خزان ببرد بهاء همه بهار ز باغ
ز برگ زرد بدینار زرد ماند راغ
چراغ شمس فلک زیر دود گشت نهان
شد از ترنج همه باغ پر ز شمع و چراغ
شمال سرد پدید آمد و پدید آورد
چهار چیز بجای چهار چیز بباغ
بجای نرگس سیب و بجای سوسن نار
بجای نسرین آبی بجای بلبل زاغ
هوا پر آتش و دود است ظن بری که مگر
همی نهد بر اسبان میر گیتی داغ
خدایگان جهان لشگری که تیغ و کفش
ز جنگ و جود نخواهد بهیچ وقت فراغ
جدا مباد سه چیز از سه چیز او شب و روز
ز تن سلامت و از دل خوشی ز دست ایاغ



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه با وصف پاییز آغاز میشود: برگهای زرد، پنهان شدن خورشید، و جانشین شدن میوههای پاییزی و کلاغ به جای گلها و بلبل. شاعر از دود و آتشِ هوای پاییز به رسم داغ نهادن بر اسبان امیر گریز میزند و ممدوح را به دلاوری در جنگ و بخشندگی میستاید. پایان شعر دعا برای تندرستی، شادی و بزم همیشگی ممدوح است.
هوش مصنوعی: پاییز همهٔ زیبایی و رونق بهار را از باغ برد و دشت از برگهای زرد مانند سکههای زر زرد شد.
هوش مصنوعی: خورشیدِ آسمان که چون چراغ است زیر دود و ابر پنهان شد، و باغ از ترنجهای زرد و درخشان گویی پر از شمع و چراغ گشت.
هوش مصنوعی: باد سرد شمال وزیدن گرفت و در باغ چهار چیز را جانشین چهار چیز دیگر کرد.
هوش مصنوعی: به جای نرگس سیب، به جای سوسن انار، به جای نسرین به، و به جای بلبل کلاغ در باغ پیدا شد.
هوش مصنوعی: هوا چنان پر از آتش و دود است که گمان میکنی امیر جهان دارد بر اسبانش داغ و نشان میزند.
هوش مصنوعی: او پادشاه جهان و لشکرکشی است که شمشیرش هرگز از جنگ و دستش هرگز از بخشش آسوده نمیشود.
هوش مصنوعی: دعا میکند که شب و روز سه چیز از او جدا نشود: تندرستی از تنش، شادی از دلش و جام شراب از دستش.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به عمر خویش ندیدم شبی که مرغ دلم
نخواند بر گل رویت چه جای بلبل باغ
تو را فراغت ما گر بود و گر نبود
مرا به روی تو از هر که عالمست فراغ
ز درد عشق تو امید رستگاری نیست
[...]
بیار باده که وقت گلست و موسم باغ
ز مهر بر دل پر خون لاله بنگر داغ
دماغ عقل معطر کن از شمامه ی می
بود که بوی عفافش برون رود ز دماغ
گهی که زاغ شب از آشیان کند پرواز
[...]
کنار آب و لب جویبار و گوشه باغ
خوش است با صنمی سرو قد به شرط فراغ
نواخت ریختها در چمن مغنی آب
ترانه های نر او لطیف ساخت دماغ
شب بهار و شبستان باغ و صحبت یار
[...]
سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ
که تا چو بلبلِ بیدل کُنَم عِلاجِ دِماغ
به جلوهٔ گلِ سوری نگاه میکردم
که بود در شبِ تیره به روشنی چو چراغ
چُنان به حُسن و جوانیِ خویشتن مغرور
[...]
ز بهر کلبه عاشق دلا مجوی چراغ
که شمع مجلس او بس بود فتیله داغ
دل از چمن نگشاید اسیر عشق ترا
که پیش بلبل عاشق قفس نماید باغ
به جرعه یی بزن آبی بر آتشم که رسید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.