کامت اینست که هر لحظه ز پیشم رانی
وردت اینست که بیگانه ی خویشم خوانی
پادشاهان بگناهی که کسی نقل کند
بر نگیرند دل از معتقدان جانی
گر نخواهی که چراغ دل تنگم می رد
آستین بر من دلسوخته چند افشانی
دل ما بردی و گوئی که خبر نیست مرا
پرده اکنون که دریدی ز چه می پوشانی
ابرویت بین که کشیدست کمان بر خورشید
هیچ حاجب نشنیدیم بدین پیشانی
چند خیزی که قیامت ز قیامت برخاست
چه بود گر بنشینی و بلا بنشانی
هیچ پنهان نتوان دید بدان پیدائی
هیچ پیدا نتوان یافت بدان پنهانی
یک سر موی تو گر زانک بصد جان عزیز
همچو یوسف بفروشند هنوز ارزانی
عار دارند اسیران تو از آزادی
ننگ دارند گدایان تو از سلطانی
هیچ دانی که چرا پسته چنان می خندد
زانک گفتم که بدان پسته دهن می مانی
ای طبیب از سر خواجو ببراین لحظه صداع
که نه دردیست محبت که تو درمان دانی
چند گوئی که دوای دل ریشت صبرست
ترک درمان دلم کن که در آن درمانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوقی گله میکند که پیوسته او را میراند و بیگانه میخواند، و از او میخواهد که به سخن بدگویان از دوستدار جاننثارش دل نکند. در میانهٔ غزل زیبایی معشوق را میستاید: ابرو، قامت فتنهانگیز، موی گرانبهاتر از یوسف و دهان پستهمانند. در پایان خواجو طبیب را از درمان بازمیدارد، چون عشق دردی است که طبیب درمانش را نمیداند و نسخهٔ صبر او نیز کارگر نیست.
هوش مصنوعی: خواستهات این است که هر لحظه مرا از پیش خود برانی و کار همیشگیات این است که مرا بیگانه بنامی.
هوش مصنوعی: پادشاهان به خاطر گناهی که کسی دربارهٔ دوستداران جاننثارشان بازگو کند، از آنان دل نمیکنند؛ تو نیز به سخن بدگویان از من روی برمگردان.
هوش مصنوعی: اگر نمیخواهی چراغ دل تنگ من خاموش شود، چرا اینهمه بر منِ دلسوخته آستین میافشانی و مرا از خود میرانی؟ آستین افشاندن هم نشانهٔ بیاعتنایی است و هم بادی که چراغ را خاموش میکند.
هوش مصنوعی: دلم را بردی و میگویی که خبر ندارم؛ حالا که پردهٔ راز را دریدهای، چرا آن را میپوشانی و انکار میکنی؟
هوش مصنوعی: ابروی تو را ببین که بر خورشیدِ چهرهات کمان کشیده است؛ هیچ حاجب و دربانی با چنین پیشانی و گستاخی نشنیدهایم. حاجب هم به معنای ابرو است و هم به معنای پردهدار.
هوش مصنوعی: تا کی برمیخیزی که از قامت تو قیامت به پا شده است؟ چه میشود اگر بنشینی و این بلا و آشوب را فرو بنشانی؟
هوش مصنوعی: هیچ پنهانی را به آشکاری تو نمیتوان دید و هیچ آشکاری را به پنهانی تو نمیتوان یافت؛ تو در عین آشکار بودن پنهانی و در عین پنهان بودن آشکار.
هوش مصنوعی: اگر یک تار موی تو را مانند یوسف به بهای صد جان عزیز بفروشند، باز هم ارزان است.
هوش مصنوعی: اسیران تو از آزاد شدن عار دارند و گدایان درگاه تو پادشاهی را مایهٔ ننگ میدانند.
هوش مصنوعی: میدانی چرا پسته آنگونه خندان و دهانگشوده است؟ چون به او گفتم که تو به دهان کوچک و پستهمانند معشوق شبیه هستی و از این سخن شاد شد.
هوش مصنوعی: ای طبیب، همین حالا دردسرت را از سر خواجو کم کن، زیرا عشق دردی نیست که تو درمانش را بدانی.
هوش مصنوعی: تا کی میگویی که دوای دل زخمیام صبر است؟ درمان کردن دل مرا رها کن، زیرا خودت در درمان آن درماندهای.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
صنما! گرد سرم چند همیگردانی
زشتی از روی نکو زشت بود گر دانی
یا بکن آنچه شب و روز همی وعده دهی
یا مکن وعده هر آن چیز که آن نتوانی
از حد و غایت نافرمانی در مگذر
[...]
هرکه زو دیده بود یزدان بی فرمانی
درد او را نکند هیچ خورش درمانی
همه دردی را درمان بتوان کرد بجهد
نقرس است آنکه ز درمانش همی درمانی
چون بود دردی کان را نتوان درمان کرد
[...]
رومه سوزک مژه میکنی از نادانی
ای بهر کندن و هر سوختنی ارزانی
جان کن ای کور جگر سوز و سخن نیکو گوی
مژه وارونه چه کردند ترا میدانی
مژه بر هم نزنی شب ز غم هجران را
[...]
یافت احوال جهان رونق جاویدانی
چرخ بنهاد ز سر عادت بیفرمانی
در زمان دو سپهدار که از گرد سپاه
بر رخ روز درآرند شب ظلمانی
باز در معرکه چون صبح سنانشان بدمد
[...]
ای خدا! دار درین ساحت دهر فانی
صدر دین را ببزرگان دگر ارزانی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.