مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید
کز آن رخسار گردآلود شهری در جنون آید
مرا کشت آن سواریها، پسینه دم حسرت
برو گه گه مگر لختی غبار از در درون آید
چه لطف است آنکه بر سر می کند خاک آب حیوان را
به زیر پاش غلطان و دوان و سرنگون آید
مخند، ای درد نادیده، ز آب چشم مشتاقان
مبادا هیچ کس را کاین بلا از در درون آید
دو روزی میهمانم، از درم بیرون مران، جانا
که بز در خانه قصاب نز بهر سکون آید
ز من پرسی و بس گوئی که خون بهر چه می گریی؟
نمی دانی که آخر هر کجا برند خون آید؟
تو خود دانی که نتوان ز یست بی تو، لیک حیرانم
که ترک دوستان مهربان از دوست چون آید
کدامین سگ بود خسرو که تاب زلف تو آرد
که گر شیر اندر آن زنجیر بربندی، زبون آید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با تصویر معشوقی شکارگر و سوار آغاز میشود که چهرهٔ گردآلودش شهری را دیوانه میکند و آب حیات زیر پایش خاک بر سر میریزد. سپس عاشق از درد خود میگوید: بیدردان را از خندیدن به اشکش برحذر میدارد، خود را بزی در خانهٔ قصاب میخواند که برای کشته شدن آمده و گریهٔ خونینش را نتیجهٔ زخم دل میداند. در پایان از بیوفایی دوست شکایت میکند و میگوید زنجیر زلف او حتی شیر را زبون میکند، چه رسد به خسرو.
هوش مصنوعی: خدا نکند آن معشوقِ بیپروا و کُشنده ناگهان از شکار به شهر بازگردد؛ چون با آن چهرهٔ گردآلود و زیبا، مردم یک شهر دیوانه میشوند.
هوش مصنوعی: سوارکاریها و جلوهگریهای او مرا کشت. حسرتِ آخرین نَفَسم این است که گاهگاهی دستکم کمی از گردِ راه او از در به خانهام بیاید.
هوش مصنوعی: چه لطف و زیباییای دارد که آب حیات نیز از شرمِ او خاک بر سر میریزد و غلتان و دوان و سرافکنده زیر پای او روان میشود.
هوش مصنوعی: ای کسی که درد عشق را نچشیدهای، به اشک عاشقان نخند. امیدوارم این بلا به خانهٔ هیچکس نیاید.
هوش مصنوعی: ای جان، من دو روزی بیشتر مهمان تو نیستم، مرا از در خانهات نران. همانطور که بز برای آسودن به خانهٔ قصاب نمیآید، من هم آمدهام تا به دست تو کشته شوم.
هوش مصنوعی: از من میپرسی و پیوسته میگویی چرا خون گریه میکنی؟ مگر نمیدانی هر جا را که ببُرند، خون بیرون میآید؟ دل من را تو بریدهای.
هوش مصنوعی: خودت میدانی که بی تو نمیتوان زندگی کرد. اما در شگفتم که چطور از یک دوست برمیآید که دوستان مهربانش را رها کند.
هوش مصنوعی: خسرو چه سگی باشد که بتواند پیچ و تاب زلف تو را تحمل کند؟ اگر شیر را هم با آن زنجیرِ زلف ببندی، ناتوان و درمانده میشود. «تاب» هم به معنای پیچ زلف است و هم به معنای طاقت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید
دلم زان شکل عیارانه در قید جنون آید
ز بس خون حریفان ریخت آن ترک جفاپیشه
غباری کز سر آن کوی خیزد بوی خون آید
مریز ای دیده خون دل مباد آن چند پیکانش
[...]
مرا صد خار از آن نوگل اگر در دل درون آید
اگر خاری رود بیرون ز چشم من برون آید
بزهر چشم و خون دل بما جامی دهد ساقی
چه شادی بخشد آن جامی که از وی بوی خون آید
ز زخم حسرت فرهاد اگر کوه آگهی یابد
[...]
مپرس از من که خون دل شبت از دیده چون آید
چه خون دل همه شب ریشه جانم برون آید
بدوز آخر به پیکان دیده ام تا کی توان دیدن
که هر سب صد بلا زین رخنه محنت برون آید
عزیز من شکر خواب صبوحی کرده کی داند
[...]
ز چاک سینه دود آه من گلگون برون آید
ز مرهم دست باید شست از زخمی که خون آید
مکن بی طاقتی همچون سپند از سوختن ای دل
نشین چندانکه از خاکسترت آتش برون آید
دل مجروح من هر گه که سازد یار مرهم را
[...]
مهیای نماز آن مه چو در مسجد درون آید
به رنگ سجده ی تیغ از رکوعش بوی خون آید
زخال نیلی لیلی نگاهی همچو نیلوفر
زمژگان موج سیلاب سرشکم نیلگون آید
سواد آب حیوان از خط ظلمت شود روشن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.