارد.
هوش مصنوعی: خوشا لحظهای که بر خاک درگاه تو جان نثار کنم و از سر شوق جانم را بر خاک آن آستانه بیفشانم.
هوش مصنوعی: خوشا زمانی که معشوقِ سروقامت و خرامانم را با جلوهای گرم ببینم و جان و نقدینهٔ خود را نثار پایش کنم. «روان» هم به معنای رایج و نقد است و هم به معنای جان.
هوش مصنوعی: بازگرد! تا کی از غم تو خونابهٔ دل را از چشم بریزم، گاهی آشکارا و گاهی پنهانی؟
هوش مصنوعی: هرگاه لب لعلگونت را به سخن بگشایی و گوهر بیفشانی، من از شوق، از ابرِ چشمِ گوهرفشانم گوهرِ اشک میبارم.
هوش مصنوعی: در باغی که پرنده باید از همان تخم یکسره به قفس برود، کجا فرصتی هست که در آشیانه بال و پری بزنم؟ یعنی سرنوشت من از آغاز اسارت بوده و مجالی برای آسودگی نداشتهام.
هوش مصنوعی: ای گل، بازگرد! تا کی از دوری تو اشک خونین از چشم ببارم که گاه به رنگ لاله است و گاه به رنگ ارغوان؟
هوش مصنوعی: مشتاق میگوید: دور از آن گوهر گرانبها، اگر دارایی هر دو جهان را هم در دامنم بریزند، دامن میتکانم و آن را رها میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم
جان پیش آن دو لعل گوهرفشان فشانم
گر بی توام به دامن نقد دو کون ریزند
دامان بینیازی بر این و آن فشانم
خالی نگرددم دل کز بیم او ز دیده
[...]
جانان نشسته تا من از شوق جان فشانم
من ایستاده تا او گوید: فشان، فشانم!
مشکل کنم فراموش، از پرفشانی دام؛
صد سال اگر پرو بال در آشیان فشانم!
محمل گذشت، و اشکم خاکی نهشت؛ تا من
[...]
خوش آنکه جان به پایت ای دلستان فشانم
دامان تو بگیرم دامن به جان فشانم
من کیستم که او را در بزم جان فشانم
گر پاسبان گذارد بر آستان فشانم
باز آی، ز انتظارت ای نور هر دو دیده
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.