در جهان وقف حریم حرم او کردیم
و اعتماد از دو جهان بر کرم او کردیم
چون خضر دست ز سرچشمه ی حیوان شستیم
تا تیمم بغبار قدم او کردیم
آنک از درد دل خسته دلان آگه نیست
ما دوای دل غمگین بغم او کردیم
بی عتا و الم نتوانیم نشست
زانک عادت بعنا و الم او کردیم
آن همه نامه نوشتیم و جوابی ننوشت
گوئیا عقد لسان قلم او کردیم
زان جفا جوی ستمگاره نداریم شکیب
گرچه جان در سر جور و ستم او کردیم
اگر از سکه ی او روی نتابیم مرنج
که فقیریم و طمع در درم او کردیم
پیش آن لعبت شیرین نفس از غایت شوق
جان بدادیم و تمنای دم او کردیم
یا رب آن خسرو خوبان جهان آگه بود
که چه فریاد بپای علم او کردیم
مردم دیده ی هندو وش دریائی را
خاک روب سر کوی خدم او کردیم
در دم صبح که خواجو ره مستان می زد
ای بسا ناله که بر زیر و بم او کردیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوه و اقرارِ عاشقی است که خود را وقفِ درگاهِ معشوق کرده و خاکِ قدمِ او را از آب حیات برتر میداند. عاشق با رنج و جفای معشوق خو گرفته و از بیپاسخ ماندنِ نامههایش گله میکند، اما باز هم از او دست نمیکشد. در پایان، خود را دادخواهی گریان بر درگاهِ آن پادشاهِ خوبان میبیند و سحرگاه بر نوای مستانهٔ خواجو ناله سر میدهد.
هوش مصنوعی: در این جهان خود را وقفِ حریمِ درگاهِ او کردیم و بهجای تکیه بر دنیا و آخرت، تنها به بخشش و کرمِ او اعتماد کردیم.
هوش مصنوعی: مانند خضر که به آب حیات رسید، ما از سرچشمهٔ آب حیات دست شستیم، زیرا با خاکِ جای پای او تیمم کردیم. خاکِ قدم او برای ما از آب حیات گرامیتر است.
هوش مصنوعی: معشوقی که از دردِ دلِ دلشکستگان خبر ندارد، ما درمانِ دلِ غمگینِ خود را همان غمِ عشقِ او قرار دادیم.
هوش مصنوعی: ما دیگر نمیتوانیم بی رنج و درد آرام بگیریم، چون به رنج و دردی که او بر ما مینهد خو گرفتهایم.
هوش مصنوعی: آنهمه نامه برایش نوشتیم و هیچ پاسخی ننوشت؛ گویی زبانِ قلمِ او را با جادو بستهایم.
هوش مصنوعی: از آن معشوقِ جفاکار و ستمگر صبر و دوری نمیتوانیم، هرچند جانِ خود را بر سرِ ظلم و ستمِ او از دست دادیم.
هوش مصنوعی: اگر از سکه و نقشِ او روی برنمیگردانیم، آزرده مشو؛ ما فقیریم و به درهمِ او چشمِ طمع داریم. یعنی نیازمندِ لطف و عنایتِ اوییم.
هوش مصنوعی: در برابرِ آن زیبارویِ شیریننفس، از شدتِ اشتیاق جان دادیم و آرزوی دم و نفسِ جانبخشِ او را داشتیم.
هوش مصنوعی: خدایا، آیا آن پادشاهِ زیبارویانِ جهان خبر داشت که ما مانند دادخواهان، پای پرچمِ او چه فریادها کردیم؟
هوش مصنوعی: مردمکِ سیاه و اشکبارِ چشمِ خود را جاروکشِ خاکِ کوچهٔ خدمتگزارانِ او کردیم؛ یعنی با چشمِ گریان، آستانِ خادمانِ او را رُفتیم.
هوش مصنوعی: سپیدهدم، هنگامی که خواجو آهنگِ مستان را مینواخت، ما بر نغمههای زیر و بمِ آن نالههای بسیار سر دادیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.