شمارهٔ ۱ - و له یمدح الامام الاعظم الصّدر السّعید الشهیّد رکن الدّین مسعود بن ساعد
تبارک الله ازین جنبش نسیم صبا
که لطف صنعت او از کجاست تابکجا!
شدست سبزه همه تن زبان بشکر بهار
که بهر تر بیت از خاک بر گرفت او را
بسوی دیده و دل تحفه ها فرستادند
مجاهزان طبیعت بدست نشو و نما
کشید دست صبا پای آب در زنجیر
گرفت پشت زمین روی لاله در دیبا
بنیم جرعه که از ساغر هوا بکشید
نهاد خاک همه راز خویش بر صحرا
ز بس شکوفه و نسرین و سبزه پنداری
که خواک قابل عکس سپهر شد ز صفا
بنفشه همچو شبست و چراغ او لاله
سمن سپیده دمست و گل آفتاب لفا
بسان پیر مقدم شکوفه اندر پیش
رسید و او را خلقی جوانکان زقفا
نوای باربدی زیر چنگ بلبل شد
چو ساخت نای گلو عندلیب باعنقا
به زاد مردی از آن سرورا برآمد نام
که با تهی دست او بود بالا
عبارتیست زنجم و شجر شکوفه و شاخ
إشارتیست بجسم و روان نسیم و گیا
رسیدن رمضان در میان فصل ربیع
رسوم لهو هدر کرد و کار عیش هبا
همی بپیچد بر خویشتن بریشم ساز
که هیچ کس را در روزه نیست برگ و نوا
زبس جفاها خون در دل پیاله فسرد
که وقت گل ننمودندش إلتفات إصلا
کنون مغنّی و جنگی کشیده بینی صف
چو خواجگان معطّل بکنج مسجد ها
بجای حلقۀ ابریشمین بکف تسبیح
بجای زخمه بدستش دعای تمخیثا
خموش از آن شد بر بط که از تهی شکمی
همی نجنبد نبضش ز ضعف در اعضا
نشسته چنگ بزانو، فکنده سر در پیش
چو در مقام تشّهد موسوسی بدعا
کرامت رمضان گر نه خرق عادت کرد
برغم انف طبیعت مرا بگو که چرا
شدست روغن قندیل لاله آب سحاب
چنانکه آتش شمع شکوفه باد صبا
چنار و سرو برآورده دست و صف در صف
همی کنند بتکبیر کردن استقصا
ز بس که بر سرشانابر درهمی بارد
خیال بسته ام آنرا نماز استسقا
چو گل زخار همه همنشین او تا دست
اگر مکاشف باشد شگفت نیست مرا
بکار خویش فرو رفت نرگس از حیرت
زخواب غفلت بیداریش چو داد قضا
کبود جامعه و رخسار زرد، نیلوفر
بهر نمازی غسلی برآورد عمدا
شکوفه شیبت پر نور می نهد بر خاک
که از هواست به پیرانه سرچنین رسوا
برون فکند زبانرا ز تشنگی سوسن
عجب مدار که هم روزه است و هم گرما
هزار دستان بر عادت سحر خوانان
بنیم شب ز سر شاخ برکشید آوا
زشکل غنچه صبا سفرها گشاید باز
چو عندلیب زنده از پی سحور صلا
تو دل سیاهی لاله ببین بوقت چنین
که یک نفس نکند ساغر شراب رها
مگر بنفشه بغیبت زبان بگردانید
که چون دروغ ز نان می کشد زبان دریا
ز نو رسیدگی ار کل تهتّکی میکرد
بدست کم عمری یافت مالشی بسزا
و گر ز ساده دلی غنچه آب گزید
ببین که عاقبت کارش آتش است جزا
بسوز سینه همی گرید ابر و جایش هست
که ابر را ببهاران بس اندکست بقا
گل ارچه آمد ضحّاک شکل هم گه گاه
همی ببارد اشکی ولی بروی و ریا
زچشم نرگس یک قطره آب اگر بچکید
بس است قطرۀ اشکی زچشم نابینا
چو روزه داران غنچه دهن ببست ، از آن
همی دمد ز دهانش نسیم مشک خطا
دوفرّخیست مراو را یکی چو می شکفد
یکی چو بوسه دهد بر بساط مولانا
نظام ملّت اسلام و پشت اهل هنر
که هست سدّۀ او قبلۀ دل دانا
چو رای خویش بلند و چو نام خود مسعود
چو طبع خویش لطیف و چو بخت خود برنا
هلال دولت او بدر گشته در غرّه
کمال دانش او منتهی هم از مبدا
زتیغ برق شود خسته آبگاه سحاب
اگر برابری دست او کند بسخا
همه صواب رود بر زبان او زیرا
که لفظ او گهرست و گهر نکرد خطا
زهی وفاق تو دروازۀحیات ابد
زهی خلاف تو دندانۀ کلید فنا
