نثار اشک من هر شب شکر ریزی است پنهانی
که همت را زناشوئی است از زانو و پیشانی
چو همزانو شوم با غم، گریبان را کنم دامن
سر من از سر زانو کند دامن گریبانی
سرم زان جفت زانو شد که از تن حلقهای سازم
در آن حلقه ترازو دار بیّاعان روحانی
دلم کعبه است و تن حلقه چگونه حلقهای کهآنرا
ز بس دندانه گر بینی دهان زمزمش خوانی
سر اِحرامیان عشق بر زانو به است ایرا
صفا و مروهٔ مردان سر زانوست، گر دانی
تو زین اِحرام و زین کعبه چه دانی کز برون چشمت
ز کعبه پوششی دیده است و از اِحرام عریانی
شده است آیینهٔ زانو بنفش از شانهٔ دستم
که دارم چون بنفشه سر به زانوی پشیمانی
ملخ کردار خون آلودم از باران اشک آری
ملخ سر بر سر زانوست خون آلوده بارانی
هوا را دست بربستم، خرد را پای بشکستم
نه صرافم، چه خواهم کرد نقد انسی و جانی
هوا خفته است و بستر کرده از پهلوی نومیدی
خردمست است و بالین دارد از زانوی نادانی
از آن شد پردهٔ چشمم به خون بکری آلوده
که غم با لعبتانِ دیده جفتی کرد پنهانی
ببین بر روزن چشمم عروس روز نظاره
که بیند بچگان دیده را در رقص مهمانی
بپیچد آه من در بر چو ز آتش چنبری وآنگه
رسنوار آتشین چنبر گره گیرد ز پیچانی
به خون ساده ماند اشک و خاک سوده دارد رخ
مگر رخ نعل پیکان است و اشکم لعل پیکانی
شب غمهای من چون شد به صبح شادی آبستن
رود سامان نقب من همه بر گنج سامانی
دل از تعلیم غم پیچد معاذ الله که بگذارم
که غم پیر دبستان است و دل طفل شبستانی
از آن چون لوح طفلانم به سرخی اشک و زردی رخ
که دل را نشرهٔ عید است زآن پیر دبستانی
رقوم اشک اگر بینی به عُجم و نقطه بر رویم
رموز غم ز هر حرفی به مد و همزه برخوانی
ببستم حرص را چشم و شکستم آز را دندان
چو میم اندر خط کاتب چو سین در حرف دیوانی
مشاع آمد میان عیسی و من گلشن وحدت
به جان آن نیمه بخریدم هم از عیسی به ارزانی
فلک چون آتش دهقان، سنان کین کشد بر من
که بر ملک مسیحم هست مساحی و دهقانی
مرا شد گلشن عیسی و زین رشک آفتاب آنگه
سپر فرمود دیلموار و زوبین کرد ماکانی
مرا آیینهٔ وحدت نماید صورت عنقا
مرا پروانهٔ عزلت دهد ملک سلیمانی
چه جای عزلت و ملک است کهآنجا ساخت همت خوان
که عنقا مور خوان گشت و سلیمان مرد هم خوانی
وگر چون عیسی از خورشید سازم خوانچهٔ زرین
پر طاووس فردوسی کند بر خوان مگس رانی
به دست همت از خاطر برانم غم که سلطانان
مگسرانها کنند از پر طاووسان بستانی
نکوئی بر دل است از دهر و بد بر طبع آلوده
طرب بر مردم است از عید و غم بر گاو قربانی
دلم را منزلی پیش است و واپس ماندگان از پس
که راهش سنگلاخ است و سم افکنده است پالانی
به هفتاد آب و خاک از دل بشویم گرد ظلمت را
که هفتادش حجت بیش است و هر هفتاد ظلمانی
دل اینجا علتی دارد که نُضجی نیست دردش را
هنوز آن روزنش بسته است و او بیمار بحرانی
هنوز اسفندیار من نرفت از هفتخوان بیرون
هنوزش در دژ روئین عروسانند زندانی
دلم چون برنشستن خواست سلطان خرد گفتا
که بر باد هوس منشین که شمع روح بنشانی
