آن نازنین پسر که دل از ما ربود و رفت
خود را چو مه ز دور بهرجا نمود و رفت
یک خنده کرد از لب لعل عقیق رنگ
خون دلم ز دیده گریان گشود و رفت
در فکر آن دهان که دل ما چو موی شد
ادراک و هوی و علم و خرد هر چه بود رفت
بیت الله است دل که در او غیر دوست نیست
جانم بیاد قامت او در سجود رفت
چندان بیاد شمع رخش سوختم که باز
تا آسمان ز سوز دلم آه و دود رفت
جانم چو دید بر رخ او خال عنبرین
در آتش فراق دلم همچو عود رفت
کوهی ز غیب رست و ز پندار وهم نیز
شکر خدا که جان و دلش در شهود رفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از معشوقی زیبا میگوید که با جلوهای کوتاه و یک خنده دل شاعر را برد و رفت و او را در سوز و گریه رها کرد. شاعر در ادامه دل را خانهٔ خدا میخواند که جز دوست در آن نیست و از سوختن خود در آتش فراق سخن میگوید. در بیت پایانی عشق رنگی عرفانی میگیرد: کوهی از خیال و پندار رها میشود و جانش به شهود میرسد.
هوش مصنوعی: آن پسر نازنین دل ما را ربود و رفت. او مانند ماه از دور خود را به هر سو نشان داد و رفت.
هوش مصنوعی: با لب سرخ و عقیقرنگش یک بار خندید. همان خنده خون دلم را از چشم گریانم روان کرد و او رفت.
هوش مصنوعی: از بس به دهان کوچک و ناپیدای او اندیشیدم، دلم مانند مو باریک و نزار شد. هر چه فهم و هوش و دانش و خرد داشتم از دست رفت.
هوش مصنوعی: دل خانهٔ خداست و جز دوست کسی در آن جای ندارد. جانم به یاد قامت او به سجده افتاد.
هوش مصنوعی: آنقدر به یاد چهرهٔ شمعمانند او سوختم که آه و دود سوز دلم تا آسمان بالا رفت.
هوش مصنوعی: جانم وقتی خال سیاه و خوشبوی چهرهٔ او را دید، دلم مانند عود در آتش جدایی سوخت.
هوش مصنوعی: کوهی از غیبت و دوری و نیز از پندار و خیال واهی رهایی یافت. خدا را شکر که جان و دلش به مشاهدهٔ حق رسید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.