بخواست کاغذ و برداشت آن نگار قلم
مثل صورت خود را برو کشید رقم
چنان نگاشت تو گفتی که کاغذ آینه بود
پدید گشت در او روی آن بدیع صنم
قلم چو صورت او دید شد بر او عاشق
ز چشم خویش ببارید همچو باران نم
گهی ز مهر ببوسیدش آن لب چو عقیق
گهی به مهر درآویخت زان دو زلف به خم
چو من نوان و خروشان و زرد و لاغر گشت
هزینه کرد بر او هر چه چیز داشت قلم
چو چهره بگشاد آن دلربای صورت را
پدید کرد ز شنگرف هر چه بد مبهم
قلم ز انده هجرانش خون گریست همی
بدانگهی که جدا خواستند گشت از هم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه در توصیف معشوقی نقاش است که چهرهٔ خود را بر کاغذ میکشد، چنان که کاغذ مانند آینه میشود. شاعر قلم را عاشقی میداند که با دیدن این صورت اشک میریزد، لب و زلف او را میبوسد و مانند خود شاعر زرد و لاغر میشود. در پایان، رنگ سرخ شنگرف که برای تکمیل چهره به کار رفته، اشک خونین قلم در لحظهٔ جدایی از تصویر دانسته شده است.
هوش مصنوعی: آن معشوق زیبا کاغذی خواست و قلم برداشت و تصویری همانند چهرهٔ خود را بر آن کشید.
هوش مصنوعی: چنان ماهرانه نقاشی کرد که گویی کاغذ آینه بود و چهرهٔ آن بت شگفتانگیز در آن نمایان شد.
هوش مصنوعی: قلم وقتی صورت او را دید عاشقش شد و از چشم خود، یعنی نوکش، مانند باران اشک (مرکب) فرو ریخت.
هوش مصنوعی: قلم گاهی از محبت لب عقیقرنگ تصویر را میبوسید و گاهی از عشق به دو زلف پرپیچ او میآویخت؛ یعنی هنگام کشیدن لب و زلف بر آنها میگذشت.
هوش مصنوعی: قلم مانند من ناتوان و نالان و زرد و لاغر شد و هرچه داشت (مرکب و تن خود) را در راه او خرج کرد؛ اشاره به ساییده شدن و تراشیده شدن قلم و صدای آن بر کاغذ.
هوش مصنوعی: وقتی آن دلربا چهرهٔ تصویر را کامل کرد، با رنگ سرخ شنگرف هرچه ناپیدا و ناتمام بود آشکار ساخت.
هوش مصنوعی: هنگامی که قلم و تصویر میخواستند از هم جدا شوند، قلم از اندوه جدایی خون گریست؛ یعنی رنگ سرخ شنگرف همچون اشک خونین از آن چکید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چه جویی آن ادبی که آن ادب ندارد نام
چه گویی آن سخنی که آن سخن ندارد چم
دژم شدهست مرا جان از آن دو چشم دژم
بخم شدهست مرا پشت از آن دو زلف بخم
لبم چو خاک درو باد سرد خواسته شد
دلم بر آتش وز دیده گشته وادی زم
مشعبد است غم عشق هر کجا باشد
[...]
همی روم سوی معشوق با بهار بهم
مرا بدین سفر اندر ،چه انده ست و چه غم
همه جهان را سر تا بسر بهار یکیست
بهار من دو شود چون رسم به روی صنم
مرا بتیست که بر روی او به آذرماه
[...]
خلاف بود همیشه میان تیغ و قلم
کنون به بخت ملک متفق شدند به هم
چگونه کلک که بر دشمنان و بر یاران
از اوست راحت و محنت از اوست شادی و غم
ضعیف جسم و تن خصم از او شده است ضعیف
[...]
نهاد زلف تو بر مه ز کبر و ناز قدم
کراست دست بر آن مشک گون غالیه شم
چو بود عارض تو لاله طبیعی رنگ
مگر نمود مرا عنبر طبیعی خم
بهاری روی تو از زلف تو فزون گشته ست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.