باز شد چشم جهان ای بخت خواب آلودهان
صبح دولت می‌دمد برخیز زین خواب گران
بالش زیر سرت کان مانده از اصحاب کهف
مالشی ده چشم غفلت را و سر بردار از آن
اسب چوبین پای امیدت که نقش عرصه بود
تمشیت فرمای دهر از تقویت کردش روان
بهر دفع ظلمت ادبار از ضعف امید
ماه می‌جستی ز اقبال آفتابی شد عیان
از گشاد بی‌محل تیر تو در صید مراد
کشتی خوف و خطر گهواره امن و امان
بهر آرام تو گشت از جنبش باد مراد
از کمان بد جست اما نیک آمد بر نشان
هم طرب شد کوه لنگر هم تعب شد تیز پر
هم فلک شد دادگستر هم قدر شد مهربان
بزم عشرت گرم گردید از شراب بی‌خمار
باغ دولت سبز گردید از بهار بی‌خزان
چرخ کجرو از جفا برگشت و زیر گشتنش
شد برون تاب غریب از رشتهٔ باریک جان
از زبان هاتفی دوشم به گوش دل رسید
کی ز بار غصه کم جنبش تر از کوه گران
خیز و عازم شو در استقبال اقبال ابد
خیز و جازم شو در استیفای حظ جاودان
کاین زمان رو در تو دارد دولت روی زمین
اولین دولت نوید خلعت خان زمان
خلعتی ناصره زر وز برای امتیاز
با زر و خلعت مسرح استر آتش عنان
از کدامین خان همایون اختر خورشیدفر
آفتاب آسمان سلطنت جمشیدخان
شهریار بختیار ذوالعیار جم وقار
شهسوار نامدار کامکار کامران
عالم افروزنده خورشیدی که در مسکاب بطن
هر جنین از داغ مهرش بر جبین دارد نشان
گردن افرازنده جمشیدی که منت می‌کشد
از کمند انقیادش گردن گردنکشان
گر شود تیغ آزما در حد ترکستان زمین
بر درد جیب زمین تا دامن هندوستان
کرده پشت از برق تیغش بر جهان شیر عرین
سوده ناف از باده گرزش بر زمین پیل دمان
گردن شیر فلک را بسته از خم کمند
کوهه گاو زمین را خسته از نوک سنان
آورند از یک گریبان سر برون بدر و هلال
روز میدان چون نهد بر دوش زرین صولجان
پایه‌ای از قدر او اورنگ و استقلال و عظم
آیه‌ای در شان او فرهنگ و استیلا و شان
از گشاد شست پر زور قدر تیر قضا
بی‌نفاذ امر او بیرون نیاید از کمان
برخلاف خلق فردا بر زمین خواهند داشت
چشم از شرم دو شغلش حاتم و نوشیروان
دیده از آلای او بر سدهٔ والای خود
خرگه عالی ستونش روی صد گیتی ستان
نیست گوئی عظم او محتاج حیز ورنه چون
ظرف او گیلان تواند بود یا مازندران
هست در آب و گلشن این نشئه کز شوکت شود
ملک و دین را پادشاه و ماء و طین را مهربان
بس که جودش می‌دهد خاک ذخایر را به باد
خاک بر سر می‌کند از دست او دریا و کان
گوشمال از توشمالش خورده خوانسالار چرخ
هر که اندر جنب خوان نعمتش گسترده خوان
در میان داوران شد واجب الطلوع آن قدر
کز سجودش جبهه فرسا گشت خور در خاوران
مهر می‌بوسد به رسم بندگانش آستین
چرخ می‌روبد به طرف آستینش آستان
رعشه بر هشتم فلک در هفت اعضا واقع است
نسر طایر را ز سهم تیر آن زرین کمان
با وجود رشگ هم چشمی که عین دشمنی است
نامش از انصاف دارد بر زبان صد مرزبان
هر دعا و هر ثنا کز خلق هفت اقلیم کرد
پای عزم اندر رکاب اول به گیلان شد روان
زور بازوی تصرف بین که دارد در کمند
گردن خلق جهانی یک جهان اندر میان
شربت تیغش ز بس کافتاده شیرین می‌برند
دوستان جان فدائی صد حسد بر دشمنان
جان فدای دست و تیغ او که هرگه شد علم
خورد تن وین جرعه آن می ز استقبال جان
دی ز شوکت بر در ایوان کیوان ارتفاع
