بروی ساغر می ماه عید را دیدم
همین بسست درین عید دید و وا دیدم
بغیر دیده که پوشیدم از مراد دو کون
بقدر همت خود جامه ای نپوشیدم
چنین که برگ و بر نخل آه پیکانست
بفرق سایه آهست سایه بیدم
لبم ز خنده و چشمم ز گریه ترسیده است
به اشک بی اثر خویش بسکه خندیدم
ز عاقبت نیم ایمن که ترسم آخر کار
کفن برون کند از تن لباس تجریدم
بسان شمع کس آواز گریه ام نشیند
به اشک خویش اگر تا صباح غلتیدم
گران نبودم بر طبع دوستان هرگز
بزور رفتن و دیر آمدن مه عیدم
بحشر آخر از خواب مرگ برخیزد
گمان مبر که زامداد بخت نومیدم
به پیر جام از آندم که دست داده گلیم
زخط ساغر چون شیشه سر نه پیچیدم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر عید را با دیدن هلال در جام شراب برگزار میکند و از دید و بازدید مردم بینیاز است. سپس از وارستگی خود از دو جهان، آه و گریههای بیاثر و بیصدا و ترس از پایان کار سخن میگوید. با این همه امیدش را به بیداری بخت در روز رستاخیز از دست نمیدهد و در بیت پایانی وفاداری همیشگی خود را به پیر میکده و جام اعلام میکند.
هوش مصنوعی: هلال ماه عید را در جام شراب، که بر آن نقش بسته بود، دیدم. دید و بازدید من در این عید همین بس است و به دیدار کس دیگری نیازی ندارم.
هوش مصنوعی: جز چشمی که از خواستههای دو جهان «پوشیدم»، یعنی بستم، هیچ جامهای نپوشیدم که در خور همت بلند من باشد. تنها لباس شایستهٔ من چشمپوشی از دنیا و آخرت بود.
هوش مصنوعی: برگ و بار درخت آه من پیکان است. برگ بید هم به شکل پیکان است، پس سایهٔ بیدی که بر سرم افتاده گویی سایهٔ همان آه من است.
هوش مصنوعی: آنقدر به اشکهای بیاثر خود خندیدهام که اکنون لبم از خندیدن و چشمم از گریستن میترسد.
هوش مصنوعی: از پایان کار خود آسوده نیستم. میترسم سرانجام کفن، جامهٔ تجرید و برهنگی را از تنم بیرون کند. یعنی وارستگیام با پوشیده شدن در کفن از دست برود.
هوش مصنوعی: اگر مانند شمع تا صبح در اشک خود بغلتم، کسی صدای گریهام را نمیشنود، همانگونه که گریهٔ شمع بیصداست.
هوش مصنوعی: من هرگز بر دل دوستان سنگینی نکردهام. مانند هلال عید دیر میآیم و زود و به ناچار میروم، از این رو آمدنم همیشه مایهٔ شادی است و ماندنم ملال نمیآورد.
هوش مصنوعی: گمان مکن از یاری بخت ناامیدم. بخت خفتهٔ من سرانجام در روز رستاخیز از خواب مرگ برمیخیزد.
هوش مصنوعی: کلیم میگوید از آن هنگام که با پیر جام (پیر میکده) دست بیعت دادهام، مانند شیشهٔ شراب که سر بر جام خم میکند، هرگز از خط پیمانه سرپیچی نکردهام و فرمانبردار باده بودهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چه گویم و چه نویسم که زین سفر چه کشیدم
ز روزگار پیاپی بدیدم آنچه بدیدم
چنان گداختم از آتش غمت که اجل
مرا نیافت شب هجر، تا ننالیدم
ترا کمند ز پرواز ما بلندتر آمد
که باز رشته به دست تو بود هرچه پریدم
میان را چو بسیار صدمه ها دیدم
تو ز شام، ز کرب و بلا رسانیدم
ز ابنای زمانه آنچنان رنجیدم
کز لطف کسان بریده شد امیدم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.