ز اجتهاد تو ناموس معضلات ضعیف
ببارگاه تو بازار اهل فضل روا
بخواب ببیند مغز هوس ترا مانند
در آب جوید چشم فلک ترا همتا
نبشته آیت بشر تو بر جبین صباح
گرفته مایه زکین تو رنگ و روی مسا
فلک که همچو کمان سر کشیست عادت او
زراست رویی پیش تو کرد پشت دوتا
نزاید از شب آبستن زمانه مگر
بعون قابلۀ خاطر تو این ذکا
اگر نه آتش عزم تواش کند تخلیل
شود زجرم زمین بسته تر مسام هوا
تویی که با شرف نسبت تو از طرفین
همی کنند مباهات آدم و حوّا
شکفته غنچۀ احسان تو زیاد قبول
طراوت گل اخلاق تو زآب حیا
نبوده عادت امساک جز که در صومت
گرفتن تو مگر درس و ان دگرعطا
گه مناظره با کوه اگر سخن رانی
ز اعتراض تو مفحم شود معید صدا
مثل زنند که : شب پرده دار اسرارست
چراست از شب خطّ تو رازها پیدا؟
هنر ز صدمت حرمان درآمدی از پای
اگر بدست نکردی زخامۀ تو عصا
تو پشت شرعی وزان روی پشت تست قوی
که پشتی تو کند گاه حکم دست قضا
اگر زمانه زعدل تو آگهی یابد
ازین سپس نکند رخت عمر ما یغما
و گر عروس ضمیرت تتق برانداخت
زخوابگه بدر افتد بنیم شب حریا
زنعمت تو تهیگاه آرزو پر شد
زبخشش تو تهی شد خزانۀ دریا
ز جادویّی سر کلک تو یکی اینست
کز آب تیره کند عقد لؤلؤ لالا
از آنک رنگ حسودت گرفت مسکین زر
زهیچ گونه تو بروی نمیکنی ابقا
گشاد تیغ خلاف تو منفذ ارواح
بیست دست وفایت کمرگه جوزا
نمی زلطف تو گر بر پی کمان افتد
تشنّج متبدّل شود باسترخا
بتیغ تیز علاج دماغ دشمن کن
که آب و سبزه نکو باشد از پی سودا
زبیم حسبت تو نور ماه در این ماه
نکرد یارد گلگونه بر گل رعنا
نشاند عدل تو بر گاو زهره را چون دید
که می نشد نفسی از خر رباب جئا
زهی زشرم کله داریت دل بدخواه
شکسته بسته و در هم شده چو چین قبا
مرا دلیست پر از ماجرای گوناگون
که نیست خافی بر رای مولوی مانا
بجز خموشی رویی دگر نمی بینم
که نیست زهره یکی با دو کردنم یارا
ولیک با همه هم نکته یی در اندازم
بطیبتی ، نه ز روی شکایتی، حاشا
اگر نه عشق تو جناب صابرم کردی
چرا کشیدمی از عمر وزید بارجفا؟
حقوق بنده همین بس که جمله اشعارش
جز این قصیده که در مدحت تو کرد انشا
دگر قصاید او را هرآنچه یابی هست
طراز آن : وله فی مدیحه ایضا
لباس تربیت من هزار تو باید
کنون که پستۀ طبعم دو مغزه شد بثنا
عطای عام تو محتاج استماحت نیست
که شرط نست ز خورشید التماس ضیا
زهی قصیده که معنی آن زلفظ متین
بسان نور تجلّیت درکه سینا
بگوش صخرۀ صمّاش گر فرو خوانم
ز ذوق چاک زند کوه صدرۀ خارا
زبان چو پسته ببندم زنطق اگر یک تن
بیاورد دوم این زجملۀ شعرا
هزار سال بمان در پناه صدر جهان
خدایگان شریعت شهنشه علما
مراد هر دو زدیدار یکدگر حاصل
چنان کامید خلایق زلطف هردو روا
رسید روزه و بدخواه را ز اسبابش
دو چیز هست مهیّا بفرّ جاه شما
تنی چو شمع گدازان و زرد و پژمرده
دلی چو قندیل آتش گرفته و در وا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ ستایش امام رکنالدین مسعود بن ساعد و توصیف زیباییهای طبیعت و هنرهای اوست. شاعر از لطافت نسیم و شکوفههای بهاری سخن میگوید و این حال و هوا را در کنار فضایل امام به تصویر میکشد. او به کرامتها و توانمندیهای امام اشاره میکند و معتقد است که شخصیت و حکمت او میتواند مسیر زندگی و جامعه را تغییر دهد. در نهایت، شاعر دعا میکند که این روزگار پربرکت و فضایل الهی به تمامی مردم نفع برساند.