آفتابت پرده دارو آسمانت پاسبان
وی به استدعای فتحت در زوایای زمین
سورهٔ انا فتحنا بر زبان آسمان
فتح و نصرت بندگان شخص فرمان تواند
کار میفرما به این فرمانبران تا می‌توان
بس که نهر خون روان کرد از تن ارباب کین
ضربتت چون ضربهای حیدری در نهروان
بس عجب نبود گر از اشجار گیلان آورند
برگ‌ها امسال سر بیرون به رنگ ارغوان
روی دشمن کز می‌پندار اول سرخ بود
خنده‌آور گشته است اکنون به رنگ زعفران
دشمنت داد جلادت داد اما در گریز
گر به این جلدی بماند می‌شود گیتی‌ستان
پیش دستی کرد در کشتی و غالب نیز گشت
لیک مثل دستیار اولین بر پهلوان
در فنون حرب چون از آگهان کار بود
بر سرش چیزی نیامد جز بلای ناگهان
غالبا خصمت ندارد یاد غیر از چار حرف
کش میسر نیست انشائی به غیر از الامان
در حشر گاهی که چون صور قیامت می‌درید
بانک رعد آشوب کوست پرده گوش کران
طالب ملک تو را صد ره به آواز بلند
زد قضا بر گوش کای جذر اصم را توامان
جغد اگر بال و پر سیمرغ بندد بر جناح
کی تواند ساخت در ماوای سیمرغ آشیان
سر ز خاک حشر برنارد ز شرم رزم خویش
گر بگوش رستم دستان رسد این داستان
ای در اقلیم فصاحت گشته از بدو ازل
پادشاه نکته پردازان به طبع نکته‌دان
گرچه بی‌مهری و مهر خلق عالم با ملوک
فرع بی‌لطفی و لطف است آشکارا و نهان
من نه آنم کاندر اخلاص تو دیگر گون کنم
دل به ناکامی و کام ای کامکار کامران
آن که بود و هست و خواهد بود تا صبح ابد
با تو پیمان دل و ربط تن و پیوند جان
نیست ممکن آمدن از عهدهٔ مدحت برون
جز به عمر نوح و طبع خسرو و طی لسان
من که جزو خلقتم گردیده طبع خسروی
آن دو حالت نیز می‌خواهم ز خلاق جهان
تا به آئین که آرم جملهٔ شاهان را به رشک
قد مدحت را بیارایم به تشریف بیان
محتشم پایان ندارد مدحت آن شهسوار
باز کش بهر دعا رخش فصاحت را عنان
تا شود دوران ز اقوای قوای نامیه
بر مراد دوستان مجلس فروز بوستان
تا زر بی‌سکه خورشید عالم تاب را
حکم مطلق از زمین و آسمان دارد روان
باد نقد بی‌غش کامل عیار خسروی
سکه‌دار از نام جمشید زمان جمشیدخان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قصیده به مدح جمشیدخان، والی گیلان، می‌پردازد و او را به عنوان ستاره‌ای درخشان در عرصه قدرت و شجاعت معرفی می‌کند. او با ستایش ویژگی‌های برجسته جمشیدخان، از جمله لیاقت و بخشندگی او، حال و هوای این زمان را نشانه‌ای از دولت و اقبال می‌داند. در این شعر، شاعر از نقش جمشیدخان در ایجاد امنیت و آرامش برای مملکت و ایجاد بزم و شادی در زندگی مردم سخن می‌گوید. او با توصیف مهارت‌های جنگی جمشیدخان و قدرت او در شکست دشمنان، او را به عنوان پادشاهی دلاور و مهربان معرفی می‌کند که وفادار به مردم خود است. همچنین، شاعر امیدوار است که این ویژگی‌ها در جمشیدخان همواره پایدار بماند و او بتواند به عدالت و خدمتگزاری ادامه دهد.
هوش مصنوعی: چشم جهان دوباره باز شده است، ای بختی که در خواب و غفلت هستی. صبح دولت و فجر موفقیت در حال طلوع است، از این خواب سنگین بیدار شو و برخیز.
هوش مصنوعی: به جای بالش زیر سرت که باقیمانده از خوابِ طولانی اصحاب کهف است، آن را زیر سرت بگذار و چشمان غفلت را مالش بده تا بیدار شوی و از خواب غفلت برخیزی.
