|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل کوتاه با ردیف «آستین» ساخته شده است. شاعر سپیدی و درخشش ساعد معشوق را برتر از شمع کافوری و زیبایی حوریان میداند و میگوید داغ عشق آستین خودش را چون فانوس روشن کرده و افشاندن آستین معشوق چراغ خاموش را زنده میکند. در بیت پایانی از تصویر آستین نتیجهای اندرزی میگیرد: آستین برای دست است، پس ظاهر را باید وسیلهای برای رسیدن به باطن دانست.
هوش مصنوعی: ساعدِ سپید معشوق چنان درخشان است که شمعِ کافوری را خوار میشمارد و از آن روی میگرداند. دستِ زیبایی او حتی حوریان بهشت را نیز پس میزند و به چیزی نمیگیرد.
هوش مصنوعی: چراغِ داغِ عشق چنان بر دست من روشن شده که آستینم مانند پردهٔ فانوس از نور آن روشن و تابان شده است.
هوش مصنوعی: اگر معشوق از دور آستینش را بر چراغی خاموش بیفشاند، آن چراغ از فروغ چهرهٔ او مانند صبح روشن میشود.
هوش مصنوعی: از همین جامهٔ ظاهری درسی از باطن بیاموز: تا دست هست، مقصود از آستین خودِ آستین نیست. یعنی ظاهر برای باطن است و اصل، حقیقتِ درون است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.