هوش مصنوعی: آفرین بر خدا برای این وزش نسیم صبحگاهی که لطف و هنرنماییاش تا این اندازه گسترده است.
هوش مصنوعی: سبزه سراپا زبان شده تا از بهار سپاس بگزارد، زیرا بهار برای پروردنش او را از خاک بیرون آورد.
هوش مصنوعی: بازرگانانِ طبیعت به دست رویش و بالیدن، برای چشم و دل ارمغانها فرستادند.
هوش مصنوعی: نسیم صبا با پدید آوردن موجهای زنجیروار بر آب، گویی پای آب را در زنجیر کرد و زمین چهرهٔ لاله را در جامهٔ دیبا پیچید.
هوش مصنوعی: خاک با نیم جرعهای که از جام هوا نوشید، مانند مستان همهٔ رازهای پنهان خود را در دشت آشکار کرد؛ یعنی گیاهان و گلها را بیرون داد.
هوش مصنوعی: از فراوانی شکوفه و نسرین و سبزه گمان میکنی خاک از پاکی و روشنی چنان شده که تصویر آسمان پرستاره را بازمیتاباند.
هوش مصنوعی: بنفشه مانند شب تیره است و لاله چراغ آن، یاسمن مانند سپیدهٔ صبح است و گل سرخ خورشیدچهره.
هوش مصنوعی: شکوفه مانند پیری پیشوا پیشاپیش آمد و انبوهی از جوانان، یعنی برگها و سبزههای تازه، از پی او رسیدند.
هوش مصنوعی: آواز بلبل در نغمهپردازی همچون نوای باربد، نوازندهٔ نامدار، شد هنگامی که حنجرهٔ خود را برای خواندن آماده کرد.
هوش مصنوعی: سرو به آزادگی و جوانمردی نام برآورد، زیرا با آنکه دستش از میوه تهی است، قامتی بلند و سرافراز دارد.
هوش مصنوعی: شکوفه و شاخه گویی تعبیری از ستاره و درختاند، و نسیم و گیاه اشارهای به روان و تن؛ نسیم چون جان است و گیاه چون جسم.
هوش مصنوعی: آمدن ماه رمضان در میانهٔ بهار آیینهای خوشگذرانی را تباه کرد و بساط عیش را بر باد داد.
هوش مصنوعی: تار ابریشمی ساز از اندوه بر خود میپیچد، زیرا در روزه کسی نه ساز و برگ عیش دارد و نه نوای موسیقی.
هوش مصنوعی: از بس به جام بیمهری شد، شراب در دلش مانند خون بسته شد، چون در فصل گل هیچ به او اعتنایی نکردند.
هوش مصنوعی: اکنون خنیاگران و چنگنوازان را میبینی که مانند بزرگان بیکار در گوشهٔ مسجدها صف کشیدهاند.
هوش مصنوعی: نوازنده به جای حلقهٔ ابریشمین ساز، تسبیح به دست دارد و به جای مضراب، دعا در دستش است.
هوش مصنوعی: بربط خاموش شده، چون از گرسنگی و شکم تهی چنان ناتوان است که نبضش در اندامها نمیزند؛ کنایه از کاسهٔ میانتهی بربط و بیصدایی آن.
هوش مصنوعی: چنگ بر زانو نشسته و سر به زیر افکنده است، مانند آدم وسواسی که در حال تشهد نماز به دعا مشغول است.
هوش مصنوعی: اگر کرامت ماه رمضان برخلاف طبیعت، کاری خارق عادت نکرده است، به من بگو چرا چنین شده است که...