هوش مصنوعی: امید تو مانند اسب چوبینی است که فقط نقش ظاهری دارد و در واقع دهر (زمان) آن را کنترل و هدایت می‌کند، پس به تقویت و کوشش برای حرکت آن بپرداز.
هوش مصنوعی: برای از بین بردن تاریکی ناامیدی و بداقبالی، تو به دنبال نور امید هستی و ماه روشنایی‌بخش این امید، به‌راستی، از خوش‌اقبالی جلوه‌گر شده است.
هوش مصنوعی: تیر تو که در جایی نامناسب رها شده، به هدف نمی‌خورد و در عوض، کشتی تو را از ترس و خطر دور می‌کند و به آرامش و ایمنی می‌رساند.
هوش مصنوعی: به خاطر آرامش تو، باد هم دیگر حرکت نمی‌کند. هدف از کمان تیر، به اشتباه به نشانه‌ای شلیک شد، اما نتیجه‌اش خوب و مثبت بود.
هوش مصنوعی: کوه لنگر خوشحال و شاداب شد، پرنده‌های تیزپر نیز به وجد آمدند، آسمان به قضاوت و داوری نشست و ماه نیز مهربان و بخشنده شد.
هوش مصنوعی: محفل شادی و سرور به خاطر وجود شراب نشئه‌آور رونق پیدا کرده است و باغی که ثروت و نعمت به آن تعلق دارد، به لطف بهار بدون پاییز، سرسبز و خرم شده است.
هوش مصنوعی: چرخ زمان که همیشه به نیکی نمی‌چرخد، به خاطر ظلم و ستم خود از مسیرش برمی‌گردد و در نتیجه، بندهای نازک جان انسان را تحت فشار قرار می‌دهد و باعث ایجاد حس غریبی می‌شود.
هوش مصنوعی: دیشب از زبانی خیال‌انگیز پیامی به گوشم رسید که می‌گفت: غم و اندوه، اگر چه سنگین و طاقت‌فرسا است، اما توان آن را ندارد که مانند کوه ثابت و ساکن بماند.
هوش مصنوعی: بیدار شو و به استقبال موفقیت همیشگی برو، و آماده باش تا از نعمت‌های پایدار بهره‌مند شوی.
هوش مصنوعی: این زمان، دولت زمین به سوی تو نظر دارد و این اولین دولت، بشارت‌دهندهٔ خلعت و مقام توست.
هوش مصنوعی: پوشاکی که با طلا و نقره تزئین شده است، به عنوان نشانه‌ای از مقام و افتخار به کار رفته است و با لباس‌های ظریف و رنگین مانند لباس‌های استر (نوعی پارچه) و درخشان می‌درخشد.
هوش مصنوعی: از چه خان بزرگی که دارای نیک‌اختری است و مانند خورشید درخشان است و در آسمان سلطنت جمشیدخان می‌درخشد؟
هوش مصنوعی: این بیت به توصیف شهریار بختیار، یعنی جمشیدخان، می‌پردازد و او را به عنوان یک فرمانروا با ویژگی‌های مثبت و برجسته توصیف می‌کند. جمشیدخان به عنوان یک شاه با وقار و نامدار که در کارهایش می‌تواند موفق و کامیاب باشد، معرفی شده است.
هوش مصنوعی: عالمی که مانند خورشید روشنگر است، در دامن هر جنینی (فرزند) از عشق و محبت خود نشانی را بر پیشانی آنها می‌گذارد.
هوش مصنوعی: جمشید، کسی که گردن‌افراز و بزرگوار است، با قوت و تسلط خود بر دشمنان و گردنکش‌ها، بر آنها حاکمیت دارد و این قدرتش ناشی از تسلط اوست.
هوش مصنوعی: اگر تیغ آزمای جمشید در حد مرز ترکستان به زمین فرود آید، درد آن زمین موجب می‌شود که دامن هندوستان نیز متاثر شود.
هوش مصنوعی: برق تیغ جمشید زمان به قدری قوی و ترسناک است که باعث تسلیم شیران (حلالان قدرت) و از پا در آمدن فیل‌ها (نماد قدرت) در سراسر زمین می‌شود و به نوعی موجی از شگفتی و اثرگذاری عمیق را بر پیکر جهان ایجاد می‌کند. همچنین، باده‌ای که از تیر او می‌ریزد، نشانه‌ای از قدرت و شجاعت او است که بر زمین تأثیر می‌گذارد.