ندیدی آفتاب جان در اسطرلاب اندیشه
نخواندی احسن التقویم در تحویل انسانی
نه هرزه است آنچه دیدهستی، نه عشوه است آنچه خواندهستی
نه مهمل عالم خلقی، نه قاصر علم یزدانی
به دست شرع، لِبْس طبع میدَر گر خردمندی
به آب عقل حیض نفس میشوی ار مسلمانی
چو طاووست چه باید لبس اگر باز هواگیری
چو خرگوشت چه باید حیض اگر شیر نیستانی
تو را گفتند ازین بازار مگذر خاک بیزی کن
که اینجا ریزها ریزند صرافان ربانی
مقامت خاک بیزی راست تا زرها به دست آری
تو زر در خاک میبیزی و آخر دست میمانی
چه سود از لوح کو ماند ز نقطه اولین حرفی
که از روی گران باری ز ابجد حرف پایانی
اگر خواهی گرفت از ریز روزی روزهٔ عزلت
کلوخ انداز را از دیده راوق ریز ریحانی
وگر یک ره نماز مرده خواهی کرد بر گیتی
وضو از آب چشمان کن که بس آلوده دامانی
در این علت سرای دهر خرسندی طبیبت بس
چو تسکین سازت او باشد کند درد تو درمانی
به خوان دهر چون دولاب یابی کاسهها شسته
که بر دولاب گردون هست کارش کاسه گردانی
عیار دهر کم ارز است، دیدم ز آتش همت
زرش زیف است و چون آتش به ارزانی است ارزانی
به کشتی ماند این ایام و بادش چرخ سرگردان
به اعمی ماند این کشتی و قائد باد آبانی
فلک هم مرکبی تند است کژ جولان که چون کشتی
عنان بر پاردم دارد ز روی تنگ میدانی
همه دور فلک جور است و تو داغ فلک داری
ز پرگار فلک بیرون توانی رفت؟ نتوانی
فلک را شیوه بدبختی است در کار نکوکاران
چو بختی بار بدبختی کش از مستی و حیرانی
اگر با بخت نر ماده قرینند آن خدا دوران
تو چون دوران به فردی ساز کاخر فحل دورانی
به هر ناسازیی درساز و دل با ناخوشی خوش کن
که آبت زیر کاه است و کمالت زیر نقصانی
به معلولی تن اندر ده که یاقوت از فروغ خور
سَفَرجَل رنگ بود اول که آخر گشت رُمّانی
چو خورشید و چو ایمان شو که ویرانها کنی روشن
برهنه جامها میبخش اگر خورشید ایمانی
چو درویشی به درویشان نظر به کن که جرم خور
به عوری کرد عوران را فنک پوش زمستانی
اگر بر بوی یکرنگی گریزت نیست از یاران
به یار بد قناعت کن که بییاری است بیجانی
نه عیسی داشت از یاران کمینه سوزنی در بر
نه سوزن شبه دجالی است یک چشم سپاهانی
وگر عنقائی از مرغان ز کوه قاف دین مگذر
که چون بیقاف شد عنقا عنا گردد ز نالانی
سلاحت بهر دین بهتر که زنبور از پی شهدی
چو گیلی گوردین پوش است و زوبین کرده گیلانی
از آن در خرقهٔ آدم خشن خویی که در باطن
مرقعدار ابلیسی، ملمعدار شیطانی
تو را در رنگ آزادان کجا معنی آزادی
که ازرق پوش چون پیکان خشن سیرت چو سوهانی
از آن بر سر زنندت پتک همچون پای پیل ایرا
که سندانی و در تربیع شکل کعبه را مانی
ز جیب موسوی لافی و پس چون امت موسی
نه اهل تِسع آیاتی که مرد سُبع الوانی
فروکن نطع آزادی، برافکن لام درویشی
که با لام سیهپوشان نماند لاف لامانی
یهود آسا غیاری دوز بر کتف مسلمانان
اگرشان بر در اغیار دین بینی به دربانی
به سختی جان سگ میدار هان تا چون سبکساران
چو سگ در پیش سگساران به لابه دم نجنبانی
