صبح وارم کآفتابی در نهان آورده‌ام
آفتابم کز دم عیسی نشان آورده‌ام
عیسیم از بیت معمور آمده وز خوان خلد
خورده قوت وزله اخوان را ز خوان آورده‌ام
هین صلای خشک ای پیران تر دامن که من
هر دو قرص گرم و سرد آسمان آورده‌ام
طفل زی مکتب برد نان من ز مکتب آمده
بهر پیران ز افتاب و مه دو نان آورده‌ام
گرچه عیسی‌وار ازینجا بار سوزن برده‌ام
گنج قارون بین کز آنجا سوزیان آورده‌ام
رفته زینسو لاشه‌ای در زیر و ز آنس بین کنون
کابلق گیتی جنیبت زیر ران آورده‌ام
از نظاره موی را جانی که هر مویی مرا
طوطی گویاست کز هندوستان آورده‌ام
من نه پیل آورده‌ام بس‌بس نظاره کز سفر
پیل بالا طوطی شکرفشان آورده‌ام
در گشاده دیده‌ام خرگاه ترکان فلک
ماه را بسته میان خرگان سان آورده‌ام
از سفر می‌آیم و در راه صید افکنده‌ام
اینت صیدی چرب پهلو کارمغان آورده‌ام
گر سواران خنگ توسن در کمند افکنده‌اند
من کمند افکنده و شیر ژیان آورده‌ام
چشم بد دور از من و راهم که راه آورد عشق
رهروان را سرمهٔ چشم روان آورده‌ام
بس که در بحر طلب چون صبح شست افکنده‌ام
تا در آن شست سبک صید گران آورده‌ام
نقد شش روز از خزانهٔ هفت گردون برده‌ام
گرچه در نقب افکنی چل شب کران آورده‌ام
خاک پای خاک بیزان بوده‌ام تا گنج زر
کرده‌ام سود ار بهین عمری زیان آورده‌ام
خاک بیزی کن که من هم خاک بیزی کرده‌ام
تا ز خاک این مایه گنج شایگان آورده‌ام
دیده‌ام عشاق ریزان اشک داود از طرب
آن همه چون سبحه در یک ریسمان آورده‌ام
اشک من در رقص و دل در حال و ناله در سماع
من دریده خرقهٔ صبر و فغان آورده‌ام
زردی زر شادی دلهاست من دلشاد از آنک
سکهٔ رخ را زر شادی‌رسان آورده‌ام
شمع زرد است از نهیب سر منم هم زرد لیک
زرد روئی نز نهیب سر نشان آورده‌ام
بل کز آن زردم که ترسم سر نبرندم چو شمع
کاین سر از بهر بریدن در میان آورده‌ام
هان رفیقا نشره آبی یا زگالابی بساز
کز دل و چهره زگال و زعفران آورده‌ام
شو نمک بر آتش افکن کز سر خوان بهشت
خوش نمک در طبع و شکر در زبان آورده‌ام
وز پی دندان سپیدی همرهان از تف آه
دل چو عود سوخته دندان کنان آورده‌ام
گرچه شب‌ها از سموم آه تب‌ها برده‌ام
از نسیم وصل مهر تب نشان آورده‌ام
زان چهان می‌آیم از رنجی که دیدم زین جهان
لیک طغرای نجات آن جهان آورده‌ام
دیده‌ام سرچشمهٔ خضر و کبوتروار آب
خورده پس جرعه ریزی در دهان آورده‌ام
چون کبوتر رفته بالا و آمده بر پای خویش
بسته زر تحفه و خط امان آورده‌ام
من کبوتر قیمتم بر پای دارم سربها
آنقدر زری که سوی آشیان آورده‌ام
زیوری آورده‌ام بهر عروسان بصر
گوئی از شعری شعار فرقدان آورده‌ام
لعبتان دیده را کایشان دو طفل هندواند
هم مشاطه هم حلی هم دایگان آورده‌ام
پیر عشق آنجا به عرسی پاره می‌کرد آسمان
من نصیبه شانه دانی بی‌گمان آورده‌ام
این فراویزی و آن باز افکنی خواهد ز من
من زجیب آسمان یک شانه‌دان آورده‌ام
دیده‌ام خلوت سرای دوست در مهمان‌سراش
تن طفیل و شاهد دل میهمان آورده‌ام
میزبان در حجرهٔ خاص و برون افکنده خوان
