شمارهٔ ۶ - فی الاستغاثه بالحجة عجل الله تعالی فرجه
آمد بهار و بی گل رویت بهار نیست
باد صبا مباد چه پیغام یار نیست
بی روی گلعذار مخوانم به لاله زار
بی گل نوای بلبل و شور هزار نیست
بی سر و قدّ یار چه حاجت به جویبار
ما را سرشک دیده کم از جویبار نیست
بی چین زلف دوست نه هر حلقه ای نکوست
تاری ز طره اش به ختا و تتار نیست
بزمی که نیست شاهد من شمع انجمن
گر گلشن بهشت بود سازگار نیست
گمنام دهر گردد و ویران شود به قهر
شهری که شاه عشق در او شهریار نیست
ای سرو معتدل که به میزان عدل و داد
سروی به اعتدال تو در روزگار نیست
ای نخل طور نور که در عرصۀ ظهور
جز شعلۀ رخ تو نمایان زنار نیست
مصباح بزم انس به مشکوة قرب قدس
حقا که جز تجلی حسن نگار نیست
ای قبلۀ عقول که اهل قبول را
جز کعبۀ تو ملتزم و مستجار نیست
امروز در قلمرو توحید سکه زن
غیر از تو ای شهنشه والا تبار نیست
در نشئۀ تجرد و اقلیم کن فکان
جز عنصر لطیف تو فرمانگذار نیست
جز نام دلربای تو از شرق تا به غرب
زینت فزای دفتر لیل و نهار نیست
در صفحۀ صحیفۀ هستی به راستی
جز خط و خال حسن ترا اعتبار نیست
وندر محیط دائرۀ علم و معرفت
جز نقطۀ بسیط دهانت مدار نیست
با یکه تاز عزم تو زانو دو ته کند
این توسن سپهر که هیچش قرار نیست
ای صبح روشن از افق معدلت در آی
ما را زیاده طاقت این شام تار نیست
ما را ز قلزم فتن آخرالزمان
جز ساحل عنایت و لطفت کنار نیست
در کام دوستان تو ای خضر رهنما
آب حیات جز ز لبت خوشگوار نیست
ای طاق ابروی تو مرا قبلۀ نیاز
از یک اشاره ای که مشیر و مشار نیست
غیر از طواف کوی تو ای کعبه مراد
هیچ آرزو در این دل امیدوار نیست
غیر از حدیث عشق تو ای لیلی قدم
مجنون حسن روی ترا کار و بار نیست
شور شراب لم یزلی در سر است و بس
جز مست بادۀ ازلی هوشیار نیست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر استغاثه و ستایشی خطاب به امام زمان است. در آغاز، شاعر با زبان غزل میگوید که بهار و گل و مجلس بی حضور یار بیارزش است. سپس امام را قبلهٔ عقلها، فرمانروای قلمرو توحید و محور علم و هستی میخواند و از او میخواهد که همچون صبحی روشن ظهور کند و مردم را از شب تاریک و دریای فتنههای آخرالزمان نجات دهد. شعر با بیان شیفتگی عاشقانه و مستیِ بادهٔ ازلی پایان مییابد.
هوش مصنوعی: بهار آمده است، اما بی چهرهٔ گلمانند تو بهاری در کار نیست. بادِ صبا که پیامی از یار نمیآورد، کاش نباشد.
هوش مصنوعی: بی آن یارِ گلچهره مرا به لالهزار دعوت نکن؛ همانگونه که بی گل، نغمهٔ بلبل و شور هزاردستان معنایی ندارد.
هوش مصنوعی: بی قامت سروگونهٔ یار، به کنار جویبار رفتن چه سودی دارد؟ اشکِ چشم ما خود کمتر از جویبار نیست.
هوش مصنوعی: بی پیچ و تابِ زلف دوست، هیچ حلقهٔ گیسویی زیبا نیست؛ حتی در ختا و تتار، که سرزمین مشکاند، تاری همانند موی او یافت نمیشود.
هوش مصنوعی: مجلسی که محبوبِ من شمع آن نباشد، اگر باغ بهشت هم باشد، برای من خوشایند نیست.
هوش مصنوعی: شهری که پادشاهِ عشق بر آن فرمانروا نباشد، در روزگار بینام و نشان میشود و بهسختی ویران میگردد.
هوش مصنوعی: ای سروِ راستقامت که در ترازوی عدل و داد، در همهٔ روزگار سروی به اعتدال و راستیِ تو نیست. خطاب به امام زمان است که عدالتگستر دانسته میشود.
