خوش آن ساعت که خندان پیشت ای سیمین بدن میرم
تو باشی بر سر بالین من گریان و من میرم
چنان مشتاقم ای شیرین زبان طرز کلامت را
که گر بندی زبان سوزم و گر گوئی سخن میرم
منم نخل بلند قامتت را آن تماشائی
که گر آسیب دستی بیند آن سیب ذقن میرم
همایانم به زاغان باز نگذارند از غیرت
ز سودایت به صحرائی که بیگور و کفن میرم
من آن مسکین کنعان مسکنم کز یوسف اندامی
زند گر بر مشامم باد بوی پیرهن میرم
نمیدانم که شیرین مرا خصم من از شادی
چسان پرسش کند روزی که من چون کوهکن میرم
چو پا تا سر وجودم شد وجودت جای آن دارد
که از بهر سرا پای وجود خویشتن میرم
مگر خود برگشاید ناوکی آن شوخ و نگذارد
که از دیر التفاتیهای آن ناوک فکن میرم
نگردد محتشم تا عالمی از خون من محزون
به این جان حزین آن به که در بیتالحزن میرم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و دلبستگی عمیق خود به محبوب میپردازد. او از لحظات خوشی سخن میگوید که در کنار معشوقش خواهد بود و در عین حال از اندوه و درد جدایی مینالد. شاعر با تشبیهات زیبا، توصیفاتی از حال و احساساتش ارائه میدهد و ابراز میکند که عشقش به معشوقش چنان عمیق است که حتی جدایی یا سختیها نیز نمیتواند او را از پا درآورد. در نهایت، او بر این نکته تأکید میکند که بهترین پایان برای او، فرار به سوی محبوب حتی در سختترین شرایط است.
هوش مصنوعی: خوشحال میشوم وقتی که ای دختر خوشچهره و زیبا، در آن لحظهای که من در حال مرگ هستم، تو بالای سرم باشی و در حال گریه کنی.
هوش مصنوعی: چنان به کلام تو علاقهمند و مشتاق هستم، ای شیرینزبان، که اگر حتی زبانم را ببندی، من میسوزم و اگر تو سخن بگویی، من به اوج سرشار از شادی میروم.
هوش مصنوعی: من همان نخل بلند و خوشنمایی هستم که اگر دستی به میوهام آسیب بزند، مثل آن سیب که دارای ذقن یا گلابیاست، پژمرده و فاسد میشوم.
هوش مصنوعی: من از روی غیرت برای عشق تو، هرگز به زاغان (پرندگان بیارزش) اجازه نمیدهم که مرا در زمین بیعزت رها کنند، جایی که بیگور و بدون تابوت خواهم رفت.
هوش مصنوعی: من منم که در سرزمین کنعان زندگی میکنم و از درد جدایی یوسف، که به زیباییاش مشهور است، رنج میبرم. اگر بوی پیراهنش به مشامم برسد، احساس مرگ میکنم.
هوش مصنوعی: شاعر نمیداند که آیا عشق شیرین (معشوقش) از دشمنش چه چیزی دربارهٔ او میپرسد، در حالی که او به شدت غمگین و ناراحت است و به مانند یک سنگتراش (کوهکن) در حال رنج و تلاش برای ادامهٔ زندگی است.
هوش مصنوعی: وجود من از سر تا پا مملو از وجود تو شده است، به همین خاطر سزاوار است که برای کل وجود خودم جان بدهم.
هوش مصنوعی: شاید آن معشوقهٔ بازیگوش متوجه شود و مانع بشود که من از بیمحلیهای او و از دست دادن عشق به مرگ برسم.
هوش مصنوعی: محتشم نمیشود که جهانی از خون من ناراحت شود، چرا که این جان غمگین من بهتر است که در بیتالحزن (محل سوگواری) بمیرم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چمن چون بوی تو آرد، به بویت در چمن میرم
به یاد قد تو در سایه سرو سمن میرم
زیم از تو، بمیرم هم ز تو فارغ ز جان و تن
نیم چون دیگران کز جان زیم یا خود ز تن میرم
خوش آن وقتی که تو از ناز سویم بنگری و من
[...]
من دلخسته هر دم بهر آن نازک بدن میرم
گه از رنگ قبا گاهی ز بوی پیرهن میرم
چو سایه از سرم برداشت آن سرو روان باری
روم بر یاد او در سایه سرو چمن میرم
شهید عشق را جز من کسی ماتم نمی دارد
[...]
من بیدل که بهر قامت آن سیمتن میرم
گه از رفتار رعنا گه ز اندوه بدن میرم
مگر چین و شکست صفحه عمر و حیاتم شد
که در رنگ قبای او بهر چین و شکن میرم
بهر تیر جفایش سینه خود را سپر سازم
[...]
چو من از هجر آن لیلی لب شیرین دهن میرم
به درد محنت مجنون و داغ کوه کن میرم
ز شوق عارضش در پای شمع انجمن سوزم
به یاد قامتش در سایهٔ سرو چمن میرم
به شکر خنده ی او جان شیرین دادم و زان به
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.