آتش عیارهای آب عیارم ببرد
سیم بناگوش او سکهٔ کارم ببرد
زلف چلیپاخَمش در بن دیْرم نشاند
لعل مسیحادَمش بر سرِ دارم ببرد
نالهکنان میدوم سنگ به بر در، چو آب
کهآب من و سنگ من غمزهٔ یارم ببرد
جوجوم از عشق آنک خالش مشکین جو اَست
دل جو مشکینش دید خر شد و بارم ببرد
رفت قراری بدانک دل به دو زلفش دهم
دل به قراری که رفت، رفت و قرارم ببرد
دید دلم وقف عشق خانهٔ بام آسمان
خانه فروشی بزد دل ز کنارم ببرد
عشق برون آورد مُهره ز دندان مار
آمد و دندانکنان در دم مارم ببرد
گفت که خاقانیا آب رخت چون نماند
آب رخم هم به آب، گریهٔ زارم ببرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از زبان عاشقی است که هرچه داشته، از آبرو و وقار تا دل و آرام، به دست معشوق و عشق از کفش رفته است. هر بیت یکی از این از دست دادنها را با بازیهای لفظی بیان میکند: اصطلاحات سکهزنی، نمادهای مسیحی، جو و خر، دو معنای قرار، و مهرهٔ مار. در پایان معشوق از نماندن آبروی خاقانی میپرسد و شاعر پاسخ میدهد که گریهٔ زارش آن را با آب برده است.
هوش مصنوعی: معشوقی آتشین و عیّار، آبرو و ارزش و اعتبار مرا از میان برد. بناگوش سیمین او سکه و رونق کار مرا هم ربود. شاعر با واژههای سکهزنی بازی کرده است: عیار، سیم و سکه.
هوش مصنوعی: زلف خمیده و چلیپاشکل او مرا چون راهبان به گوشهٔ دیر نشاند. لب لعل او که دمی مسیحایی دارد، مرا بر سر دار برد. اشاره به چلیپا، دیر و بر دار رفتن مسیح است.
هوش مصنوعی: مانند جویی که سنگ در دل دارد، نالهکنان میدوم و سنگ بر سینه میزنم. زیرا غمزهٔ یار هم آبروی مرا برد و هم وقار و سنگینیام را.
هوش مصنوعی: از عشق کسی که خالش چون دانهٔ جو سیاه و مشکین است، ذرهذره و پارهپاره شدهام. دلم آن جوِ مشکین را دید و مانند خری که جو ببیند از خود بیخود شد و بار مرا با خود برد.
هوش مصنوعی: قرار گذاشته شد که دل را به دو زلف او بسپارم. دل بنا بر همان قرار رفت و آرام و قرار مرا هم با خود برد. شاعر با دو معنای «قرار»، یعنی پیمان و آرامش، بازی کرده است.
هوش مصنوعی: دلم دید که خانهٔ بلند آسمان وقف عشق است. پس همچون خانهفروشی سودایی کرد و از کنار من رفت. یعنی دل از تن دل کند و سوی عشق رفت.
هوش مصنوعی: عشق چنان چیره و بیباک است که مهره را از دندان مار بیرون میکشد. همین عشق آمد و با خشم و ستیز مرا در کام مار انداخت، یعنی به خطر و هلاکت کشاند.
هوش مصنوعی: یار گفت: ای خاقانی، چرا آبرویی برایت نمانده است؟ گفتم آبروی من هم به آب رفت، یعنی گریهٔ زارم آن را شست و برد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آتش عیارهای آب عیارم ببرد
سیم بناگوش او رونق کارم ببرد
لعل مسیحا دمش در بن دیرم نشاند
زلف چلیپا خمش بر سر دارم ببرد
در گرو نرد عشق جان و دلی داشتم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.