من دل و جان پیش خوان میزبان آورده‌ام
دل ملک طبع است قوت او ز بویی داده‌ام
جان پری‌وار است خوردش استخوان آورده‌ام
نقل خاص آورده‌ام زانجا و یاران بی‌خبر
کاین چه میوه است از کدامین بوستان آورده‌ام
تا خط بغداد ساغر دوستگانی خورده‌ام
دوستان را دجله‌ای در جرعه‌دان آورده‌ام
دشمنان را نیز هم بی‌بهره نگذارم چو خاک
گرچه جرعهٔ خاص بهر دوستان آورده‌ام
دوست خفته در شبستان است و دولت پاسبان
من به چشم و سر سجود پاسبان آورده‌ام
پاسبان گفتا چه داری نورها گفتم شما
کان زر دارید و من جان نورهان آورده‌ام
شیر مردان از شبستان گر نشان آورده‌اند
من سگ کهفم نشان از آستان آورده‌ام
بر در او چون درش حلقه بگوشی رفته‌ام
تا پی تشریف سر تاج کیان آورده‌ام
از نسیم یار گندم‌گون یکی جو سنگ مشک
با دل سوزان و چشم سیل‌ران آورده‌ام
آب و آتش دشمن مشکند و من بر مشک دوست
آب و آتش را رقیبی مهربان آورده‌ام
جز به بیاع جهان ندهم کزان جو سنگ مشک
صد شتربار تبت از بیع جان آورده‌ام
دل به خدمت ساده چون گور غریبان برده‌ام
همچو موسی‌زنده در تابوت از آن، آورده‌ام
رفته لرزان همچو خورشید فروزان آمده
شب زریری برده و روز ارغوان آورده‌ام
هشت باغ خلد را دربسته بینی بر خسان
کان کلید هشت در در بادبان آورده‌ام
بس طربناکم ندانید این طربناکی ز چیست
کز سعود چرخ بخت کامران آورده‌ام
گوئی اندر جوی دل آبی ز کوثر رانده‌ام
یا به باغ جان نهالی از جنان آورده‌ام
یا مگر اسفندیارم کان عروسان را همه
از دژ روئین به سعی هفت‌خوان آورده‌ام
با شما گویم نیارم گفت با بیگانگان
کاین نهان گنج از کدامین دودمان آورده‌ام
آشکارا برگرفتن گنج فرخ فال نیست
من به فرخ فال گنجی در نهان آورده‌ام
از چنین گوهر زکاتی داد نتوان بهر آنک
تاج ترکستان به باج ترکمان آورده‌ام
داده‌ام صد جان بهای گوهری در من یزید
ور دو عالم داده‌ام هم رایگان آورده‌ام
کیست خاقانی که گویم خون بهای جان اوست
چون بهای جان صد خاقان و خان آورده‌ام
این همه می‌گویمت کورده‌ام باری بپرس
تا چه گنج است و چه گوهر وز چه کان آورده‌ام
بازپرسی شرط باشد تا بگویم کاین فتوح
در فلان مدت ز درگاه فلان آورده‌ام
تو نپرسی من بگویم نز کسی دزدیده‌ام
کز در شاهنشهی گنج روان آورده‌ام
یعنی امسال از سر بالین پاک مصطفی
خاک مشک آلود بهر حرز جان آورده‌ام
وقف بازوی من است این حرز و نفروشم به کس
گرچه ز اول نام دادن بر زبان آورده‌ام
خاک بالین رسول الله همه حرز شفاست
حرز شافی بهر جان ناتوان آورده‌ام
گوهر دریای کاف و نون محمد کز ثناش
گوهر اندر کلک و دریا در بنان آورده‌ام
چون زبان ملک سخن دارد من از صدر رسول
در سر دستار منشور زبان آورده‌ام
بلکه در مدح رسول الله به توقیع رضاش
بر جهان منشور ملک جاودان آورده‌ام
مصطفی گوید که سحر است از بیان من ساحرم
کاندر اعجاز سخن سحر بیان آورده‌ام
ساحری را گر قواره بهر سحر آید به کار
من ز جیب مه قوارهٔ پرنیان آورده‌ام
یک خدنگ از ترکش آن، شحنهٔ دریای عشق
نزد عقل از بیم چرخ جانستان آورده‌ام
حاسدانم چون هدف بین کاغذین جامه که من
