ذکر مه کردم شبی روی توام آمد
باد شب کردم به دل با سر زلفت فتاد
به یاد گر نمایی با دو دال زلف قد چون الف
هر کجا در عشق مظلومیست یابد از تو داد
دور بادا از دو زلفت دست ما سوداییان
یا کسی انگشت بر حرف تو نتواند نهاد
گفته بودی چون کنی یادم شود درد تو کم
تا چنین کردیم گفتی آن زیادت شد زیاد
با خیال آنکه دوزد چشم بر رویت کمال
یک به یک دوشینه سوزنهای مژگان آب داد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه است که بر بازی با حروف و ایهام بنا شده است. قامت الفمانند و دو زلف دالمانندِ معشوق کلمهٔ «داد» را میسازد و یاد کردنِ معشوق، به جای کاستن از درد، به بازیِ «ز یادت شد زیاد» آن را بیشتر میکند. در پایان، کمال از گریهٔ شبانهٔ خود برای دیدن روی یار سخن میگوید و آن را به آب دادن سوزنِ مژگان تشبیه میکند.
هوش مصنوعی: شبی از ماه یاد کردم و چهرهٔ تو به یادم آمد. وقتی از شب یاد کردم، دلم به یاد زلف سیاه تو افتاد و در آن گرفتار شد؛ چون چهرهٔ تو مانند ماه و زلفت مانند شب است.
هوش مصنوعی: اگر قامت راستت را که مانند «الف» است همراه دو زلفت که مانند دو «دال» است نشان دهی، از این حروف کلمهٔ «داد» ساخته میشود. آنگاه هر ستمدیدهای در عشق، داد خود را از تو میگیرد.
هوش مصنوعی: آرزو میکند که دست ما عاشقانِ شیفته از دو زلف تو دور بماند. تا کسی نتواند بر «حرف» تو، یعنی زلفِ دالمانندت، انگشت بگذارد و بر تو عیب بگیرد.
هوش مصنوعی: گفته بودی که اگر یادم کنی، درد عشقت کم میشود. اما وقتی چنین کردیم، گفتی که آن درد «ز یادت» یعنی از یاد کردنِ تو بیشتر شد؛ «زیادت» در این بیت ایهام دارد.
هوش مصنوعی: کمال به این خیال که چشم خود را بر چهرهٔ تو بدوزد، دیشب سوزنهای مژگانش را یکییکی آب داد. یعنی تمام شب گریست؛ «آب دادن سوزن» هم به معنای آبدیده و محکم کردن آن است و هم به اشک ریختن اشاره دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جاودانه خواجه هر خواجه ای حجاج باد
برترین مهتر به کهتر کهترش محتاج باد
جاودانه خواجه هر خواجه ای حجاج باد
برترین مهتر به کهتر کهترش محتاج باد
جاودانه خواجه هر خواجه ای حجاج باد
[...]
چون قلم بست او میان در هجو تو لیکن دهانش
چون دوات از گفتههای خویشتن پر لوش باد
آنچه ایزد خواست کرد و آنچه مردم خواست داد
شاه را بالنده کرد و تن درستش کرد شاد
شاه را تابنده کرد آن تندرستی در بزه
شد تنش پالوده چون از باده آسوده لاد
هست پنجاه و سه سالش داد پنجاه و سه تب
[...]
این مبارک پی بنای محکم گردون نهان
کرده شاگردیش گردون خوانده او را اوستاد
روز و شب در آفتاب و سایه اقبال و بخت
جای ابراهیم بن مسعود ابراهیم باد
مشرق میدان شاه دین فروز دین پرست
[...]
در معزالدین ملکشاه آفتاب دین و داد
روز عید روزهداران فرخ و فرخنده باد
خسرو پیروزبخت و داور یزدانپرست
شاه خاقان گوهر و سلطان سلجوقی نژاد
کاست از عالم ستم تا لاجرم شاهی فزود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.