خواجه بر من درِ نیکی دربست
چه کنم لب به بدی نگشایم
نیک بد گفتن من پیشه گرفت
تا به بد گفتن او پیش آیم
حاش لله که به بد گفتن کس
من سگجان لب پاک آلایم
هرچه او بیشترم بنکوهد
من از آن بیشترش بستایم
او بدی گوید و او را شاید
من نکو گویم و آن را شایم
او به من جوهر خود بنموده است
من بدو گوهر خود بنمایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه، دربارهٔ رابطهٔ خود با کسی که همیشه به او بدی میگوید، سخن میگوید. او تصمیم دارد تا در واکنش به بدگوییها، لب به بدی نگشاید و همچنان نیکی کند. با این حال، شاعر میفهمد که ارزش خود را در نیکی و محبت حفظ میکند، حتی اگر طرف مقابل او را بیازارد. او به این باور رسیده که پاسخ دادن به بدی با بدی، خود را از قیمتی که دارد، دور میکند و همیشه باید وفادار به نیکی و خوبگویی باشد.
هوش مصنوعی: خواجه (خاقانی) تمام درهای نیکی را به روی من گشاد، اما من چه کاری از دستم برمیآید وقتی که نمیتوانم به بدگویی بپردازم.
هوش مصنوعی: نیک بد گفتن، کار من شده است تا به خاطر او به بدگویی بپردازم.
هوش مصنوعی: من هرگز به بدگویی دربارهٔ کسی نمیپردازم، حتی اگر او به من بد بگوید، زیرا من پاک و بیآلایش هستم.
هوش مصنوعی: هرچه آن شخص به بدگویی و عیبجویی از من بپردازد، من از آن بیشتر او را ستایش میکنم.
هوش مصنوعی: او حرف بدی میزند و شاید من او را به خوبی توصیف کنم و این کار سزاوار من است.
هوش مصنوعی: او بخشی از وجود و ماهیت خود را به من نشان داده است، پس من هم باید بخش و ویژگیهای خود را به او نشان دهم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گاه گویی که من آن دریایم
که جهان را به گهر آرایم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.