تیر شحنه از پی امن شبان آورده‌ام
بخت من شب‌رنگ بوده نقره خنگش کرده‌ام
پس به نام شاه شرعش داغ‌ران آورده‌ام
عقل را در بندگیش افسر خدائی داده‌ام
ایتکینی برده و الب ارسلان آودره‌ام
جان زنگ آلوده در صدرش به صیقل داده‌ام
زان‌چنان ریم آهنی تیغ یمان آورده‌ام
گرچه همچون زال زرپیری به طفلی دیده‌ام
چون جهان پیرانه سر طبع جوان آورده‌ام
گرچه نیسانم خزان آرد من اندر ذهن و طبع
آتش نیسان نه بل کاب خزان آورده‌ام
من سپهرم کز بهار باغ شب گم کرده‌ام
روز نور آیین ترنج مهرگان آورده‌ام
پادشاه نظم و نثرم در خراسان و عراق
کاهل دانش را ز هر لفظ امتحان آورده‌ام
منصفان استاد دانندم که از معنی و لفظ
شیوهٔ تازه نه رسم باستان آورده‌ام
ز امتحان طبع مریم زاد بر چرخ دوم
تیر عیسی نطق را در خر کمان آورده‌ام
تا غز بخل آمده گر نشابور کردم
من به شهرستان عزلت خان و مان آورده‌ام
تا نشسته بر ره دانش رصد داران جهل
در بیابان خموشی کاروان آورده‌ام
گرچه در غربت ز بی‌آبان شکسته خاطرم
ز آتش خاطر به آبان ضمیران آورده‌ام
سنگ آتش چون شکستی، تیز گردد لاجرم
از شکستن تیزی خاطر عیان آورده‌ام
خانه دار فضل و روی خاندانی بوده‌ام
پشت در غربت کنون بر خاندان آورده‌ام
تا به هر شهری بنگزاید مرا هیچ آب و خاک
خاک شروان بلکه آب خیروان آورده‌ام
از همه شروان به وجه آرزو دل را به یاد
حضرت خاقان اکبر اخستان آورده‌ام
هر چه دارم خشک و تر از همت و انعام اوست
کاین گلاب و گل همه زان گلستان آورده‌ام
او سلیمان است و من موری به یادش زنده‌ام
زنده ماناد او کز او این داستان آورده‌ام
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این اثر عمیقاً به وصف خاک مقدسی می‌پردازد که از بالین پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص)، آورده شده است. او با استفاده از نمادها و تصاویر زیبا، سفر خود را به تفصیل توصیف می‌کند و از تجارب روحانی و مادی خود در این سفر سخن می‌گوید. شاعر به زوایای مختلف عشق و طلب اشاره می‌کند و از عشق به خداوند و پیامبر در کنار زیبایی‌های طبیعت و گنج‌های معنوی سخن می‌آورد. او همچنین از میان تمام دردها و رنج‌ها، برکت و شادی می‌آورد و نشان می‌دهد که چگونه عشق و ارادت به پیامبرش به او آرامش و قوت می‌بخشد. در پایان، شاعر خود را به عنوان سفیری از گنج‌های معنوی می‌بیند که در خدمت اسلام و پیامبر است.
هوش مصنوعی: من از جایی که روشنایی و روشنی وجود دارد، صبحی را به همراه آورده‌ام و این نور، نشانه‌ای از دم عیسی (که به معجزاتش مشهور است) است.
هوش مصنوعی: من از بیت مقدس و آباد (یا روحانی) به دنیا آمده‌ام و از بهشت طعام خورده‌ام و غذا و قوتی که به برادرانم داده‌ام هم از آن سفره آورده‌ام.
هوش مصنوعی: ای پیران، محضِ توجه، صدایم کنید که من هر دو نان گرم و سردی را که از آسمان آمده، برای شما آورده‌ام.
هوش مصنوعی: من از نان مکتب باعث شوق و یادگیری جوانان شده‌ام و برای خواص (پیران) از نان آفتاب و ماه، دو نان آورده‌ام.