به لمس پیرزن ماند حضور ناکسان کهاول
وضو باطل کند وآخر ندارد نار پستانی
چه باشی مَشک سقایان گهت دق و گه استسقا
نثار افشان هر خوان و زکوة اِستان هر خانی
عمارت دوست شد طاووس از آن پای گلین دارد
ولیکن سر بزرگی یافت بوم از بوم ویرانی
شبه را کز سیه پوشی برآمد نام آزادی
به از یاقوت اطلس پوش و داغ بنده فرمانی
نمانْد آب وفا جائی مگر در جوی درویشان
به آب و دانهٔ ایشان بساز ار مرغ ایشانی
چه آزادند درویشان ز آسیب گرانباری
چه محتاجند سلطانان به اسباب جهانبانی
بدا سلطانیا کو را بوَد رنج دل آشوبی
خوشا درویشیا کو را بود گنج تن آسانی
پس از سی سال روشن گشت بر خاقانی این معنی
که سلطانی است درویشی و درویشی است سلطانی
ز دیوان ازل منشور کهاول در میان آمد
امیری جمله را دادند و سلطانی به خاقانی
به خوان معنی آرائی براهیمی پدید آمد
ز پشت آزر صنعت علی نجار شروانی
سخن گفتن به که ختم است میدانی و میپرسی؟
فلک را بین که میگوید به خاقانی به خاقانی
اگر بر احمد مختار کس خواند چنین شعری
ز صدر او ندا آید که قد احسنت حسانی
عراقم جلوه کرد امسال بر لشکرگه سلطان
که بودش زآفتاب خاطرم لاف خراسانی
چو آواز وفات ناصر الدین در عراق آمد
من و خاک عراق آشفته گشتیم از پریشانی
بنالد جان ابراهیم و گرید دیدهٔ کعبه
بر ابراهیم ربانی و کعبهٔ صدق را بانی
مر او بود هم نوح و هم ابراهیم و دیگر کس
همه کنعان نا اهلند یا نمرود کنعانی
خلافتدار احمد بود و هم احمد ندا کردش
که فاروق فریقینی و ذو النورین فرقانی
هوا چون خاک پای و آز خوک پایگاهت شد
خراج از دهر ذمی روی رومی خوی بستانی
دل از هش رفت چون موسی و تن پیچید چون ثُعبان
که مُرد آن موسوی دستی که کلکش کرد ثعبانی
ز قطران شب و کافور روزم حاصل این آمد
که از نم دیده کافوری است وز غم جامه قطرانی
اگر کافور با قطران ره زادن فرو بندد
مرا کافور و قطران زاد درد و داغ پنهانی
دلم مرگ پسر عم سوخت و در جانم زد آن آتش
که هیمهش عرق شریان گشت و دودش روح حیوانی
سخن در ماتم است اکنون که من چون مریم از اول
در گفتن فرو بستم به مرگ عیسی ثانی
علی را گو که غوغای حوادث کشت عثمان را
علیوار از جهان بگسل که ماتمدار عثمانی
وحید ادریس عالم بود و لقمان جهان اما
چو مرگ آمد چه سودش داشت ادریسی و لقمانی
به یکدم بازرَست از چرخ و ننگ سعد و نحس او
که این تثلیث برجیس است و آن تربیع کیوانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در سوگ امام ناصرالدین ابراهیم و بیان دردهای عاطفی شاعر است. شاعر به یاد او در شبها اشک میریزد و احساس غم کیمیاگر را با زانو زدن و دعا کردن ابراز میکند. او از عشق، درد، و غم سخن میگوید و حسرتی است که به خاطر فقدان امام در دل دارد. مفاهیم عمیقتری از زندگی و معنای واقعی آن نیز مطرح میشود، در حالی که شاعر به توازن میان دنیا و آخرت اشاره میکند. در نهایت، او به یادکشیدن از فقدان و پیوند روحانی خود با امام میپردازد و به فلسفه زندگی و حقیقت انسانی اشاره میکند.