هوش مصنوعی: گردن شیر، که به معنای شجاعت و قدرت است، تحت کنترل کمند (طناب) کوه است و نشان‌دهندهٔ قدرتی است که در آسمان وجود دارد. همچنین، نوک نیزه‌ها زمین را از شدت نبرد خسته کرده است، که به تصویر کشیدن وضعیت سخت جنگ اشاره دارد.
هوش مصنوعی: از یک گریبان، در اینجا به معنای پدید آمدن و ظهور کردن است. وقتی که روز، مانند هلال، از میدان نمایان می‌شود، چنان‌که کسی که زره‌ای زرین بر دوش دارد، به میدان می‌آید. به طور کلی، بیت به صحنه‌ای از نمایان شدن شکوه و جلال در مبارزه اشاره دارد.
هوش مصنوعی: عظمت و قدرت او به گونه‌ای است که تخت و اقتدار و بزرگی‌اش به عنوان نشانه‌ای از شأن و فرهخت او شناخته می‌شود و به واقع آیینه‌ای از فرهنگ و تسلط و مقام اوست.
هوش مصنوعی: در نتیجهٔ قدرت و تسلط او، تقدیر و سرنوشت هیچ‌گونه اختیاری بر او ندارد و نمی‌تواند از ارادهٔ او خارج شود، مانند تیری که از کمان رها نمی‌شود.
هوش مصنوعی: در روز قیامت، مردم به خاطر کرامت و بخشش‌های حاتم طائی و عدالت نوشیروان، شرمنده خواهند بود که نتوانسته‌اند به اندازهٔ آنها عمل کنند.
هوش مصنوعی: چشم‌ها از زیبایی او بر قصر بلند و باعظمتش خیره مانده است، زیرا ستون‌های آن همچون زیبایی او در تمام جهان، ستودنی و خارق‌العاده است.
هوش مصنوعی: عظمت و بزرگی جمشید زمان به قدری است که نیازی به توصیف ندارد؛ چرا که اگر او نبود، گیلان و مازندران نیز نمی‌توانستند به چنین مقام و منزلتی دست یابند.
هوش مصنوعی: خداوندی که در آب و باغ و گلزار از مقام و عظمت او نشأت می‌گیرد، برای پادشاهی ملک و دین و نیز برای مهربانی نسبت به آب و خاک گرانقدر است.
هوش مصنوعی: به خاطر سخاوت و بخشندگی او، زمین و منابعش را به باد می‌دهد، یعنی تمام ثروت‌هایش را بی‌دریغ به دیگران می‌بخشد و از این رو، دریا و معادن نیز در دست او به وسعت و عظمت می‌رسند.
هوش مصنوعی: هر کسی که در زیر آسمان از نعمت و خوبی‌های تو بهره‌مند شده، به نوعی گله و شکاوه‌اش را از توشن‌ال(گفتن ، شنیدنش زیباست) و خشک کردن خویش می‌داند. بنابراین، این شخصی که سفره‌اش را زیر چرخش (پروردگار) گسترده، در حقیقت، گوشمالی از کوه‌های تو، یعنی از قدرت و عظمت تو، خورده است.
هوش مصنوعی: در میان داوران (خدایان یا مقامات عالی) لازم و شایسته است که خورشید که از تابش سجده‌وار او به خاک افتاده، از خاوران (شرق) طلوع کند.
هوش مصنوعی: خورشید به نشانهٔ احترام و محبت به بندگانش، آستین چرخ (افلاک) را می‌بوسد، و آسمان نیز به سمت آستین او که به مفهوم آستان اشاره دارد، خم می‌شود.
هوش مصنوعی: حرکت و لرزشی که در هشتمین آسمان (فلک) وجود دارد، به خاطر تأثیر تیرهای زرین کمانی است که پرنده‌ای (نسر طایر) را هدف قرار می‌دهد. این تیرها به قدری قوی هستند که تمام اعضای آن پرنده را تحت تأثیر قرار داده‌اند.
هوش مصنوعی: اگرچه حسادت و هم‌چشمی در واقع دشمنی است، اما به خاطر انصاف و عدلی که دارد، نام او بر زبان صد مرزبان (دیاک‌های حکومتی) می‌رسد.
هوش مصنوعی: هر دعا و ثنایی که از سوی مردم هفت اقلیم (هفت ناحیه عمده) بر زبان می‌آید و با عزم و اراده همراه است، نخست به سمت گیلان می‌رود.