هوش مصنوعی: هرچند که من با نازکی و عظمت عیسی، از اینجا روزنه‌ای کوچک آورده‌ام، اما می‌توانی گنج قارون را ببینی که آتش‌زده‌ها از آنجا به همراه آورده‌ام.
هوش مصنوعی: از این طرف، لاشه‌ای رفته که باید به آن نگاه کرد؛ اما از طرفی دیگر، اکنون خبر از کائنات (گیتی) دارم که می‌گوید به زیر ران، نعمت و ثروت را آورده‌ام.
هوش مصنوعی: از تماشای موی کسی که از هر رشتهٔ موی او صدای زیبا و دل‌انگیزی شنیده می‌شود به یاد طوطی‌هایی می‌افتم که از هندوستان آورده‌ام.
هوش مصنوعی: من به‌جای آوردن فیل از سفر به هند، فقط مشاهده و تماشای زیادی را به ارمغان آورده‌ام که مانند طوطی، شیرینی و زیبایی خاصی دارد.
هوش مصنوعی: در سفر دیده‌ام که خیمه‌های ترکان به اندازه‌ای بزرگ و وسیع است که ماه را وسط این خیمه‌ها قرار داده‌اند و من این منظره را برای شما توصیف کرده‌ام.
هوش مصنوعی: از سفر بازمی‌گردم و در مسیر، شکارهایی را به دام انداخته‌ام. این شکارهای خوب و باارزش را به عنوان هدیه برای کارمغان (دبیران و شاعرانی که در دربار بودند) آورده‌ام.
هوش مصنوعی: اگر سواران بی‌هوش و نادان، اسب‌های خود را در دام افکنده‌اند، من خودم را به دام انداخته و دلیری و شجاعت شیر را به ارمغان آورده‌ام.
هوش مصنوعی: از نظر دور باد چشم بد و من در مسیر خود که عشق را به همراه آورده‌ام و برای راهیان این راه، سرمه (زیور و نور) چشم شفاف و زیبایی به ارمغان آورده‌ام.
هوش مصنوعی: هرچقدر در دریای عشق تلاش کرده‌ام و خود را به زحمت انداخته‌ام، مانند صبح زود، که صبح بخشی از روز را شست و شو می‌دهد، این تلاش باعث شده تا بتوانم چیزهای باارزشی به‌دست آورم.
هوش مصنوعی: من شش روز از سرمایهٔ آسمان‌ها (هفت گردون) به عنوان قیمتی برداشته‌ام، با این حال در جستجو و تلاش برای به دست آوردن خواسته‌ام، چل شب را در تنگنای سختی سپری کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من در خاک پای بیزان (بیزان، نام منطقه‌ای است) بوده‌ام تا گنجی از طلا به دست آورم، اگر هم در این راه عمرم را به خطر انداخته‌ام.
هوش مصنوعی: خاک بیزان را به من بده، چون من نیز از خاک بیزان استفاده کرده‌ام تا از آن گنج ارزشمند به دست آورده‌ام.
هوش مصنوعی: عاشقانی را دیده‌ام که اشک‌هایشان چون اشک‌های داود (پیامبر) از شادی سرازیر است و آن همه اشک‌ها را مانند دانه‌های تسبیح در یک رشته جمع کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من در حال رقص اشک می‌ریزم و دل‌تنگ و نالان هستم؛ در این حال، صبر خود را شکسته‌ام و با فریادهای خود به‌سراغ شما آمده‌ام.
هوش مصنوعی: زردی طلا باعث خوشحالی دلهاست و من به همین خاطر شاد هستم که سکهٔ چهره‌ام، شادی و خوشحالی را به ارمغان آورده است.
هوش مصنوعی: من به مانند شمعی هستم که زرد شده است، زیرا از شدت فشار و تهدید به سرم، رنگم تغییر کرده است. اما من تنها زردی را از تهدید سرم به دوش می‌کشم و خودم نشانه‌ای از آن وضعیت نیستم.
هوش مصنوعی: من از زردی خود می‌ترسم که مبادا سرم را مانند شمع ببرند، زیرا این سر را به خاطر بریدن در میان آورده‌ام.
هوش مصنوعی: ای رفیق، بیا یک نوشیدنی از آب یا گلاب درست کن، زیرا من از دل و چهره‌ام عطری چون گلاب و زعفران به همراه دارم.
