هرگز بود به شوخی چشم تو عبهری؟
یا راستتر ز قد تو باشد صنوبری؟
یا داشت خوبتر ز تو معشوق، عاشقی؟
یا زاد شوختر ز تو فرزند، مادری؟
گر بگذرم به کوی تو روزی هزار بار
بینم نشسته بر سر کویت مجاوری
یا دست بر دلی ز تو یا پای در گلی
یا باد در کفی ز تو یا خاک بر سری
کردی ز بیدلی تو مرا در جهان سمر
نی بیدلی است چون من و نی چون تو دلبری
نی چون من است در همه عالم ستمکشی
نی چون تو هست در همه گیتی ستمگری
پرّان شود ز زیر کُله زاغ زلف تو
تا برپرد ز بر، دلِ من چون کبوتری
زان زلف عنبرینت رخم چنبری شود
تا پشت من خمیده شود همچو چنبری
گفتی چرا کشی سر زلف معنبرم
گویم که سازمش ز دل خویش مجمری
گوئی که شکر مَنت آید به آرزو
گویم حدیث در دهنت باد شکری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل ستایش زیبایی بیمانند معشوق و شکوه از ستمگری اوست. شاعر چشم و قد معشوق را از نرگس و صنوبر برتر میداند و عاشقان درماندهای را وصف میکند که بر سر کوی او مجاور شدهاند. سپس خود را بینظیرترین دلباخته و ستمکش و معشوق را بینظیرترین دلبر و ستمگر میخواند. غزل با گفتوگویی کوتاه میان عاشق و معشوق دربارهٔ زلف خوشبو و لب شیرین او پایان مییابد.
هوش مصنوعی: آیا هرگز گل نرگسی به شوخی و دلربایی چشم تو بوده است؟ یا درخت صنوبری راستقامتتر از قد تو هست؟
هوش مصنوعی: آیا هیچ عاشقی معشوقی زیباتر از تو داشته است؟ یا هیچ مادری فرزندی شوختر و طنازتر از تو زاده است؟
هوش مصنوعی: اگر روزی هزار بار از کوی تو بگذرم، همیشه کسی را میبینم که مانند مجاوران زیارتگاه بر سر کوی تو نشسته و از آنجا دور نمیشود.
هوش مصنوعی: آن عاشقان مجاور یا از غم تو دست بر دل دارند، یا پایشان در گل مانده و درماندهاند، یا دستشان از وصل تو تهی است، یا از سوگ و حسرت خاک بر سر میریزند.
هوش مصنوعی: تو مرا در جهان به دلباختگی و بیقراری افسانه کردی؛ نه دلباختهای چون من هست و نه دلبری چون تو.
هوش مصنوعی: در همهٔ عالم کسی به اندازهٔ من ستم نکشیده است و در همهٔ جهان ستمگری مانند تو وجود ندارد.
هوش مصنوعی: زلف سیاه تو که مانند زاغ است از زیر کلاهت پرواز میکند و پریشان میشود، و در پی آن دل من مانند کبوتری از سینهام میپرد و به سوی تو میرود.
هوش مصنوعی: از آن زلف خوشبوی حلقهحلقهٔ تو، حال من دگرگون و زرد و پریشان میشود، تا آنجا که پشتم از غم مانند حلقهای خمیده میگردد.
هوش مصنوعی: معشوق گفت چرا سر زلف خوشبوی مرا میکشی؟ پاسخ میدهم که میخواهم از دل سوزان خود برای آن مجمری بسازم تا مانند عنبر در آن بسوزد و بوی خوش دهد.
هوش مصنوعی: میگویی که آرزوی لب شیرین و شکرین مرا داری؟ میگویم آری، شکر در دهانت باد که سخنی درست و شیرین گفتی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زلفین برشکسته و قد صنوبری
زیر دو زلف جعدش دو خط عنبری
دو لب عقیق و زیر عقیقش دو رسته در
نرگس دو چشم و زیر دو نرگس گل طری
چشم و دو زلف و دو رخ، جمله مشعبدند
[...]
ای اَبر بهمنی که به چشم من اندری
تن زن زمانکی و بیاسای و کم گری
این روز و شب گریستن زاروار چیست
نه چون منی غریب و غم عشق برسری
بر حال من گری که بباید گریستن
[...]
برگ گل سپید به مانند عبقری
برگ گل دو رنگ به کردار جعفری
برگ گل مُوَرَّدِ بشکفتهٔ طری
چون روی دلربای من، آن ماه سعتری
پوشیده مشگ ز ابر سیه چرخ چنبری
کافور بر گرفت ز که باد عنبری
از گل زمین شده چو تذروان هندوی
وز ابر آسمان چو پلنگان بربری
از سنگ خاره گشت گلاب و عرق روان
[...]
ای فال گیر کودک فالم ز روی تو
با روشنایی مه و با سعد مشتری
هستت زنخ، بلور گُویّ و در آن بلور
پیدا خیال حسن لطیفی و دلبری
دارند صورت پری اندر بلور و تو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.