هوش مصنوعی: هر شب اشکهایم را پنهانی نثار میکنم، گویی شکرریزانِ جشن عروسی است؛ زیرا همت من با زانو و پیشانی پیوند زناشویی بسته است، یعنی هر شب سر بر زانو مینهم.
هوش مصنوعی: وقتی با غم همزانو میشوم، از بس اشک میریزم، گریبانم مانند دامن پر از اشک میشود و سرم که بر زانو نهادهام، دامن را جای گریبان میگیرد.
هوش مصنوعی: سرم از آن رو به زانو چسبیده است که از تنم حلقهای بسازم؛ حلقهای که در آن سوداگرانِ عالم روحانی ترازو برپا کنند و دادوستد معنوی کنند.
هوش مصنوعی: دلم مانند کعبه است و تنِ خمیدهام مانند حلقهای گرد آن. این حلقه از بس دندانهدار است که اگر ببینی آن را دهانِ چاه زمزم میپنداری.
هوش مصنوعی: برای کسانی که در عشق احرام بستهاند، سر بر زانو نهادن بهتر است؛ زیرا اگر بدانی، صفا و مروهٔ مردان راه حق همان سرِ زانوست.
هوش مصنوعی: تو از این احرام و این کعبهٔ معنوی چه میدانی؟ چشم ظاهربین تو از کعبه فقط پوشش آن را دیده است و از احرام فقط برهنگی را.
هوش مصنوعی: زانوی من که مانند آیینه است، از ضربههای دستم کبود شده است؛ چون مانند بنفشه سرِ پشیمانی بر زانو نهادهام.
هوش مصنوعی: مانند ملخ از بارانِ اشکِ خونین، خونآلود شدهام؛ آری، ملخ سرش بر سر زانوست و در باران خونآلود است.
دست هوس را بستم و پای خرد را شکستم. صراف نیستم که انسان و جن را از هم بازشناسم.
هوش مصنوعی: هوای نفس با بستری از ناامیدی خفته است و عقل مست است و سر بر زانوی نادانی نهاده است؛ یعنی نه هوس در من کار میکند و نه عقلِ حسابگر.
هوش مصنوعی: پردهٔ چشمم از آن به خون آلوده است که غم پنهانی با مردمکِ چشمم همبستر شد؛ یعنی غم اشک خونین از چشمم روان کرد.
هوش مصنوعی: ببین که عروسِ روز، یعنی خورشید، از روزنِ چشمم تماشا میکند تا بچههای چشم، یعنی مردمکها و اشکها، را در رقصِ مهمانی ببیند.
هوش مصنوعی: آهِ آتشینم مانند حلقهای از آتش در سینهام میپیچد و سپس مانند ریسمانی آتشین از شدت پیچیدن گره میخورد.
هوش مصنوعی: اشکم مانند خونِ خالص است و چهرهام خاکآلود؛ گویی چهرهام نعلِ پیکان و اشکم لعلِ پیکانی است.
هوش مصنوعی: چون شبِ غمهایم به صبح شادی آبستن شد، همهٔ نقبزدنها و کوششهای من به گنجی شاهانه میرسد.
هوش مصنوعی: دلم از آموزش غم سر میپیچد، اما پناه بر خدا که چنین رخصتی به او بدهم؛ زیرا غم استادِ پیرِ مکتب است و دل کودکی نوآموز.
هوش مصنوعی: مانند لوح کودکان مکتب، اشکم سرخ و چهرهام زرد است؛ زیرا آن استادِ پیر، یعنی غم، برای دل نوشتهٔ عیدی فرستاده است.
هوش مصنوعی: اگر خطوط اشک را با نقطهها و اعراب بر چهرهام ببینی، از هر حرف آن، با مد و همزهاش، رازهای غم را میخوانی.
هوش مصنوعی: چشم حرص را بستم و دندان آز را شکستم؛ مانند میم که در خط کاتبان چشمش بسته است و سین که در خط دیوانی بیدندانه نوشته میشود.