هوش مصنوعی: نمک را بر آتش بپاش، زیرا من از سر سفره بهشت، طعم خوش و شیرینی را در ذات و زبانم آورده‌ام.
هوش مصنوعی: از روی دندان‌های سفیدی که همراهان برایم به ارمغان آورده‌اند، آه دل را به صورت گس و سوخته مانند عود، به تصویر کشیده‌ام.
هوش مصنوعی: با اینکه شب‌ها از شدت بیماری و عذاب، سردر گم و بی‌حال شده‌ام، اما از نسیم آشتی و وصال با محبوب، نشانه‌ای از عشق و شوق به همراه دارم.
هوش مصنوعی: از آن دنیایی می‌آیم که در آن رنج فراوان کشیده‌ام، اما از این دنیا، نشانه‌ای به عنوان علامت نجات برای آن جهان با خود آورده‌ام.
هوش مصنوعی: من در سفر خود به سرچشمهٔ خضر، که نشانه‌ای از حیات ابدی است، مانند کبوتر آب نوشیده‌ام و اکنون مقداری از آن آب را در دهانم نگه داشته‌ام تا تقدیم کنم.
هوش مصنوعی: مثل کبوتر که از زمین به ارتفاع رفته و بر پای خود نقره و نشانه‌ی امنیت را آورده است، من نیز چیزی ارزشمند و نشان‌دهنده‌ی امانت و اعتبار به همراه دارم.
هوش مصنوعی: من مانند کبوتر ارزشمندی هستم که بر پای خود زینتی از طلا (سرب‌های زری) دارم که آن را از آشیان خود به همراه آورده‌ام.
هوش مصنوعی: ذره‌ای زیور برای عروسان بصر (بصره) آورده‌ام که گویی از اشعاری (خیال‌های زیبا) که به ستاره‌های فرقدان (دو ستاره در صورت فلکی دب اکبر) تعبیر می‌شود، ساخته شده است.
هوش مصنوعی: چشم من به این دو کودک نظاره می‌کند که مانند دو دختر هندویی هستند و من به همراه آنها، آرایشگران و زیورآلات و پرستارانی از زیبایی آورده‌ام.
هوش مصنوعی: پیر عشق که به احتمال زیاد اشاره به خدا یا یک معلم عرفانی دارد، در آن مکان به شدت ابراز عشق می‌کرد و من نیز یقین دارم که شانه‌دانی (ابزاری برای شانه کردن مو) از آسمان نصیب من شده است.
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر می‌گوید که این عشق یا روحانی که به آن اشاره دارد، با فراز و نشیب‌ها و تلاطم‌های زندگی او ارتباط دارد. او به نوعی می‌گوید که از آسمان، «شانه‌دان» (یعنی بخشی از پیشینه یا زندگی خود) را به زمین آورده تا به عشق و به آنچه که باعث رنج و شادی‌اش شده، بپردازد.
هوش مصنوعی: در مهمان‌سرای دوست، فضای خصوصی و دلنشینی را دیده‌ام و برای برگزاری مهمانی، وجود خود و همچنین شاهدی بر دل را به عنوان هدیه آورده‌ام.
هوش مصنوعی: میزبان در اتاق مخصوص خود است و من با حالت فراغت، دل و جانم را پیش روی او به عنوان مهمان گذاشته‌ام.
هوش مصنوعی: دل مانند یک پادشاه است و قدرت او به عطری که از آن بویی گرفته‌ام بستگی دارد، در حالی که جان من مانند یک پرندهٔ لطیف است که آن را با استخوانی تغذیه کرده‌ام.
هوش مصنوعی: از مکانی خاص میوه‌ای آورده‌ام، اما دوستانم نمی‌دانند که این میوه چیست و از کدام باغ تهیه شده است.
هوش مصنوعی: برای دوستانی که در خط بغداد هستند، برای آنها از دجله، که نهر بزرگی در این منطقه است، نوشیدنی خاصی آورده‌ام.
هوش مصنوعی: چون خاک مقدس را به همراه دارم، حتی دشمنان را هم از فیض آن بی‌نصیب نخواهم گذاشت، اگرچه این خاک تنها برای دوستانم یک جرعه خاص است.
