به جز سکوت ز روشندلان نمیآید
زبان شعله به کار بیان نمیآید
ز سیل حادثه چشمم چنین که ترسیدست
ز دیده دیدن ریگ روان نمیآید
خدنگ آه شکارافکن است لیک چه سود
که از هزار یکی بر نشان نمیآید
به زلف او نیم آگه ز حال دل چه کنم
خبر همیشه ز هندوستان نمیآید
سری که افسر شاهی قسم به او نخورد
به کار سجده آن آستان نمیآید
جرس به راه طلب غیر ازین نمیگوید
که هیچ کار ز آه و فغان نمیآید
از آن دیار که سود سفر خطر باشد
چو راه امن شود کاروان نمیآید
ز مور لاف سلیمانی از چه برتابم
ز من فروتنی از آسمان نمیآید
هلاک چشم ادافهمیم که دریابد
هر آن سخن که ز دل بر زبان نمیآید
ز غمزهاش مطلب رخصت نظاره کلیم
صلای سیر گل از باغبان نمیآید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل تکبیتهایی پراکنده با مضمونآفرینی سبک هندی است: خاموشی روشندلان، بیاثری آه و فغان، گرفتاری دل در زلف یار و دوری خبر از آن، و خطر که جاذبهٔ راه طلب است. شاعر در پایان چشم اشارهفهم یار را میستاید که ناگفتههای دل را درمییابد. سپس به خود اندرز میدهد که از غمزهٔ معشوق اجازهٔ نظاره نخواهد، چون باغبان هیچگاه به تماشای گل دعوت نمیکند.
هوش مصنوعی: از دلروشنان و آگاهان جز خاموشی برنمیآید. همانگونه که زبانهٔ شعله با آنکه زبانمانند است به کار گفتن نمیآید، روشندل نیز روشنی دارد و سخن نمیگوید.
هوش مصنوعی: چشمم چنان از سیل حوادث ترسیده است که حتی تاب دیدن ریگ روان را ندارد، چون حرکت ریگ او را به یاد سیل میاندازد.
هوش مصنوعی: تیر آه من شکارکننده و کارگر است، اما چه فایده که از هزار آه یکی هم به هدف نمیرسد.
هوش مصنوعی: دلم در زلف سیاه یار گرفتار است و از حالش خبری ندارم. چه کنم که از هندوستان همیشه خبر نمیرسد؛ زلف سیاه به هندوستان دوردست تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: سری که تاج شاهی به آن سوگند نخورد و ارجمندیاش را گواهی نکند، شایستهٔ سجده بر آستان معشوق نیست. یعنی تنها سرهای بلندمرتبه لایق آن درگاهاند.
هوش مصنوعی: زنگ کاروان در راه طلب پیوسته همین را میگوید که از آه و ناله هیچ کاری برنمیآید و باید رفت.
هوش مصنوعی: از سرزمینی که سود سفر به آن همان خطرِ راه است، چون راه امن شود دیگر کاروانی به آنجا نمیرود. یعنی کشش راه عشق در خطر آن است.
هوش مصنوعی: چرا باید لاف سلیمانی زدن مورچه را تحمل کنم؟ من چنان فروتنیای که از آسمان سر میزند ندارم. یعنی تحمل گزافهگویی فرومایگان در توان من نیست.
هوش مصنوعی: شیفتهٔ چشم نکتهدان و اشارهفهم یارم که هر سخنی را که از دل به زبان نمیآید درمییابد.
هوش مصنوعی: ای کلیم، از غمزهٔ یار اجازهٔ تماشا مخواه، زیرا باغبان هرگز دیگران را به تماشای گل فرانمیخواند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کدام لب که از او بوی جان نمیآید
کدام دل که در او آن نشان نمیآید
مثال اشتر هر ذرهای چه میخاید
اگر نواله از آن شهره خوان نمیآید
سگان طمع چپ و راست از چه میپویند
[...]
کدام دل که ز دوری بجان نمی آید
کدام جان که ز غم در فغان نمی آید
سرشک من بکجا می رود که همچون آب
دو دیده نازده بر هم روان نمی آید
ز شوق عارض و رخسار او چنان مستم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.