شمارهٔ ۵ - وله فی مرثیه امام حسین بن علی علیه التحیة والثناء
این زمین پربلا را نام دشت کربلاست
ای دل بی‌درد آه آسمان سوزت کجاست
این بیابان قتلگاه سید لب تشنه است
ای زبان وقت فغان وی دیده هنگام بکاست
این فضا دارد هنوز از آه مظلومان اثر
گر ز دود آه ما عالم سیه گردد رواست
این مکان بوده است روزی خیمه‌گاه اهل‌بیت
کز حباب اشگ ما امروز گردش خیمه‌هاست
کشتی عمر حسین اینجا به زاری گشته غرق
بحر اشگ ما درین غرقاب بی‌طوفان چراست
اینک قبهٔ پر نور کز نزدیک ودور
پرتو گیتی فروزش گمرهان را رهنماست
اینک حایر حضرت که در وی متصل
زایران را شهپر روحانیان در زیر پاست
اینک سدهٔ اقدس که از عز و شرف
قدسیان را ملجاء و کروبیان را ملتجاست
اینک مرقد انور که صندوق فلک
پیش او با صد هزاران در و گوهر بی‌بهاست
اینک تکیه‌گاه خسرو والا سریر
کاستان روب درش را عرش اعظم متکاست
اینک زیر گل سرو گلستان رسول
کز غم نخل بلندش قامت گردون دوتاست
اینک خفته در خون گلبن باغ بتول
کز شکست او چو گل پیراهن حور اقباست
این چراغ چشم ابرار است کز تیغ ستم
همچو شمعش با تن عریان سر از پیکر جداست
این سرور سینهٔ زهراست کز سم ستور
سینهٔ پر علمش از هر سو لگدکوب بلاست
این انیس جان پیغمبر حسین‌بن علی است
کز سنان‌بن انس آزرده تیغ جفاست
این عزیز صاحب دل ابا عبدالهست
کز ستور افتاده بی‌یاور به دشت کربلاست
این حبیب ساقی کوثر وصی بی‌سراست
کز عروس روزگارش زهر در جام بقاست
این سرافراز بلنداختر که در خون خفته است
نایب شاه ولایت تاج فرق اولیاست
این سهی سرو گزین کز پشت زین افتاده است
جانشین شاه مردان شهسوار لافتاست
این مه فرخنده طلعت کاین زمینش مهبط است
قرةالعین علی چشم و چراغ اوصیاست
این در رخشنده گوهر کاین مقامش مخزنست
درةالتاج شه دین تاجدار هل اتاست
این دل آرام ولی حق امیرالمؤمنین
کامکارانت منی نامدار انماست
این گزین عترت حیدر امام المتقین
پادشاه کشور دین پیشوای اتقیاست
پا درین مشهد به حرمت نه که فرش انورش
لاله رنگ از خون فرق نور چشم مرتضی است
دوست را گر چشم ازین حسرت نگرید وای وای
کز تاسف دشمنان را بر زبان واحسرتاست
مردم و جن و ملک ز آه نبی در آتشند
آری آری تعزیت را گرمی از صاحب عزاست
می‌شود شام از شفق ظاهر که بر بام فلک
سرنگون از دوش دوران رایت آل عباست
طفل مریم بر سپهر از اشگ گلگون کرده سرخ
مهد خود در شام غم همرنگ طفل اشک ماست
خاکسارانی که بر رود علی بستند آب
گو نگه دارید آبی کاتش او را در قفاست
تیره گشت از روبهان ماوای شیری کز شرف
کمترین جای سگانش چشم آهوی خطاست
ای دل اینجا کعبهٔ وصل است بگشا چشم جان
کز صفا هر خشت این آیینه گیتی نماست
زین حرم دامن کشان مگذر اگر عاقل نه‌ای
کاستین حوریان جاروب این جنت سر است
رتبهٔ این بارگه بنگر که زیر قبه‌اش
کافر صد ساله را چشم اجابت از دعاست
یا ملاذالمسلمین در کفر عصیان مانده‌ام
از خداوندم امید رحمت و چشم عطاست
یا امیرالمؤمنین از راندگان درگهم
وز در آمرزگارم گوش بر بانک صلاست
یا امام‌المتقین از عاصیان امتم
وز رسولم چشم خشنودی و امید رضاست
یا معزالمذنبین غرق کبایر گشته‌ام
وز تو در خواهی مرادم در حریم کبریاست
یا شفیع‌المجرمین جرمم برونست از عدد
وز تو مقصودم شفاعت پیش جدت مصطفاست
یا امان الخائفین اینجا پناه آورده‌ام
