ز آتش پنهان عشق، هر که شد افروخته
دود نخیزد ازو چون نفس سوخته
دلبر بی خشم و کین، گلبن بیرنگ و بوست
دلکش پروانه نیست، شمع نیافروخته
در وطن خود گهر، آبله ای بیش نیست
کی به عزیزی رسد، یوسف نفروخته
مایه آرام دل، چشم هوس بستن است
از تپش آسوده است، باز نظر دوخته
شاید آید بدام مرغ پریده ز چنگ
گرم نگردد اگر عاشق وا سوخته
داروی بیماریش مستی پیوسته است
چشم تو این حکمت از پیش که آموخته
آمد و آورد باز از سر کویش کلیم
بال و پر ریخته جان و دل سوخته



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ آیینِ عشق و آداب عاشقی است. شاعر میگوید سوختنِ راستین خاموش است، ناز و خشمِ معشوق مایهٔ کشش اوست و ارجمندی، چنانکه در داستان مروارید و یوسف دیده میشود، از دوری و سختی به دست میآید. در میانهٔ غزل، بستنِ چشمِ هوس را راهِ آرامش میداند و چشمِ مست و بیمارِ معشوق را با ظرافت میستاید. در پایان، کلیم از کوی معشوق با بال و پری ریخته و دلی سوخته بازمیگردد.
هوش مصنوعی: هر کس با آتش پنهانِ عشق برافروخته شود، مانند نَفَسی که کاملاً سوخته است، دودی از او برنمیخیزد. سوختنِ کامل در عشق خاموش و بیشکوه است و ناله و آهی آشکار ندارد.
هوش مصنوعی: معشوقی که خشم و قهر نداشته باشد، مانند بوتهٔ گلی بیرنگ و بوست. شمعِ روشننشده هم پروانه را به سوی خود نمیکشد. ناز و تندیِ معشوق مایهٔ کشش اوست.
هوش مصنوعی: مروارید تا در جایگاه خود، یعنی صدف و دریا، باشد چیزی جز تاولی نیست. یوسف هم تا فروخته نشد به مقام عزیزیِ مصر نرسید. ارجمندی با دوری از وطن و پذیرفتن سختی به دست میآید.
هوش مصنوعی: سرچشمهٔ آرامشِ دل این است که چشمِ هوس را ببندی. بازِ شکاری که چشمش را دوختهاند، از بیقراری و تپیدن آسوده است.
هوش مصنوعی: اگر عاشقی که از معشوق دل کنده و روی گردانده است، دوباره گرم و مشتاق نشود، شاید مرغی که از چنگ پریده خودش دوباره به دام بیفتد. یعنی بیاعتناییِ عاشق ممکن است معشوقِ گریخته را بازگرداند.
هوش مصنوعی: درمانِ بیماریِ چشمِ تو مستیِ همیشگی است. شاعر از معشوق میپرسد که چشمِ «بیمار» و «مست» او این حکمت را از پیش، از چه کسی آموخته است.
هوش مصنوعی: کلیم بار دیگر از سرِ کوی معشوق بازگشت و با خود فقط بال و پری ریخته و جان و دلی سوخته آورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
برق جهانسوز حسن آنرخ افروخته
مشعله افروز عشق آه من سوخته
جامه دیبا بود خاصه مه طلعتان
پوشش ما از جهان بس نظر دوخته
سینه نگیرد فروغ از دل بیسوز عشق
[...]
از نفس گرم من عالمی افروخته
می نگرم هر کرا ز آتش من سوخته
داغ غم تو بدل موسم پیری رسید
صبح دمید و هنوز شمع من افروخته
بهر شهانست گنج خاص خودم آنکه هست
[...]
لاله درآمد به باغ با رخ افروخته
بهرش خیاط طبع سرخ قبا دوخته
سرخقبایش بهبر یکدو سهجا سوخته
باکه ز دلدادگان عاشقی آموخته
معرفی ترانههای دیگر
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.