گنجور

 
کمال‌الدین اسماعیل
 

ای بلند اختری که همت تو

سر بهفت آسمان فرو نارد

باز گیر امل چو گل دامن

ابر کلک تو چون گوهر بارد

با همه پردلیّ خود خورشید

بخدا ار خلاف تو یارد

کوه را لرزه برفتد زنهیب

چون وقار تو پای بفشارد

قهر تو همچو غمزۀ خوبان

خون بریزد که موی نازارد

دست ناهید بر رواق فلک

جز بیاد تو جام نگسارد

پای خورشید منازل چرخ

جز بکام تو گام نگذارد

سرورا خرمن ثنا بنهد

هرکه او تخم مردمی کارد

بر تو مرسو مکیست خادم را

کز تو آنرا وظیفه انگارد

شاعری را اگر دهی دشنام

بر تو آنرا وظیفه انگارد

ور قفایی خورد ز تو بمثل

سر سال از طمع قفا خارد

بر امید وظایف مردم

شب نباشد که روز نشمارد

همه وقت صلات دارد گوش

گوش وقت صلوة کم دارد

هرکه را رای و رسم این باشد

بر تو مرسوم خویش نگذارد

مدّتی از محل گذشت بکوی

تا کرم حق بنده بگزارد

mouse با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
منبع اولیه: سیاوش جعفری
برای ویرایش و بهبود متن با نام کاربری خود وارد شوید

معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده استmusic_note

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.