وز تو مطلوبم حمایت خاصه در روز جزاست
یا اباعبدالله اینک تشنهٔ ابر کرم
از پی یک قطره پویان برلب بحر سخاست
یا ولی‌الله گدای آستانت محتشم
بر در عجز و نیاز استاده بی‌برگ و نواست
مدتی شد کز وطن بهر تو دل بر کنده است
وز ره دور و درازش رو در این دولتسرا است
دارد از درماندگی دست دعا بر آسمان
وز قبول توست حاصل آن چه او را مدعاست
از هوای نفس عصیان دوست هر چند ای امیر
جالس بزم گناه و راکب رخش خطاست
چون غبار آلود دشت کربلا گردیده است
گرد عصیان گر ز دامانش بیفشانی رواست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ مصائب و مظلومیت امام حسین (ع) و واقعهٔ عاشوراست. شاعر زمین کربلا را محل قتل‌عام و عذاب می‌داند و به اشک و آه مظلومان اشاره می‌کند. او از قبهٔ نورانی و مرقد حسین به عنوان مکان مقدس و ملجأ ستم‌دیدگان یاد می‌کند و عظمت شخصیت او را در عنوان‌های مختلف همچون پسر علی و سید آربا به تصویر می‌کشد. همچنین به نیاز و امید انسان‌ها به شفاعت امام حسین و دریغ از ظلم و خطاهای خود اشاره می‌شود. در نهایت، گوینده دردمندانه دعا می‌کند و ناشکری و گناه خود را مفروض می‌داند و امید به رحمت امام دارد.
هوش مصنوعی: این زمین پر از مصیبت و بلا، دشت کربلا نام دارد. ای دل بی‌درد، آهی که از آسمان بلند می‌کنی کجاست؟
هوش مصنوعی: این بیابان محل قتل سید الشهدا، حسین بن علی، است که در آن زمان او تشنه بود. ای زبان، وقت ناله و فریاد کردن است و ای چشم، زمان گریه و غمگینی فرا رسیده است.
هوش مصنوعی: این مکان هنوز هم نشانه‌هایی از ناله و افسوس مظلومان را در خود دارد و اگر به خاطر اشک و آه ما جهان سیاه و غمگین شود، جای شگفتی نیست.
هوش مصنوعی: این مکان روزی خیمه‌گاه اهل‌بیت پیامبر بوده است، اما امروز به خاطر اشک‌های ما، خیمه‌ها در حال حرکت و چرخش هستند.
هوش مصنوعی: کشتی زندگی حسین (ع) در اینجا به شدت در حال غرق شدن است، در دریای اشک‌های ما که در این دریا بدون طوفان غرق شده است، چه دلیلی دارد؟
هوش مصنوعی: اینک قبه‌ای (گنبدی) نورانی وجود دارد که نور آن از دور و نزدیک می‌تابد و به گم‌راهان راهنمایی می‌کند.
هوش مصنوعی: اینک حرم حضرت اباعبدالله حسین، که زائران در آن به روحانیان متصل می‌شوند و زیر پای او قرار دارند.
هوش مصنوعی: اینک سرزمین مقدس که مکان امن و پناهگاهی برای فرشتگان با مقام والایشان و نزدیکی به خداوند است.
هوش مصنوعی: اینک مرقد مبارک امام حسین (ع) که در برابر او، آسمان با هزاران در و جواهر ارزشمند خود را به نمایش گذاشته است.
هوش مصنوعی: اینک تکیه‌گاه پادشاه بزرگ، تختی که عظمت آن به عرش بزرگ اتصال دارد و آن را از زیبایی و شکوه پر کرده است.
هوش مصنوعی: حسین بن علی، گلستان رسول خدا، زیر درخت سرو خوابیده است و به خاطر غم و اندوه از قد بلند او، آسمان نیز به دو نیم تقسیم شده است.
هوش مصنوعی: حالا در خون خود خفته است گلی در باغ زهرا (بتول یعنی مادر حضرت زهرا) که به خاطر شکست او، پیراهن حوریان بهشتی از خونش رنگین شده است.
هوش مصنوعی: این فرد الهی و نیکوکاران، مانند چراغی است که نورش را به دیگران می‌تاباند. او به خاطر ظلم و ستمی که بر او رفته، مانند شمعی است که برافروخته شده، اما پیکرش از بدنی بی‌پوشش جدا شده است.