هوش مصنوعی: قدرت و توانایی او، مانند قبضه‌ای که در دستش است، بر گردن مردم جهانیان تسلط دارد و او در این دنیای وسیع، همچون یک قهرمان، بر همه حاکمیت دارد.
هوش مصنوعی: دوستان جان‌فدای جمشید، به خاطر شیرینی شربت بی‌نظیر و محبوبیت او، حسد بسیار به دشمنانش دارند؛ چرا که تیغ او به قدری قدرتمند و افسانه‌ای است که همه از او به ما می‌رسند.
هوش مصنوعی: جان من فدای دست و شمشیر جمشید زمان است که هر بار که به میدان جنگ می‌رود، جان دشمنان را می‌گیرد و این جرعه از شراب نیز، نشانه‌ی استقبال جان من از اوست.
هوش مصنوعی: دی یعنی دیروز، در واقعیت و شکوه بر در ایوان کیوان (چشم‌انداز و بلندای آسمان)، آفتاب تو مانند پرده‌داری است که از آسمان‌ات مراقبت می‌کند. این جمله به عظمت و مقام والای جمشید زمان اشاره دارد و نشان می‌دهد که او مانند خورشید در آسمان روشن و محافظ است.
هوش مصنوعی: او به درخواست پیروزی و موفقیت، سوره «انا فتحنا» را در زوایای زمین و بر زبان آسمان جاری می‌کند.
هوش مصنوعی: پیروزی و موفقیت در دست بندگان تو است. به آنها بگو که بر اساس دستورات تو عمل کنند، تا به توانایی‌هایشان پی ببرند.
هوش مصنوعی: به قدری خون از بدن ارباب کین (دشمن) جاری شد که ضربهٔ تو مانند ضربه‌های حیدر (علی) در نبرد نهروان (نبردی مشهور) است.
هوش مصنوعی: عجبی ندارد اگر برگ‌های درختان گیلان امسال سر از خاک بیرون بیاورند و به رنگ ارغوانی درآیند، چون در شرایط خاص، زیبایی طبیعت متاثر از وضعیت‌ها و حوادث می‌شود.
هوش مصنوعی: روی دشمن که ابتدا مانند می، سرخ و شاداب بود، حالا به رنگ زعفران درآمده و حالتی زرد و نامناسب پیدا کرده است.
هوش مصنوعی: دشمنت در جنگ به تو آسیب زده و برتر از تو شده است، اما اگر به همین سرعت و شتاب فرار کند، به زودی دنیا به افتخار تو خواهد چرخید.
هوش مصنوعی: او (جمشید) در نبرد پیشی گرفت و موفق شد، ولی مانند دستیار اول که همیشه در کنار پهلوان است، تنها به عنوان یاری و کمک باقی ماند.
هوش مصنوعی: در فنون جنگ زمانی که کار به دست آگاهان باشد، چیزی به او نمی‌رسد جز مصیبت ناگهانی.
هوش مصنوعی: غالباً دشمن تو چیزی جز چهار حرفی که باعث ترس و وحشت می‌شود به خاطر ندارد و نمی‌تواند جز با ابراز ناامنی چیزی دیگر بگوید.
هوش مصنوعی: در روز قیامت که صدای رعد و انجماد دنیا را در هم می‌شکند، گوش‌ها در برابر این صدا خشمناک و غافل می‌شوند.
هوش مصنوعی: طالب (طلبکار) ملک تو، یعنی کسی که خواهان سلطنت توست، بارها به طور بلند و واضح به قضا (سرنوشت) اشاره کرده که باید به تو توجه کند، اما تو (جذر) که ناشنوا هستی، هیچ‌گونه توجهی به این صدا نمی‌کنی.
هوش مصنوعی: حتی اگر جغد، که نماد پرنده‌ای کم‌ارزش و بی‌پَر است، بال و پر سیمرغ، پرنده‌ای افسانه‌ای و بزرگ، را به خود ببندد، هرگز نمی‌تواند در آشیانهٔ سیمرغ زندگی کند یا در آنجا جا داشته باشد. به بیان دیگر، توانایی‌ها و شایستگی‌های ذاتی در تعیین جایگاه و موقعیت انسان‌ها حاکم است.
