سبزهها میدمد و آب روان میآید
ابر چون دیده من گریهکنان میآید
از پس گشتن صحرا و لب جوی و چمن
هوسی در دل هر پیر و جوان میآید
سر و بالای من از من شده، زانم ناخوش
که به گلزار بسی سرو روان میآید
جان کشم پیش و جهان هم، اگرم دست دهد
اندر آن راه که آن جان جهان میآید
نه همانا که من امشب بکشم تا به سحر
کای صبا، از تو مرا بوی فلان میآید
اینکه آن شوخ همیآید و خلقی بیهوش
مرده را مژده رسانید که جان میآید
منه، ای باد، فزون بار غبارش زین بیش
که گرانبار دل و جان کسان میآید
کوه غم دارم و یک لحظه برون میریزم
بر دل نازکش آن نیز گران میآید
خسروا، دست به فتراک امید که زدی؟
تو سنی دان که نه در ضبط عنان میآید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با وصف بهار و رویش سبزه و بارش ابر آغاز میشود و شاعر گریهٔ ابر را به اشک خود مانند میکند. سپس از دوری یار سروقامت، آمادگی برای فدا کردن جان در راه او، و بیتابی از بوی یار که باد صبا میآورد سخن میگوید. آمدن معشوق را مایهٔ زنده شدن مردگان میداند، اما از نازکی دل او که حتی اندکی از غم عاشق را برنمیتابد گله دارد. در پایان به خود میگوید که امید بستن به این معشوق سرکش و رامنشدنی بیهوده است.
هوش مصنوعی: بهار آمده است؛ سبزهها میرویند و آب در جویها روان است، و ابر مانند چشم من گریهکنان میآید و میبارد.
هوش مصنوعی: با گشت و گذار در صحرا و کنار جوی و چمن، در دل هر پیر و جوانی شوق و هوسی پدید میآید.
هوش مصنوعی: یار سروقامت من از من جدا شده است و از همین رو ناخشنودم؛ زیرا به گلزار سروقامتان خرامان بسیاری میآیند، اما یار من در میانشان نیست.
هوش مصنوعی: اگر بتوانم، در راهی که آن معشوقِ جانِ جهان از آن میگذرد، جان و همهٔ جهان را پیشکش میکنم.
هوش مصنوعی: گمان نمیکنم امشب را تا سحر تاب بیاورم و زنده بمانم؛ زیرا ای باد صبا، از تو بوی آن یار به مشامم میرسد و شوقش مرا بیتاب میکند.
هوش مصنوعی: اکنون که آن شوخِ زیبا میآید و مردمان از دیدنش بیهوش شدهاند، به مردگان مژده دهید که جان به سویشان میآید؛ یعنی آمدن او مرده را زنده میکند.
هوش مصنوعی: ای باد، بیش از این گرد و غبار بر او منشان؛ زیرا او خود بار دلها و جانهای مردم را بر دوش دارد و گرانبار است.
هوش مصنوعی: من کوهی از غم در دل دارم و تنها لحظهای از آن را بیرون میریزم و بازگو میکنم، اما همان اندک نیز بر دل نازک او سنگین میآید.
هوش مصنوعی: ای خسرو، دست امید به فتراک چه کسی زدهای؟ بدان که او اسبی سرکش است که به فرمان عنان درنمیآید؛ یعنی معشوق رام و در اختیار عاشق نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یا رب این بوی خوش از روضه جان میآید
یا نسیمیست کز آن سوی جهان میآید
یا رب این آب حیات از چه وطن میجوشد
یا رب این نور صفات از چه مکان میآید
عجب این غلغله از جوق ملک میخیزد
[...]
آن نه عشق است که از دل به دهان میآید
وان نه عاشق که ز معشوق به جان میآید
گو برو در پس زانوی سلامت بنشین
آن که از دست ملامت به فغان میآید
کشتی هر که در این ورطه خونخوار افتاد
[...]
یار میآید و در دیده چنان میآید
که پری پیکری از عالم جان میآید
سر سودای تو گنجی است نهان در دل من
به زیان میرود آن چون به زبان میآید
من گرفتم که ز عشق تو حکایت نکنم
[...]
از لب او سختی چون به زبان میآید
گوییا آب حیاتی به دهان میآید
خواهد آمد ز منت تیر بلا بر جان گفت
در دل خسته مراه نیز چنان میآید
بر در او نه منم آمده جان بر کف دست
[...]
تن سرگشته ز هجر تو به جان میآید
همچو شمع آتشم از دل به زبان میآید
گر بگویم سخنی همچو میانت باریک
عقدهای چون کمر تو به میان میآید
میکَشد بار فراق تو دلم بار دگر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.