هوش مصنوعی: گلشنِ وحدت و تنهایی میان من و عیسی مشترک بود و من آن نیمهٔ دیگر را هم با جانم به بهای اندک از عیسی خریدم.
هوش مصنوعی: فلک مانند آتشِ کشاورز، که در کشتزار میافتد، با من دشمنی میکند؛ چون من بر ملکِ عیسی زمینپیمایی و کشاورزی میکنم.
هوش مصنوعی: گلشن عیسی از آنِ من شد و خورشید از این رشک، مانند دیلمیان سپر برگرفت و مانند ماکان زوبین به دست گرفت تا با من بجنگد.
هوش مصنوعی: آیینهٔ وحدت چهرهٔ عنقا را به من نشان میدهد و فرمانِ گوشهنشینی ملکِ سلیمان را به من میبخشد.
هوش مصنوعی: اصلاً جای سخن از گوشهنشینی و ملک نیست؛ آنجا که همتِ من سفره گسترده است، عنقا مورچهٔ آن سفره است و سلیمان یکی از همسفرگان.
هوش مصنوعی: و اگر مانند عیسی از خورشید سینی زرین بسازم، طاووس بهشتی با پرش از سفرهٔ من مگس میراند.
هوش مصنوعی: با دستِ همت، غم را از دلم میرانم، همانگونه که پادشاهان از پر طاووسهای باغ مگسران میسازند.
هوش مصنوعی: خوبیِ روزگار نصیبِ دلِ پاک است و بدیاش نصیبِ طبعِ آلوده؛ چنانکه شادیِ عید برای مردم است و غمش برای گاوِ قربانی.
هوش مصنوعی: دلم منزلی در پیش دارد و کسانی که عقب ماندهاند پشت سر میمانند؛ زیرا راهِ آن سنگلاخ است و چارپایان بارکش سم انداختهاند.
هوش مصنوعی: با هفتاد آب و خاک، غبار تاریکی را از دلم میشویم؛ زیرا بیش از هفتاد حجاب دارد و همه ظلمانیاند. این اشاره به شستن ظرفِ نجس است.
هوش مصنوعی: دلم در اینجا بیماریای دارد که دردش هنوز پخته نشده است؛ روزنِ آن هنوز بسته است و دل بیماری است که در حالِ بحران به سر میبرد.
هوش مصنوعی: جان من، مانند اسفندیار، هنوز از هفتخوانِ راه سلوک بیرون نیامده است. هنوز در دژ رویینِ تن، خوبیها و معانی جان مانند خواهران اسفندیار زندانیاند.
هوش مصنوعی: وقتی دلم خواست سوار شود و به راه بیفتد، عقل که فرمانروای وجود است گفت: بر اسبِ بادِ هوس سوار مشو، که شمع روح را خاموش میکنی.
هوش مصنوعی: عقل ادامه میدهد: تو خورشید جان را با اسطرلاب اندیشه ندیدهای و معنای «احسن التقویم»، یعنی آفرینش انسان در نیکوترین صورت، را در احوال انسانی درنیافتهای.
هوش مصنوعی: آنچه دیدهای بیهوده نیست و آنچه خواندهای فریب نیست. جهان آفرینش بیمعنا نیست و دانش خداوند هم نقصی ندارد.
هوش مصنوعی: اگر خردمندی، با دست شریعت جامهٔ طبیعت و شهوت را بدر. اگر مسلمانی، آلودگی نفس را با آب عقل بشوی.
هوش مصنوعی: اگر باز بلندپروازی، زیور طاووس به چه کارت میآید؟ اگر شیر نیستانی، آلودگیِ خرگوش را چه نیاز است؟ مرد بلندهمت باید از آرایش و پلیدیِ پستها دوری کند.
هوش مصنوعی: به تو گفتند از این بازار بیاعتنا مگذر و خاک آن را غربال کن، زیرا صرافان الهی در اینجا ریزههای زر میریزند.
هوش مصنوعی: جای تو برای غربال کردن خاک مناسب است تا زر به دست آوری. اما تو زر را به خاک میسپاری و تلف میکنی و سرانجام دستخالی و بازنده میمانی.