هوش مصنوعی: این بیت به امام حسین (علیه‌السلام) اشاره دارد و می‌گوید او بزرگ‌ترین و عزیزترین شخصیتی است که از طرف پدر و مادر (پیامبر و حضرت زهرا) برخوردار است. او به‌دلیل علم و مقام والایش، همواره تحت فشار و آزار بلاها و مصائب قرار دارد.
هوش مصنوعی: اینکه حسین‌بن علی، فرزند پیغمبر که مونس جانش است، از تیغ جفاکار سنان‌بن انس زخم خورده و رنجیده‌خاطر شده است.
هوش مصنوعی: این عزیز، که به دل همگان نزدیک است، ابا عبدالله الحسین است که در دشت کربلا به خاطر بی‌یاوری و تنها ماندن از دشمنان به زمین افتاده است.
هوش مصنوعی: این شخص عزیز و دوست‌داشتنی که در روز قیامت، آب حیات بهشت را به دیگران می‌دهد و وصی پیامبر است، اکنون در کربلا بی‌سر است و در واقع، زندگی‌اش به زهر نابودکننده‌ای شبیه شده و از زیبایی‌ها و لذت‌های دنیا محروم شده است.
هوش مصنوعی: این فرد بزرگ و بلند مرتبه که در خون خود غوطه‌ور است، جانشین و نماینده‌ی پادشاهی است که تاج و مقام نخستین را دارد.
هوش مصنوعی: این جوان بلندبالا و برگزیده که از زین افتاده است، جانشین امام علی، آن مرد بزرگ و جنگجوست.
هوش مصنوعی: این چهره‌ی خوشبخت و زیبایی که در این دنیا وجود دارد، زمینش محل نزول و استقبال خاصی است و او محبوب و دیدنی علی، چشم و چراغ اوصیای دین به شمار می‌آید.
هوش مصنوعی: این چهرهٔ درخشان و زیبا به طوری که این مکان، محل نگهداری اوست، همچون جواهر تاج دین و رئیس دین است.
هوش مصنوعی: این دل در آرامش است، اما حق امیرالمؤمنین به من یادآوری می‌کند که تو معروف و محترم هستی.
هوش مصنوعی: این بیت درباره امام علی (ع) صحبت می‌کند و او را به عنوان بهترین و مهم‌ترین فرد از نسل پیامبر (ص) و پیشوای پرهیزکاران معرفی می‌کند. همچنین، او را پادشاه دین و منبع هدایت مؤمنان می‌داند.
هوش مصنوعی: این مکان مقدس به قدری باارزش است که حتی فرش آن که از گل‌های لاله رنگی پوشیده شده، به خاطر خون شهیدانی است که از سر فرق نور چشم مرتضی (علی) بر زمین ریخته شده است.
هوش مصنوعی: اگر دوست چشمش از این حسرت نبارد، وای به حال او که تاسف و افسوس دشمنان بر زبانش جاری شده است.
هوش مصنوعی: مردم، جن‌ها و فرشتگان به خاطر آه و گریه پیامبر در آتش‌اند. به‌راستی، سوگ‌واری و تسلیت‌گویی به دلیل عزای حسین، و تأثیر آن بر دل‌ها گرم و پرشور است.
هوش مصنوعی: شام (شهر در آن زمان) با سرخی افق نمایان می‌شود، چونکه پرچم اهل بیت پیامبر (آل عبا) بر دوش زمان به زمین افتاده است.
هوش مصنوعی: گریهٔ طفل مریم (یعنی عیسی) بر آسمان با اشک‌های سرخ خود، مهدش را در شبی غم‌انگیز، همرنگ اشک‌های ما کرده است.
هوش مصنوعی: مردان خداترس و خاکساری که در کنار رود فرات به امام حسین علیه‌السلام احترام گذاشتند، از شما می‌خواهند که آب را نگه‌دارید، زیرا که آن آبی که به آتش او (حسین) نیز مربوط می‌شود، در قفس قرار دارد.
هوش مصنوعی: محل زندگی و مأوای ما، به خاطر حضور رباخواران، تاریک و زشت شده است. این محلی که شیری آنجا سکونت دارد، به قدری شریف است که حتی سگانش در مقایسه با آن، کمترین ارزش را دارند و زیبایی آن به حدی است که چشم آهوی آن نیز اشتباه می‌کند.
هوش مصنوعی: ای دل، اینجا کعبهٔ وصال است؛ چشم جانت را باز کن چون که هر سنگ این مکان، نمایانگر صفا و زیبایی دنیا است.
هوش مصنوعی: از این حرم (کعبهٔ اتصال به خدا) با دل‌تنگی و بی‌احترامی عبور نکن، مگر اینکه عاقل باشی؛ زیرا دامن حوریان (زنان بهشتی) در این بهشت در حال پاکسازی و آرایش است.