هوش مصنوعی: ...روغن چراغ لاله، آب باران شده است و آتش شمع شکوفه را باد صبا برمیافروزد؛ در حالی که آب و باد بهطور معمول چراغ را خاموش میکنند.
هوش مصنوعی: درختان چنار و سرو دستها را بالا برده و صف در صف ایستادهاند و با تمام وجود تکبیر نماز میگویند.
هوش مصنوعی: از بس ابر بر سرشان درموار باران و شکوفه میبارد، پنداشتهام که نماز بارانخواهی میگزارند.
هوش مصنوعی: گل که از میان خار شکفته و همنشین خار است، اگر مانند اهل کشف و شهود از پرده بیرون آمده و راز را آشکار کند، برایم شگفت نیست.
هوش مصنوعی: نرگس هنگامی که تقدیر او را از خواب غفلت بیدار کرد، از حیرت در کار خود فرو رفت و سر به زیر انداخت.
هوش مصنوعی: نیلوفر با جامهٔ کبود و چهرهٔ زرد، برای هر نماز آگاهانه غسلی به جای میآورد؛ کنایه از اینکه همیشه در آب است.
هوش مصنوعی: شکوفه موی سپید و نورانی پیری خود را بر خاک میافکند، زیرا در پیرانهسری به سبب هوا، که هم به معنی هواست و هم به معنی هوس، چنین رسوا شده است.
هوش مصنوعی: سوسن از تشنگی زبان بیرون آورده است؛ شگفت نیست، زیرا هم روزهدار است و هم هوا گرم است.
هوش مصنوعی: بلبل مانند سحرخوانانی که مردم را برای سحری بیدار میکنند، نیمهشب از سر شاخه آواز سر داد.
هوش مصنوعی: هنگامی که بلبل برای سحری بانگ و دعوت سر میدهد، باد صبا غنچهها را مانند سفرههای سحری باز میکند.
هوش مصنوعی: سیاهدلی لاله را در چنین هنگامی، یعنی ماه روزه، ببین که حتی یک دم جام شراب را از دست نمیگذارد. جام سرخ لاله با دل سیاهش به میخوارهای بیپروا مانند شده است.
هوش مصنوعی: گویا بنفشه در روزه غیبت کرده و بدگویی کرده است که اکنون مانند دروغگویان زبانش را به زیر پا میکشد. این تعبیری از سر به زیر افکندن و خمیدگی بنفشه است.
هوش مصنوعی: اگر گل از تازهرسیدگی و جوانی پردهدری و بیپروایی کرد، از دست کوتاهی عمرش گوشمالی سزاوار دید.
هوش مصنوعی: و اگر غنچه از سادهدلی در روزه آب نوشید، ببین که سرانجام کیفرش آتش است؛ یعنی شکفتن سرخ و آتشگونش.
هوش مصنوعی: ابر با سینهای سوزان میگرید و حق دارد، زیرا ابر در بهار عمری بسیار کوتاه دارد.
هوش مصنوعی: گل هرچند خندان و پرخنده پدیدار شده، گاهگاه اشکی (شبنم) میریزد، اما این گریه از روی ریا و ظاهرسازی است.
هوش مصنوعی: اگر از چشم نرگس قطرهای آب چکید، از چشمی نابینا همین یک قطره اشک هم بسیار است.
هوش مصنوعی: غنچه مانند روزهداران دهان بسته است، از این رو از دهانش بوی مشک ختنی برمیخیزد؛ اشاره به این باور که بوی دهان روزهدار نزد خدا خوشتر از مشک است.
هوش مصنوعی: غنچه دو بخت نیک دارد: یکی هنگامی که میشکفد و دیگری هنگامی که بر بساط و درگاه ممدوح بوسه میزند.
هوش مصنوعی: ممدوح مایهٔ نظم امت اسلام و پشتیبان هنرمندان است و آستانهاش قبلهٔ دل خردمندان است.
هوش مصنوعی: او مانند رأیش بلندمرتبه، مانند نامش (مسعود) خجسته، مانند طبعش لطیف و مانند بختش جوان است.
هوش مصنوعی: هلال دولت او در همان آغاز ماه به ماه تمام بدل شده و دانش او از همان آغاز به کمال و نهایت رسیده است.
هوش مصنوعی: اگر ابر در بخشندگی با دست او برابری کند، آبگاه ابر با شمشیر برق زخمی میشود.