هوش مصنوعی: لوحی که از آن تنها نخستین حرف یا، از سنگینی، فقط حرف پایانیِ ابجد مانده باشد، چه سودی دارد؟ دانش ناقص و نیمهکاره ثمری نمیدهد.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از ریزهخواریِ روزی دنیا روزهٔ گوشهنشینی بگیری، در شب پیش از روزه به جای بادهگساری، از صافیِ چشم اشک بریز.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی یک بار بر جهان نماز میت بخوانی و آن را رها کنی، با اشک چشم وضو بگیر، زیرا دامنت بسیار آلوده است.
هوش مصنوعی: در این بیمارخانهٔ روزگار، قناعت برای پزشکی تو بس است. چون قناعت دردت را آرام کند، درمانت هم میکند.
هوش مصنوعی: بر سفرهٔ روزگار کاسهها را مانند دلوهای دولاب خالی و شسته مییابی، زیرا کارِ دولابِ گردون فقط گرداندن کاسههاست. از دنیا بهرهای به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: عیار روزگار کمارزش است. با آتش همت آن را آزمودم و دیدم زرش قلب است، و مانند آتش، ارزانی سزاوار آن است.
هوش مصنوعی: روزگار به کشتی میماند که بادش چرخ سرگردان است. این کشتی مانند نابیناست و راهنمایش باد پاییزی است.
هوش مصنوعی: فلک نیز اسبی تندرو و کجرفتار است که مانند کشتی، به سبب تنگی میدان، افسارش بر دُمش است و وارونه راه میرود.
هوش مصنوعی: سراسر گردش فلک ستم است و تو داغ بندگیِ فلک را بر تن داری. آیا میتوانی از دایرهٔ فلک بیرون بروی؟ نمیتوانی.
هوش مصنوعی: شیوهٔ فلک بدبخت کردن نیکوکاران است. پس تو مانند شتر بختی که از مستی و سرگشتگی بار میکشد، بار بدبختی را تحمل کن.
هوش مصنوعی: اگر آن خداوندانِ روزگار با بخت مانند نر و ماده جفت و همراهاند، تو مانند روزگار به تنهایی خو بگیر، که سرانجام نرِ برتر و یگانهٔ روزگاری.
هوش مصنوعی: با هر ناسازگاری کنار بیا و دلت را با ناخوشی خوش کن، زیرا ارزش تو پنهان است و کمالت در زیر نقص نهفته است.
هوش مصنوعی: تن به رنج و بیماری بسپار، زیرا یاقوت نیز از تابش خورشید نخست زرد و به رنگ به بود و سرانجام سرخ و اناری شد. رنج انسان را کامل میکند.
هوش مصنوعی: مانند خورشید و ایمان باش که ویرانهها را روشن میکنند. اگر خورشیدِ ایمانی، به برهنگان جامه ببخش.
هوش مصنوعی: چون خود درویشی، به درویشان با مهربانی بنگر. قرص خورشید با آنکه خود برهنه است، برهنگان را در زمستان گرم میکند، گویی پوستین فنک بر آنان میپوشاند.
هوش مصنوعی: اگر به امید یکرنگی از یاران گریزی نداری، به یار بد هم قانع باش، زیرا بییاری مانند بیجانی است.
هوش مصنوعی: عیسی از یاران و دنیا جز سوزنی کوچک همراه نداشت. آن سوزن هم با آنکه یکچشم است، مانند دجالِ یکچشمِ اصفهانی نیست. یعنی تعلقِ اندک زیانی ندارد.
هوش مصنوعی: اگر در میان پرندگان سیمرغی، از کوه قافِ دین دور مشو. وقتی «عنقا» قافش را از دست بدهد «عنا»، یعنی رنج، میشود و به ناله میافتد.
هوش مصنوعی: بهتر است مانند زنبوری که برای نگاهبانی عسل نیش دارد، برای پاسداری از دین سلاح داشته باشی؛ مانند مرد گیلانیِ جامهپوش که زوبین در دست دارد.
