با تو در دل نبایدم رخ ماه
رخ نیارد شدن به خانه ماه
درشمایل و قد تو لطف خداست
هست لطف خدا به تو همراه
بینمت دایم و چنان دانم
که نکردم هنوز نیم نگاه
گر گناهست در رخ تو نظر
باد چشم پر آب غرق گناه
غرق دریای آتش و آب است
جان عاشق میان گریه و آه
او نخواهد برآمد از سر خاک
دردمند ترا به جای گیاه
طیب زلفت بخویش برد کمال
چون که با خاک رفت طاب ثراه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف چهره و قامت معشوق است. عاشق از دیدن او سیر نمیشود و نگاه به او را، حتی اگر گناه باشد، به جان میخرد. سپس از غرق شدن جان عاشق میان اشک و آه میگوید و ماندگاری عشق را تا پس از مرگ نشان میدهد. در بیت پایانی با بازی با دعای «طاب ثراه»، خوشبویی خاک کمال را از بوی زلف معشوق میداند.
هوش مصنوعی: وقتی تو در دل منی، به دیدن روی ماه آسمان نیازی ندارم. ماه آسمان نمیتواند به خانهای راه یابد که ماهِ من، یعنی تو، در آن است. واژهٔ «رخ» با مهرهٔ رخ در شطرنج ایهام دارد.
هوش مصنوعی: در چهره و قامت تو لطف و عنایت خدا پیداست و لطف خدا همیشه با توست.
هوش مصنوعی: همیشه تو را میبینم، اما چنان سیر نمیشوم که گمان میکنم هنوز نیمنگاهی هم به تو نینداختهام.
هوش مصنوعی: اگر نگاه کردن به روی تو گناه است، بگذار چشم اشکآلود من غرق در این گناه باشد.
هوش مصنوعی: جان عاشق میان گریه و آه، در دریایی از آب اشک و آتش آه غرق است.
هوش مصنوعی: از خاک گور عاشق دردمند تو به جای گیاه، درد و آه او سر بر خواهد آورد. یعنی عشق او حتی پس از مرگ هم از میان نمیرود.
هوش مصنوعی: کمال بوی خوش زلف تو را با خود به گور برد. از همین روست که چون به خاک رفت، دربارهٔ او میگویند «طاب ثراه»، یعنی خاکش خوشبو باد، و این دعا از بوی زلف تو راست درآمد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از شبستان ببشکم آمد شاه
گشت بشکم ز دلبران چون ماه
خنک این آفتاب و زهره و ماه
که نباشند جاودانه تباه
همه بر یک نهاد خویش دوند
که نگردند هرگز از یک راه
راست گویی ستارگان ملکند
[...]
ای ز عکس رخ تو ، آینه ماه
شاه حُسنی و ، عاشقانْت سپاه
هر کجا بنگری ، دمد نرگس
هر کجا بگذری ، برآید ماه
روی و موی تو نامهٔ خوبی است
[...]
کار زرگر به زر شود بر راه
زر به زرگر سپار و کار بخواه
بر فلک بر، دو مرد پیشه ورند
آن یکی درزی آن دگر جولاه
این ندوزد مگر قبای ملوک
و آن نبافد مگر گلیم سیاه
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.