هوش مصنوعی: دوست من در خواب و آرامش است و من، پاسبان آن دوست، به خاطر او به خدای خود سجده کرده‌ام.
هوش مصنوعی: پاسبان از من پرسید چه چیزی همراه داری. من جواب دادم که شما دارای طلا هستید و من جان دل‌افزا که نور دارد، آورده‌ام.
هوش مصنوعی: شیر مردان، که نماد شجاعت و دلیری هستند، از شبستان (محل آرامش و امنیت) نشانه‌ای به همراه آورده‌اند، در حالی که من، که به نوعی بی‌ارزش‌تر از آنها به حساب می‌آییم، نشانه‌ای از آستان (درگاه) یک فرد بزرگ و محترم دارم.
هوش مصنوعی: به درگاه او (حضرت محمد) مانند حلقه‌ای در گوش رفته‌ام تا نشانی از بزرگی و مقام پادشاهان (تاج کیان) را بیاورم.
هوش مصنوعی: از نسیم دل‌انگیز یار که مانند گندم‌گون است، یکی جو سنگ مشکی را با دلی سوخته و چشمانی اشکبار به همراه آورده‌ام.
هوش مصنوعی: دوست من، که همان حضرت محمد (خاتم انبیاء) است، به گونه‌ای است که آب و آتش نمی‌توانند بر من غلبه کنند. من در کنار او از هر چیز، حتی آب و آتش، رقیبی مهربان و شایسته به همراه آورده‌ام.
هوش مصنوعی: جز به گیاهان خشک این دنیا چیزی نمی‌فروشم؛ چرا که از آن جو (آبی که در آن شتر بار کرده‌اند) یا سنگ مشک که در تبت است، این جان را آورده‌ام.
هوش مصنوعی: دل خود را به سادگی خدمت و وفاداری داده‌ام، همان‌طور که گورستان از مردگان غریبه پر است، و مانند موسی زنده که تابوت را از آنِ خود کرده بود، من هم این خدمت را از آنِ خود کرده‌ام.
هوش مصنوعی: مانند خورشید که در حال غروب لرزان است، شب را با زریر (پارچه‌ای گرانبها) به همراه آورده‌ام و روزی سرخ و زیبا (ارغوانی) را نیز با خود آورده‌ام.
هوش مصنوعی: هشت باغ بهشتی را بسته می‌بیند، و شما برای زمینیان (انسان‌ها) می‌دانید که من کلید هشت در را از بادبان کشتی (و یا از آسمان) آورده‌ام.
هوش مصنوعی: شما در اینجا نمی‌دانید که این شادی و خوشحالی از کجا ناشی می‌شود، زیرا من از سعادت و شگون چرخ بختی که به مراد آمده، چیزی به شما آورده‌ام.
هوش مصنوعی: گویی من در دل خود آبی از چشمهٔ کوثر، که نماد پاکی و زیبایی است، به وجود آورده‌ام یا اینکه در باغ وجودم درختی از بهشت برپا کرده‌ام.
هوش مصنوعی: خود را مانند اسفندیار، قهرمان داستان‌های کهن ایرانی، می‌دانم که همسران عروسان را با تلاش و زحمت بسیار از دژی سخت و نفوذناپذیر به دست آورده‌ام.
هوش مصنوعی: نمی‌توانم با بیگانگان صحبت کنم، زیرا نمی‌دانند که این گنج نهانی از کدام خاندان آورده شده است.
هوش مصنوعی: گرفتن گنج به آسانی و به‌صورت علنی به‌راستی کار شایسته‌ای نیست. من گنجی با شگون (خوش‌یمن) و ارزشمند را به‌طور پنهان آورده‌ام.
هوش مصنوعی: از چنین گوهر ارزشمندی نمی‌توان زکاتی پرداخت، چرا که تاج ترکستان را به عنوان باج به ترکمانان تقدیم کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من به ازای این گوهر با ارزش، صد جان خود را فدای آن کرده‌ام و اگر تمام جهانیان را هم می‌دادم، باز هم به رایگان این گوهر را به دست آورده‌ام.
هوش مصنوعی: خاقانی به عظمت و ارزش خود اشاره می‌کند و می‌گوید که بهای جان او به اندازه‌ای است که به راحتی می‌تواند با بهای جان صد حاکم و خان برابری کند.