هوش مصنوعی: از آن رو در جامهٔ آدمی تندخویی که در باطن خرقهٔ وصلهدار و جامهٔ رنگارنگِ ابلیس و شیطان را پوشیدهای.
هوش مصنوعی: تو تنها به ظاهر رنگ آزادگان و صوفیان را داری و از آزادی معنایی در تو نیست. مانند پیکان کبودپوشی و مانند سوهان درشتخو.
هوش مصنوعی: به همین سبب پتکی سنگین چون پای فیل بر سرت میکوبند، زیرا سندانی و در چهارگوش بودن به کعبه میمانی. یعنی سختدلیات تو را سزاوار ضربههای روزگار کرده است.
هوش مصنوعی: از دست سفید و معجزهٔ موسوی لاف میزنی، اما مانند قوم موسی اهل آن نُه نشانهٔ الهی نیستی و تنها دنبال خوراکهای رنگارنگ و لذت شکمی.
هوش مصنوعی: بساط ادعای آزادگی را برچین و جامه و نشان درویشی را از تن بیفکن، زیرا در برابر درویشان راستین سیاهپوش، ادعای بیچیزی تو اعتباری ندارد.
هوش مصنوعی: اگر مسلمانانی را دیدی که بر درِ بیگانگان از دین دربانی میکنند، مانند یهودیانِ ذمی بر دوششان نشان خواری بدوز؛ یعنی آنان سزاوار تحقیرند.
هوش مصنوعی: مانند سگ سختیکش و پرطاقت باش تا مبادا مثل سبکسران، چون سگ در برابر مردمان سگصفت با التماس دم تکان دهی.
هوش مصنوعی: همنشینی با فرومایگان مانند لمس پیرزن است: از آغاز وضو را باطل میکند و در پایان هم هیچ بهره و لذتی ندارد.
هوش مصنوعی: چرا مانند مَشک سقاها باشی که گاهی خالی و لاغر است و گاهی پر و آماسکرده؟ یعنی بر سر هر سفره ستایش نثار کنی و از هر امیری صدقه بگیری.
هوش مصنوعی: طاووس چون به آبادانی دل بست، پایش زشت و گلآلود شد، اما جغد از نشستن در ویرانه سرفرازی یافت؛ دلبستگی به دنیا زشتی میآورد و کنارهگیری بزرگی.
هوش مصنوعی: سنگ شَبَه که با سیاهپوشی نام آزادگی یافت، بهتر از یاقوتی است که جامهٔ اطلس دارد ولی داغ بندگی و فرمانبری بر خود دارد.
هوش مصنوعی: آب وفا جز در جوی درویشان در هیچ جا نمانده است؛ اگر از مرغان آنانی، به آب و دانهٔ ایشان قناعت کن.
هوش مصنوعی: درویشان چه آسودهاند از رنج بار سنگین، و پادشاهان چه نیازمندند به ابزار و اسباب فرمانروایی.
هوش مصنوعی: بدا به حال پادشاهی که رنج پریشانی دل دارد و خوشا درویشی که گنج آسایش تن دارد.
هوش مصنوعی: پس از سی سال این حقیقت بر خاقانی آشکار شد که پادشاهی راستین در درویشی است و درویشی خود پادشاهی است.
هوش مصنوعی: از دیوان ازلی، فرمانی که نخست صادر شد به همه امیری داد و پادشاهی را به خاقانی بخشید.
هوش مصنوعی: بر سفرهٔ معنیآفرینی، ابراهیمی (خود شاعر) از پشت پدری صنعتگر چون آزر، یعنی علی نجار شروانی، پدید آمد.
هوش مصنوعی: میدانی و باز میپرسی که سخن به چه کسی ختم شده است؟ ببین که آسمان میگوید: به خاقانی، به خاقانی.
هوش مصنوعی: اگر کسی چنین شعری را بر پیامبر بخواند، از پیشگاه او ندا میآید که آفرین، تو حسانِ زمانهای.