هوش مصنوعی: در روز قیامت، سر از خاک برمی‌دارد، اما از شرم کارزار خود، اگر این داستان به گوش رستم، یعنی قهرمان افسانه‌ای، برسد، چه خواهد شد.
هوش مصنوعی: تو در سرزمین بلاغت از ابتدا تا به امروز، پادشاه سخن‌سنج‌ها و نکته‌سنج‌ها هستی که به طور طبیعی به نکته‌های ظریف و عمیق می‌پردازی.
هوش مصنوعی: هرچند که بی‌مهری و بی‌محبتی میان مردم با پادشاهان شایسته و نیکوکار وجود دارد، اما لطف و محبت واقعی یا بی‌اعتنایی آنها به وضوح و به طور پنهانی مشهود است.
هوش مصنوعی: من آن کسی نیستم که در عشق تو بخواهم به نوعی دیگر رفتار کنم و دل به ناامیدی و ناکامی بسپارم، ای کامکار (کسی که در امر عشق موفق است) خوشبخت.
هوش مصنوعی: این بیت اشاره به موجودی دارد که گذشته، حال و آینده را در بر می‌گیرد و به نوعی ارتباط عاطفی و روحی عمیقی با معشوق برقرار کرده است. شاعر در اینجا از تعهد و پیوند حسی خود در طول زمان با معشوق سخن می‌گوید.
هوش مصنوعی: مدح کسی به درجه‌ای بزرگ است که تنها با عمر نوح (که داستانش نشان‌دهندهٔ طول عمر بسیار است) و نبوغ و سخنوری خسرو (که نماد ارزشی در شاعری و بلاغت است) ممکن است از پس آن برآید.
هوش مصنوعی: من که به دلیل وجودم از جملهٔ مخلوقات شده‌ام، خواهان آنم که مانند خسرو، هم طبیعتی ملکوتی داشته باشم و هم از آن دو ویژگی دیگر، که یکی از آنها به زیبایی و لذت زندگی مربوط می‌شود، بهره‌مند شوم.
هوش مصنوعی: برای اینکه بتوانم مدح و ستایش همهٔ پادشاهان را به چشم و دل آورم و آنها را به خاطر زیبایی قد و قامت معروف کنم، باید این ستایش را با الفاظ زیبا و مجلل بیان کنم.
هوش مصنوعی: محتشم هرگز از ستایش و مدح آن شاهسوار خسته نمی‌شود و همچنان با تحسین و دعا به او ادامه می‌دهد و زبانش را برای بیان زیبایی‌های او همچنان آماده و مهار شده نگه می‌دارد.
هوش مصنوعی: تا زمانه به آرزوهای دوستان برسد، مجلسِ خوشی و نشاط مانند باغی پرنور و دل‌انگیز خواهد شد.
هوش مصنوعی: تا وقتی که طلا، سکه‌ای از خورشیدِ تابان ندارد، حکمرانی مطلق بر زمین و آسمان در اختیار اوست.
هوش مصنوعی: باد نقد بی‌غش نشان‌دهندهٔ خلوص و کیفیت برتر سکهٔ سلطنتی است که از نام جمشید زمان، یعنی جمشیدخان، نشأت می‌گیرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
لشکرت همواره یافه، چون رمهٔ رفته شبان
چیست آن آبی چو آتش و آهنی چون پرنیان
بیروان تن پیکری پاکیزه چون بی‌تنْ روان
گر بجنبانیش آب است، ار بلرزانی درخش
ور بیندازیش تیر است، ار بدو یازی کمان
از خرد آگاه نه در مغز باشد چون خرد
[...]
بس که جستم تا بیابم من از آن دلبر نشان
تا گمان اندر یقین گم شد یقین اندر گمان
تا که می‌جستم ندیدم تا بدیدم گم شدم
گم شده گم کرده را هرگز کجا یابد نشان
در خیال من نیامد در یقینم هم نبود
[...]
سرو دیدستم که باشد رسته اندر بوستان
بوستان هرگز ندیدیم رسته بر سرو روان
بوستانی ساختی تو برسر سرو سهی
پر گل و پر لاله و پر نرگس و پر ارغوان
ای بهار خوبرویان چند حیلت کرده ای
[...]
خسروا جائی بهمت ساختی، جائی بلند
پر ز خوان خواهی کنونش کرد و خواهی پر سخوان
تیر تو مفتاح شد در کار فتح قلعه ها
تیر تو مومول شد در دیده های دیده بان
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.