آن ماه که بر میان کمر سازد موی
از سنبل سیراب نماید گُل روی
گفتم «سر زلفت دلم از دست ببرد»
در تاب شد و گفت «پراکنده مگوی»
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آن ماه که بر میان کمر سازد موی
از سنبل سیراب نماید گُل روی
گفتم «سر زلفت دلم از دست ببرد»
در تاب شد و گفت «پراکنده مگوی»



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی نخست زیبایی معشوق را وصف میکند: زلف بلندی که تا کمر میرسد و چهرهای که از میان گیسوان پیداست. سپس گفتوگویی کوتاه میآید که در آن عاشق از دلربایی زلف شکایت میکند و معشوق با خشم پاسخ میدهد که پریشانگویی نکند. نکتهٔ اصلی رباعی در ایهام «تاب» و «پراکنده» است که هم به حال و سخن معشوق و هم به زلف او اشاره دارد.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ ماهرو که موی بلندش تا کمر میرسد و چون کمربندی بر میانش است (یا میانش به باریکیِ موی است)، چهرهٔ گلمانندش را از میان زلفهای تازه و خوشبو چون سنبل نشان میدهد.
هوش مصنوعی: به او گفتم که سرِ زلفت دلم را از دستم ربوده است؛ برآشفت و گفت سخن پریشان و بیسروته مگو. «در تاب شدن» هم به معنای خشمگین شدن است و هم به پیچوتاب زلف اشاره دارد، و «پراکنده» هم سخن بیربط است و هم زلف پریشان.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای در خم چوگان تو سرها شده گوی
بیرون نه ز فرمان تو دل یک سر موی
ظاهر که به دست ماست شستیم تمام
باطن که به دست تست آنرا تو بشوی
بر گیر پیاله و سبو ای دلجوی
فارغ بنشین به کشتزار و لب جوی
بس شخص عزیز را که چرخ بدخوی
صد بار پیاله کرد و صد بار سبوی
جز راه قلندر و خرابات مپوی
جز باده و جز سماع و جز یار مجوی
پر کن قدح شراب و در پیش سبوی
می نوش کن ای نگار و بیهوده مگوی
از حسرت رخسار تو ، ای زیباروی
از ناله چو نال گشتم ، از مویه چو موی
در نسخه اصلی این بیت نوشته نشده
...................
برداشت سپهر پرده شرم از روی
بازیچه خود فکند یکباره بکوی
افعال سپهر بیوفای کین جوی
میدان و مگوی باز میدان مگوی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.