هوش مصنوعی: امسال عراق در لشکرگاه سلطان جلوهگری کرد، زیرا از خورشید اندیشهٔ من ادعای خراسان (جای برآمدن خورشید) داشت.
هوش مصنوعی: وقتی خبر درگذشت ناصرالدین به عراق رسید، من و خاک عراق از اندوه آشفته و پریشان شدیم.
هوش مصنوعی: جان ابراهیم پیامبر مینالد و چشم کعبه میگرید بر این ابراهیمِ الهی که بنیانگذار کعبهٔ صدق و راستی بود.
هوش مصنوعی: او هم نوح بود و هم ابراهیم، و دیگران همه یا مانند کنعانِ ناشایست (پسر نوح) هستند یا مانند نمرود.
هوش مصنوعی: او جانشین راه پیامبر بود و پیامبر او را ندا داد که تو در جداکردن حق از باطل فاروقِ هر دو گروهی و در کار قرآن ذوالنورینی.
هوش مصنوعی: چون هوای نفس مانند خاک زیر پایت و آز در جایگاه تو خوار و پست شد، از روزگارِ کافرخو باج و خراج میگیری.
هوش مصنوعی: دلم مانند موسی بیهوش شد و تنم چون اژدها به خود پیچید، زیرا آن موسیدستی مرد که قلمش چون عصای موسی معجزه میکرد.
هوش مصنوعی: از شب قیرگون و روز کافورگون حاصل من این شد که چشمم از اشک سپید چون کافور و جامهام از غم سیاه چون قطران است.
هوش مصنوعی: اگرچه کافور و قطران راه زایش را میبندند، برای من همین کافور و قطران درد و داغی پنهان زادهاند.
هوش مصنوعی: مرگ پسرعمو دلم را سوزاند و آتشی در جانم زد که هیزمش رگهای من و دودش جان حیوانی من شد.
هوش مصنوعی: اکنون سخن در سوگ است، زیرا من مانند مریم از همان آغاز با مرگ این عیسای دوم، درِ گفتن را بر خود بستم.
هوش مصنوعی: به علی بگو که هیاهوی حوادث عثمان را کشت؛ تو که سوگوار این عثمانی، مانند علی از دنیا دل بکن.
هوش مصنوعی: آن یگانه، ادریسِ عالم و لقمانِ جهان بود، اما وقتی مرگ رسید، دانش و حکمت ادریسی و لقمانی چه سودی برایش داشت؟
هوش مصنوعی: او در یک دم از آسمان و ننگ سعد و نحس آن رهایی یافت، که یکی نظر سعد مشتری و دیگری نظر نحس زحل است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ازو بی اندهی بگزین و شادی با تن آسانی
به تیمار جهان دل را چرا باید که بخسانی؟
ایا خوشتر ز جان و دل! همه رنج دل و جانی
به رنج تن شدم خرسند اگر دل را نرنجانی
شود بی جان تنم یکسر چو تو لختی بیازاری
تن از آزار جان پیچد تنم را زین قبل جانی؟
اگر چه جانی از انسی همیشه بر حذر باشد
[...]
نگارا ماه گردونی سوارا سرو بستانی
دل از دست خردمندان به ماه و سرو بِستانی
اگر گردون بود مرکب به طلعت ماه گردونی
وگر بستان بود مجلس به قامت سرو بستانی
به آن زلفین شورانگیز مشک اندوده زنجیری
[...]
مسلمانان، مسلمانان، مسلمانی، مسلمانی
از این آیینِ بیدینان، پشیمانی، پشیمانی
مسلمانی کنون اسمیست بر عرفی و عاداتی
دریغا، کو مسلمانی؟ دریغا، کو مسلمانی؟
فرو شد آفتابِ دین، برآمد روزِ بیدینان
[...]
زهی جاهت فریدونی ، زهی ملکت سلیمانی
به عون تو مسلم شد ز هر آفت مسلمانی
غلط گفتم ، خطا کردم، کجا آید به چشم اندر
تو را جاه فریدونی، تو را ملک سلیمانی؟
نجوید دهر جز از رسم تو آثار فرخنده
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.