هوش مصنوعی: هرچه بر زبانش میرود درست است، زیرا سخن او گوهر است و گوهر خطا نمیکند.
هوش مصنوعی: خوشا که همراهی با تو دروازهٔ زندگی جاودان است و مخالفت با تو دندانهٔ کلید نابودی.
هوش مصنوعی: در برابر اجتهاد و کوشش علمی تو آبروی مسائل دشوار ناتوان میشود و در درگاه تو بازار فاضلان رونق دارد.
هوش مصنوعی: اندیشهٔ آرزومند مانند تو را فقط در خواب میبیند و چشم آسمان همتای تو را تنها در آب، یعنی در بازتاب خودت، میجوید.
هوش مصنوعی: نشانهٔ گشادهرویی تو بر پیشانی صبح نوشته شده و تیرگی و رنگ شامگاه از کینهٔ تو مایه گرفته است.
هوش مصنوعی: آسمان که مانند کمان خوی سرکشی دارد، از روی راستی و فرمانبری در برابر تو پشت خم کرده است.
هوش مصنوعی: شب آبستن روزگار این خورشید را جز به یاری قابلهٔ اندیشهٔ تو نمیزاید.
هوش مصنوعی: اگر آتش عزم تو هوا را نمیگشود و رقیق نمیکرد، منافذ هوا از پیکر زمین هم بستهتر میشد.
هوش مصنوعی: تو کسی هستی که آدم و حوا به شرافت نسب تو از هر دو سو، پدری و مادری، افتخار میکنند.
هوش مصنوعی: غنچهٔ نیکوکاری تو با نسیم پذیرش شکفته و تازگی گل اخلاقت از آب شرم و حیاست.
هوش مصنوعی: خودداری و امساک در تو جز در روزه نبوده است؛ تو تنها درس و دانش میگیری و جز آن هرچه هست میبخشی.
هوش مصنوعی: اگر هنگام مناظره با کوه سخن بگویی، پژواک که سخن را تکرار میکند، از اعتراض تو خاموش و درمانده میشود.
هوش مصنوعی: مَثَل است که شب پردهدار رازهاست؛ پس چرا از شبِ خط سیاه تو رازها آشکار میشود؟ یعنی نوشتهٔ تو پوشیدهها را روشن میکند.
هوش مصنوعی: اگر هنر از قلم تو عصایی به دست نگرفته بود، از ضربهٔ محرومیت و بیقدری از پا درمیآمد. قلم تو تکیهگاه هنر است.
هوش مصنوعی: تو پشتیبان شریعتی و از همین رو پشتت محکم است، زیرا گاهی دست تقدیر هم در داوری از تو پشتیبانی میکند.
هوش مصنوعی: اگر روزگار از عدالت تو باخبر شود، از این پس دیگر سرمایهٔ عمر ما را تاراج نمیکند.
هوش مصنوعی: اگر اندیشهٔ تو که چون عروسی در پرده است پرده از رخ بردارد، چنان درخشان است که آفتابپرست (حربا) نیمهشب به گمان طلوع خورشید از خوابگاهش بیرون میافتد.
هوش مصنوعی: از نعمت تو دامن خالی آرزوها پر شد و از بخشش تو گنجینهٔ دریا تهی گشت؛ یعنی بخشش تو از دریا بیشتر است.
هوش مصنوعی: یکی از جادوهای نوک قلم تو این است که از آب تیره، یعنی مرکب، رشتهای از مرواریدهای درخشان، یعنی سخنان زیبا، پدید میآورد.
هوش مصنوعی: چون زرِ بیچاره رنگ زرد حسود تو را گرفته است، به هیچ روی آن را نگه نمیداری و همه را میبخشی.
هوش مصنوعی: گشاده شدن شمشیر تو بر مخالفانت راه بیرون رفتن جانها را باز کرد، و دست وفاداری به تو کمر جوزا را به خدمت بست.
هوش مصنوعی: اگر قطرهای از لطف تو بر زه کمان بیفتد، کشیدگی و تنش آن به نرمی و سستی بدل میشود؛ لطف تو حتی ستیزه را آرام میکند.
هوش مصنوعی: مغز دشمن را با شمشیر تیز درمان کن، زیرا آب و سبزه برای بیماری سودا سودمند است؛ برق و رنگ سبزگون تیغ همان آب و سبزه است.