هوش مصنوعی: من این‌قدر از ارزش و بزرگواری صحبت می‌کنم، پس بپرس تا بدانی چه گنج و جوهری را از کدام معدن به ارمغان آورده‌ام.
هوش مصنوعی: اگر سوال کنی، شرایطی وجود دارد که می‌توانم بگویم این پیروزی‌ها مربوط به چه زمانی است و از کدام درگاه آورده‌ام.
هوش مصنوعی: من نمی‌خواهم بگویم که گنج را از کسی دزدیده‌ام، بلکه به تو می‌گویم که آن را از دربار شاه‌نشاهی به دست آورده‌ام.
هوش مصنوعی: امسال از کنار بستر پاک پیامبر، خاکی را که با عطر خوش مشک آغشته است، برای حفظ جانم آورده‌ام.
هوش مصنوعی: این حرز (خاک مقدس) برای من مانند بازوی خودم با ارزش است و هرگز آن را به کسی نخواهم فروخت، هرچند از همان ابتدا نامش را بر زبان آورده‌ام.
هوش مصنوعی: خاکی که از کنار سر حضرت محمد (رسول الله) آورده‌ام، همه‌جا باعث درمان و شفاست و برای جان‌های ضعیف، داروی نجات‌بخش است.
هوش مصنوعی: من در این شعر می‌گویم که از بزرگی و جایگاه خاص محمد، صاحب‌الزمان و پیامبر اسلام (که به «کاف» و «نون» معروف است)، گوهری از دریا آورده‌ام که همان ثنای اوست و آن را در قلم و دست خود قرار داده‌ام.
هوش مصنوعی: چون زبان فرشتگان از سخن رسول خدا بهره‌مند است، من از بالای سر او در دستار خود، گویای مقام و فضیلت او هستم.
هوش مصنوعی: من در ستایش حضرت رسول خدا، نوشته‌ای از سوی حضرت رضا به جهانیان آورده‌ام که این نوشته نشانه‌ای از خواست الهی و جاودانگی است.
هوش مصنوعی: پیامبر (مصطفی) می‌گوید که سخنان من جادویی است و من با قدرت سخن، اعجاز و سحر را در بیاناتم آورده‌ام.
هوش مصنوعی: اگر ساحری بخواهد برای سحرش از اندازه و فرم خود استفاده کند، من از دامن ماه، پارچه‌ای نرم و زیبا به نام پرنیان آورده‌ام.
هوش مصنوعی: شحنهٔ دریای عشق، عشق را به صورت نیرویی قدرتمند در نظر می‌گیرد. شاعر می‌گوید از ترکش آن عشق، یک تیر (خدنگ) بابت نگرانی از دنیای پرفرازو نشیب، به عقل خود آورده است. در واقع، او عشقی قدرتمند و جان‌سوز را به عقل و زندگی‌اش تقدیم کرده است.
هوش مصنوعی: حسودان من مانند هدفی از جنس کاغذ هستند که من تیر عشق را به عنوان محافظ از شبان (خدا) آورده‌ام.
هوش مصنوعی: بخت من مانند شب است و به خاطر این شب‌گونه بودن، من آن را به نقره تبدیل کرده‌ام. بنابراین، به نام شاه دین، نشانه‌هایی از درد و رنج را به سرزمینش آورده‌ام.
هوش مصنوعی: در خدمت عقل، مقام و مزیتی شایسته قرار داده‌ام، مانند کسی که خود را بندگی خدا کرده است و به این وسیله به افتخار هم‌نشینی با ایتکین (از فرمانروایان معروف در قرن پنجم هجری) و الب‌ارسلان (سلطان قدرتمند سلجوقی) نایل آمده‌ام.
هوش مصنوعی: جان آلوده به زنگ و آلودگی را به‌قدری پاک کرده‌ام که مانند یک تیغ یمانی (تیغی مشهور و با کیفیت) تیز و درخشان شده است.
هوش مصنوعی: هرچند که مثل زال، که در افسانه‌ها به دوران پیری و ناتوانی گرایش دارد، به گونه‌ای که از دنیای پیر و فرسوده چیزهایی دیده‌ام، اما روحیات و خصلت‌هایم جوان و پرشور است و در طبع من جوانی و طراوت همچنان باقی مانده است.
