بیجوهریم و دست ز شمشیر می بریم
موریم و پنجه هنر از شیر می بریم
داریم تحفه تو دل پاره پاره ای
سودا ببین، که لاله بکشمیر می بریم
تا عاقلان بمأمن تدبیر می رسند
ما رخت خود بخانه زنجیر می بریم
خواهیم خو گرفت بروز سیاه خویش
ما تیرگی ز بخت بتدبیر می بریم
بار مجردان طریقت سبک خوشست
از ناله ها گرانی تأثیر می بریم
با آنکه احتیاج ندارند می خرند
چندانکه ما خجالت تقصیر می بریم
در انتخاب وادی آوارگیست بخت
زان دردسر ز خاک درت دیر می بریم
پنهان نمی کنیم زدشمن متاع خویش
مشت پری که هست بر تیر می بریم
ما را کلیم گرمی تب آب و آتشست
کی تشنگی ز دل بطباشیر می بریم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف حال و هوای خود میپردازد و احساسات عمیقش را در مواجهه با درد و رنج زندگی بیان میکند. او از بیجوابی و تنهایی خود سخن میگوید و به چالشهای درونی و بیرونی اشاره میکند. در عین حال، عشق و وابستگی به معشوق را بهعنوان تحفهای ارزشمند مطرح میکند که با وجود مشکلات، برایش مهم و باارزش است. شاعر گویی به دنبال آرامش و معنویت است و برغم دشواریهای زندگی، در پی امید و گشایش است. پایان شعر نشاندهندهی پذیرش این واقعیت است که با وجود زخمها و رنجها، عشق و هنر همیشه در زندگی او حضور دارند.
هوش مصنوعی: ما در این جهان بیهدف و بیپروا زندگی میکنیم، همچنان که هنگام جنگ از دستان جنگجویان میگریزیم، اما در عین حال با دستانی پر از هنر و انرژی، از قدرت و شیرینی زندگی بهرهمند میشویم.
هوش مصنوعی: ما هدیهای داریم که دل ما را پارهپاره کرده است. ببین که چگونه لالهای را به خاک شمیر (کشمیر) میبرم.
هوش مصنوعی: عاقلان با تدبیر و فکر میتوانند به جایگاه امنی برسند، اما ما در حال حاضر بار خود را به جایی میبریم که محدودیت و اسارت وجود دارد.
هوش مصنوعی: ما به زودی به تاریکی روزهای بد خود عادت خواهیم کرد و از بیخوشی و بدشانسیامان تدبیر و چارهای میطلبیم.
هوش مصنوعی: بار سیر و سلوک عارفان و کسانی که در مسیر حقیقت قدم گذاشتهاند، سبک و آرام است و نالههای سنگین و دردناک نمیتواند بر ما تأثیر بگذارد.
هوش مصنوعی: با وجود اینکه نیازی به خرید ندارند، آنقدر خرید میکنند که ما از احساس شرم و قصور رنج میبریم.
هوش مصنوعی: در انتخاب مسیر رنج و آوارگی، شانس و سرنوشت ما به دلیل مشکلات و سختیهایی که از قبل داریم، دیرتر از خاک به ما میرسد.
هوش مصنوعی: ما کالای خود را از دشمن به طور پنهانی حفظ نمیکنیم، چرا که همانند یک مشت پر، به راحتی میتوانیم آن را بر تیر بیندازیم.
هوش مصنوعی: ما در آغوش گرما و حرارت آب و آتش به سر میبریم. چگونه ممکن است که تشنگی را تنها با یک تکه از خاک، که به ما آرامش میدهد، برطرف کنیم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.