هوش مصنوعی: ای درختِ نورانیِ کوه طور که در عرصهٔ ظهور، جز شعلهٔ چهرهٔ تو آتشی نمایان نیست. اشاره به آتشی است که موسی در درخت طور دید.
هوش مصنوعی: بهراستی چراغِ مجلس اُنس در چراغدانِ قرب و قدس، چیزی جز جلوهٔ زیبایی محبوب نیست. اشاره به آیهٔ نور و تمثیل مشکات و مصباح در قرآن است.
هوش مصنوعی: ای قبلهٔ عقلها، برای پذیرفتگانِ درگاه، جز کعبهٔ تو جایی برای چنگ زدن و پناه بردن نیست. ملتزم و مستجار دو جایگاه در کعبهاند که زائران به آنها میچسبند و پناه میجویند.
هوش مصنوعی: ای شاهنشاهِ والانسب، امروز در قلمرو توحید جز تو کسی فرمانروا نیست که سکه به نامش زده شود.
هوش مصنوعی: در عالم مجرّدات و در قلمرو آفرینش، که با فرمان «باش» پدید آمده، فرمانروایی جز گوهر لطیف و روحانی تو نیست.
هوش مصنوعی: از مشرق تا مغرب، جز نام دلربای تو چیزی دفتر شب و روز را زینت نمیدهد.
هوش مصنوعی: بهراستی در صفحهٔ کتاب هستی، جز خط و خالِ زیبایی تو چیزی ارزش و اعتبار ندارد.
هوش مصنوعی: در دایرهٔ دانش و معرفت، محوری جز نقطهٔ بسیطِ دهان تو نیست؛ یعنی سخن تو مرکز همهٔ علم است.
هوش مصنوعی: این اسبِ سرکش آسمان که هیچگاه آرام نمیگیرد، در برابر سوارِ یکهتازِ عزم و ارادهٔ تو زانو میزند و رام میشود.
هوش مصنوعی: ای صبح روشن، از افق عدالت طلوع کن، که ما دیگر تابِ این شب تاریک را نداریم. درخواست ظهور امام است.
هوش مصنوعی: ما در دریای فتنههای آخرالزمان، جز ساحل عنایت و لطف تو کرانه و پناهی نداریم.
هوش مصنوعی: ای راهنمایی که همچون خضری، در کام دوستانت هیچ آب حیاتی جز آنچه از لب تو برسد گوارا نیست.
هوش مصنوعی: ای که طاق ابروی تو قبلهٔ نیاز من است، با یک اشارهای که در آن دوگانگیِ اشارهکننده و اشارهشده نیست. معنای مصراع دوم روشن نیست؛ شاید مراد یگانگی و فنای دوگانگی باشد.
هوش مصنوعی: ای کعبهٔ آرزو، در این دلِ امیدوار هیچ آرزویی جز گشتن به گرد کوی تو نیست.
هوش مصنوعی: ای لیلیِ ازلی، شیفتهٔ مجنونوارِ زیبایی تو کاری جز گفتن از عشق تو ندارد.
هوش مصنوعی: در سر من تنها شورِ شرابِ همیشگی و بیآغاز است. بهراستی هوشیار کسی است که از بادهٔ ازلی، یعنی عشق الهی، مست باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای آنکه چون تو زیر فلک شهریار نیست
آمد بهار خرم و کس شاد خوار نیست
اندر بهی شدنت بیابد بها بهار
تا تو بهی نیابی کس را بهار نیست
تا تو بهار یافتی از درد خستگی
[...]
کس را بر اختیار خدای اختیار نیست
بر دهر و خلق جز او کامگار نیست
قسمت چنان که باید کردست در ازل
و اندیشه را بر آنچه نهادست کار نیست
بر یک درخت هست دو شاخ بزرگ و این
[...]
سروی بهراستی چو تو در جویبار نیست
نقشی به نیکویی چو تو در قندهار نیست
جفت مهی اگرچه به خوبیت جفت نیست
یار شهی اگر چه به خوبیت یار نیست
زلف تو مشک بارد و بر مه زره شود
[...]
آن طبع را که علم و سخاوت شعار نیست
از عالمیش فخر و ز زفتیش عار نیست
جز چشم زخم امت و تعویذ بخل نیست
جز رد چرخ و آب کش روزگار نیست
آن دست و آن زبان که درو نیست نفع خلق
[...]
ساکن شو و تو طاعت ایزد کن اختیار
کز مرد بختیار جز این اختیار نیست
پرهیزگار باش و چه سود است پند من
کامروز روز مردم پرهیزگار نیست
مرد خدای شو که خدای است دستگیر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.