هوش مصنوعی: به مقام و جایگاه این محل توجه کن که حتی کافرانی که صد سال از عمرشان گذشته، هنوز منتظر پاسخ دعایشان هستند.
هوش مصنوعی: ای ملجأ و پناه مسلمانان، من در گناه و نافرمانی غرق شده‌ام، اما از خدایی که رحمت و بخشش در اوست، امید دارم و منتظر عطای او هستم.
هوش مصنوعی: ای امیرالمؤمنین، من از کسانی‌ام که طرد شده‌اند و در این پناهگاه، گوش به صدای فراخوانی دارم که ما را به آمرزش و رحمت دعوت می‌کند.
هوش مصنوعی: ای امام پرهیزگاران، من از گناهکاران امت تو هستم و از پیامبر تو، چشم به راه خشنودی و امید رضا دارم.
هوش مصنوعی: ای پرورش‌دهندهٔ گناهکاران، من در گناهان بزرگ غرق شده‌ام و از تو می‌خواهم که آرزوی من در حریم عظمت تو برآورده شود.
هوش مصنوعی: ای شفیع گناهکاران، گناهان من بسیارند و از حد خارج شده‌اند، و من خواسته‌ام این است که در روز قیامت، شفاعت تو را پیش پدرت، پیامبر محمد (ص)، طلب کنم.
هوش مصنوعی: ای کاشانی، من به تو پناه آورده‌ام که پناه‌دهندهٔ ترسانان هستی و در روز قیامت، از تو خواسته‌ام که کمک ویژه‌ای به من کنی.
هوش مصنوعی: ای اباعبدالله (حسین بن علی)، من اکنون تشنهٔ بخشش و کرم تو هستم و برای دریافت حتی یک قطره، به سمت دریا (عظمت تو) می‌روم.
هوش مصنوعی: محتشم، در مقام یک گدا و نیازمند، خود را در آستان خداوند و ولی‌الله (شخصیتی بزرگ و مقدس) نشان می‌دهد و به حالتی عاجز و ناتوان ایستاده است، بدون هیچ چیز به جز درخواست و دعا.
هوش مصنوعی: مدتی است که برای تو از وطن دل کندم و حالا با فاصله‌ای طولانی در این خانه (دولتسرا) حضور دارم.
هوش مصنوعی: از شدت درماندگی، دست به دعا به سوی آسمان بلند کرده است و آنچه او به دنبال آن است، تنها به خاطر قبول دعا و درخواست توست.
هوش مصنوعی: هرچند که امیر، در بزم گناه نشسته و سوار بر اسب خود است، ولی هوای نفس و گناه‌ورزی دوست و همنشین او خطا و اشتباه است.
هوش مصنوعی: دشت کربلا به خاطر گناهان و معاصی افراد پر از غبار شده است و اگر کسی از این افراد که در دام گناه هستند، خطائی مرتکب شود، باید او را ببخشی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یافت از یزدان ملک سلطان به شادی هرچه خواست
روز شادی روز ما سلطان دین سلطان ماست
بند شاهی کرد محکم راه دولت کرد پاک
چشم عالم کرد روشن کار گیتی کرد راست
وقت وقت رامش است و روز روز عشرت است
[...]
آن شنیدستی که روزی زیرکی با ابلهی
گفت کین والی شهر ما گدایی بی‌حیاست
گفت چون باشد گدا آن کز کلاهش تکمه‌ای
صد چو ما را روزها بل سال‌ها برگ و نواست
گفتش ای مسکین غلط اینک از اینجا کرده‌ای
[...]
شاه را تاج ثنا دادم نخواهم بازخواست
شه مرا نانی که داد ار باز می‌خواهد رواست
شاه تاج یک دو کشور داشت لیک از لفظ من
تاجدار هفت کشور شد به تاجی کز ثناست
شه مرا نان داد و من جان دادمش یعنی سخن
[...]
یارب این مائیم و این صدر رفیع مصطفاست
یارب این مائیم و این فرق عزیز مجتباست
یارب این مائیم و این روی زمین یثرب است
کاسمان را هفت پشت از رشک یک رویش دوتاست
خوابگاه مصطفی و کعبه مان از پیش و پس
[...]
خوش ولایت ها که در تحتِ امورِ اولیاست
مصرِ استغنا و رومِ فقر و بغدادِ رضاست
بخشِ ایران قسمِ عشق و قسم توران بخش عقل
در میان آمویِ حکمت هم روان و هم رواست
هم خراسانِ سلامت هم عراق عافیت
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.