هوش مصنوعی: اگرچه من بهار را از یاد برده‌ام و در ذهن و طبیعت‌ام احساس سردی و خزان دارم، اما شعله‌ای از آتش به یاد بهار به همراه آورده‌ام، نه سردی خزان.
هوش مصنوعی: من مانند آسمان هستم که در بهار باغ، شب را گم کرده‌ام و روز را با نور و زیبایی می‌آرایم و تعطیلات مهرگان (جشن برداشت محصول) را به همراه آورده‌ام.
هوش مصنوعی: من در خراسان و عراق، بزرگ‌ترین شاعر در شعر و نثر هستم و برای کسانی که به تلاش و کوشش در یادگیری علم بی‌توجهی دارند، از هر واژه امتحانی گرفته‌ام تا بر آنها جود کنم.
هوش مصنوعی: دانشمندان و استادان عادل می‌دانند که من در استفاده از کلمات و معانی، شیوه‌ای جدید و نوین را ارائه داده‌ام و به رسم کهن و سنت‌های گذشته وابسته نیستم.
هوش مصنوعی: من از آزمون طبیعت مریم، که پسرش عیسی بر آن چرخ دوم (آسمان) نطق و سخن را در کمان (یعنی در راستای بروز قدرت و اعجاز) به نمایش آورده‌ام.
هوش مصنوعی: اگرچه بخل و حسد بسیار به شهر نشابور آمده، من تجربه و آموخته‌های خود را از آنجا به استان دورافتاده و عزلت‌گزیده‌ای منتقل کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من به جایی رسیده‌ام که درس‌آموختگان علم، در حال تماشا و نظاره بر جهل و نادانی هستند، و من در این بیابان ساکت، گروهی به‌نام کاروان را به همراه آورده‌ام.
هوش مصنوعی: اگرچه در غربت و دوری از آب و عواطف، دلم شکسته است، اما احساسات درونم را که مثل آتش می‌سوزند، با خود آورده‌ام و به دیگران منتقل کرده‌ام.
هوش مصنوعی: هنگامی که سنگ آتش را بشکنی، تیز و براق می‌شود. من نیز از احساس درد و نابسامانی خود، که مانند تیزی این سنگ است، به‌وضوح خبر داده‌ام.
هوش مصنوعی: من خانواده‌ای برجسته و با فضیلت بوده‌ام، اما اکنون که در غربت هستم، به یاد خانواده‌ام به این دیار آورده‌ام.
هوش مصنوعی: به هیچ جایی از شهرها و دیارها نمی‌خواهم بروم و به من نمی‌چسبد، زیرا فقط خاک و آب شروان و آب خیروان برای من ارزشمند است و به یاد آنها آمده‌ام.
هوش مصنوعی: از تمام سرزمین شروان، به نیت آرزو و امید، دلم را به یاد حضرت خاقان اکبر، که مقام بلندی دارد، آورده‌ام.
هوش مصنوعی: تمام داشته‌هایم، چه چیزهای خشک و چه چیزهای تر، از خوش‌همتی و بخشش اوست، زیرا این گلاب و گل‌ها همه از آن گلستان او به دست آمده‌اند.
هوش مصنوعی: سلیمان به عنوان پادشاه و پیامبر بزرگ است و من مانند موری هستم که همیشه به یاد او زندگی می‌کنم، همان‌طور که او از منبع زندگی و داستان‌ها آمده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باز در دیر مغان آه و فغان آورده‌ام
عالمی را از فغان خود به جان آورده‌ام
از گناه توبه با زنار گبر خویش را
دست و گردن بسته در دیر مغان آورده‌ام
هرچه میخواهی به این رسوا بکن ای مغبچه
[...]
سوی تهران خویش را از اصفهان آورده‌ام
یا که از گلخن مکان در گلستان آورده‌ام
یا که از دارالحوادث بار رحلت بسته‌ام
رخت هستی جانب دارالامان آورده‌ام
یا که گویی از بلای زاهدان جان برده‌ام
[...]
برق عشقت را، چنان در استخوان آورده‌ام
کاستخوان را همچو نی، آتش به جان آورده‌ام
از دهانت خواستم سرّی بیارم در میان
هیچ را، تعبیر از آن سرّ دهان آورده‌ام
بس که در موی میانت برده‌ام فکرت به کار
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.