کنار آب و لب جویبار و گوشه باغ
خوش است با صنمی سرو قد به شرط فراغ
نواخت ریختها در چمن مغنی آب
ترانه های نر او لطیف ساخت دماغ
شب بهار و شبستان باغ و صحبت یار
چنین شبان و شبستان دلا بجو به چراغ
مدار دور گل از می فدح دمی خالی
که لاله دارد ازین درد بر دل این همه داغ
اگر به روضه روم با رقیب در قفسم
شنیده باشی و دیده حدیث طوطی و زاغ
چه غم به دفع غمم باغ و گلشنی گر نیست
که عاشق تو فراغت ز باغ دارد و راغ
به بوسه سیب ذقن گفتمش ز گلشن کیست
ک مال گفت تو انگور خور مپرس از باغ



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با وصف کنار جوی و باغ و شب بهار و همنشینی با یار آغاز میشود و شاعر به میخواری در موسم گل فرا میخواند. سپس میگوید بودن رقیب، باغ را چون قفسِ طوطی و زاغ تلخ میکند و عاشق واقعی از باغ و دشت بینیاز است. در بیت پایانی، معشوق در پاسخ پرسش شاعر دربارهٔ سیبِ چانهاش، با این مثل که «انگور بخور و از باغ مپرس»، او را به بهره بردن از وصال و پرهیز از کنجکاوی بیهوده فرا میخواند.
هوش مصنوعی: کنار آب و لب جوی و گوشهٔ باغ، همراه با معشوقی بلندقامت مانند سرو، خوش است، به شرط آنکه آسودهخاطر و فارغ از گرفتاری باشی.
هوش مصنوعی: آبِ روان مانند خوانندهای در چمن نغمهها نواخت و آوازهای تازه و دلانگیزش جان و مغز را نوازش داد و شاداب کرد.
هوش مصنوعی: شب بهاری، خلوتگاهِ باغ و همنشینی با یار؛ ای دل، چنین شبها و چنین خلوتی را حتی با چراغ هم باید جست، چون بسیار کمیاب است.
هوش مصنوعی: در موسم گل، جام را لحظهای هم از شراب خالی مگذار؛ زیرا لاله از همین درد، یعنی خالی ماندن جامش، اینهمه داغ بر دل دارد.
هوش مصنوعی: اگر همراه رقیب به باغ یا بهشت بروم، گویی در قفس گرفتارم؛ داستان طوطی را که با زاغ در یک قفس افتاد شنیدهای و دیدهای که همنشینی با ناجنس چه رنجی دارد.
هوش مصنوعی: اگر باغ و گلستانی نباشد که اندوهم را بزداید، چه باک؛ زیرا عاشق تو از باغ و دشت بینیاز است و تنها تو را میخواهد.
هوش مصنوعی: هنگام بوسیدن از او پرسیدم این سیبِ چانه از گلستان کیست؟ گفت: ای کمال، تو انگور را بخور و از باغ مپرس؛ یعنی از نعمتی که به تو رسیده بهره ببر و در پی اصل و منشأ آن مباش.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خزان ببرد بهاء همه بهار ز باغ
ز برگ زرد بدینار زرد ماند راغ
چراغ شمس فلک زیر دود گشت نهان
شد از ترنج همه باغ پر ز شمع و چراغ
شمال سرد پدید آمد و پدید آورد
[...]
به عمر خویش ندیدم شبی که مرغ دلم
نخواند بر گل رویت چه جای بلبل باغ
تو را فراغت ما گر بود و گر نبود
مرا به روی تو از هر که عالمست فراغ
ز درد عشق تو امید رستگاری نیست
[...]
بیار باده که وقت گلست و موسم باغ
ز مهر بر دل پر خون لاله بنگر داغ
دماغ عقل معطر کن از شمامه ی می
بود که بوی عفافش برون رود ز دماغ
گهی که زاغ شب از آشیان کند پرواز
[...]
سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ
که تا چو بلبلِ بیدل کُنَم عِلاجِ دِماغ
به جلوهٔ گلِ سوری نگاه میکردم
که بود در شبِ تیره به روشنی چو چراغ
چُنان به حُسن و جوانیِ خویشتن مغرور
[...]
ز بهر کلبه عاشق دلا مجوی چراغ
که شمع مجلس او بس بود فتیله داغ
دل از چمن نگشاید اسیر عشق ترا
که پیش بلبل عاشق قفس نماید باغ
به جرعه یی بزن آبی بر آتشم که رسید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.