هوش مصنوعی: از ترس نظارت و امر به معروف تو، نور ماه در این ماه رمضان جرئت نکرد بر گل رعنا سرخاب بمالد.
هوش مصنوعی: عدل تو چون دید زهره، ستارهٔ رامشگر، دمی از ساز و رباب جدا نمیشود، او را بر گاو (برج ثور) نشاند؛ گویا مانند خطاکاران به کیفر بر گاو نشانده شده است.
هوش مصنوعی: آفرین بر تو که از شرم سروری و تاجداری تو، دل بدخواه شکسته و درهم پیچیده شده، مانند چینهای قبا.
هوش مصنوعی: دلی پر از ماجراهای گوناگون دارم که گمان میکنم بر اندیشهٔ آن سرور پوشیده نیست.
هوش مصنوعی: راهی جز خاموشی نمیبینم، چون نه جرئت دارم و نه توان که بگومگو کنم و سخنی در برابر بگویم.
هوش مصنوعی: با این همه، نکتهای را به شوخی در میان میگذارم، نه از روی گلایه، که از گله کردن به دورم.
هوش مصنوعی: اگر عشق تو مرا مانند ایوب شکیبا نکرده بود، چرا بار ستم این و آن را تحمل میکردم؟
هوش مصنوعی: برای حقگزاری این بنده همین بس که همهٔ شعرهایش، جز همین قصیدهای که در ستایش تو سروده است...
هوش مصنوعی: ...هر قصیدهٔ دیگری از او که بیابی، عنوانش این است: «و باز هم از اوست در ستایش او». یعنی همهٔ قصیدههایش در مدح توست.
هوش مصنوعی: اکنون که طبع من مانند پستهٔ دومغزه در ستایش تو پربارتر شده، جامهٔ پرورش و نواخت من باید هزارلایه باشد؛ یعنی لطف بیشتری سزاوارم.
هوش مصنوعی: بخشش همگانی تو نیازی به درخواست ندارد، همانگونه که لازم نیست از خورشید نور خواست.
هوش مصنوعی: آفرین بر این قصیده که معنایش از میان واژههای استوار چنان میدرخشد که نور تجلی در کوه سینا.
هوش مصنوعی: اگر این قصیده را در گوش سنگ سخت و ناشنوا بخوانم، کوه از شادی جامهٔ سنگی خود را چاک میزند.
هوش مصنوعی: اگر یک تن از همهٔ شاعران مانند این قصیده را بیاورد، زبانم را مانند پستهٔ بسته از سخن گفتن فرو میبندم.
هوش مصنوعی: هزار سال در پناه صدر جهان، سرور شریعت و شاه دانشمندان، زنده بمان.
هوش مصنوعی: آرزوی هر دوی شما از دیدار یکدیگر برآورده باد، همانگونه که امید مردم از لطف هر دوی شما برآورده میشود.
هوش مصنوعی: ماه روزه رسید و به برکت شکوه مقام شما، از لوازم این ماه دو چیز برای بدخواه آماده است:
هوش مصنوعی: تنی مانند شمع گدازان و زرد و پژمرده، و دلی مانند قندیل شعلهور و گشاده؛ یعنی دشمن از رشک میسوزد و میگدازد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا
به کیچ کیچ نخواهم که فام من توزی
دل مرا عجب آید همی ز کار هوا
که مشکبوی سلب شد ز مشکبوی صبا
ز رنگ و بوی همی دانم و ندانم از آنک
چنین هوا ز صبا گشت یا صبا ز هوا
درخت اگر عَلَم پرنیان گشاد رواست
[...]
بتی بروی چو لاله شکفته بر دیبا
تنم اسیر بلا کرد و دل اسیر هوا
دلم بصحبت او همچو پشت او شده راست
تنم ز فرقت او همچو زلف اوست دو تا
بدست دارد تیر و بغمزه دارد تیر
[...]
شب آمد و غم من گشت یک دو تا فردا
چگونه ده صد خواهد شد این عنا و بلا
چرا خورم غم فردا وزآن چه اندیشم
که نیست یک شب جان مرا امید بقا
چو شمع زارم و سوزان و هر شبی گویم
[...]
ایا ستارهٔ خوبان خَلُّخ و یغما
به دلبری دل ما را همی زنی یغما
چو تو نگار دل افروز نیست در خَلُّخ
چو تو سوار سرافراز نیست در یغما
غنوده همچو دل تنگ ماست دیدهٔ تو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.