نیست جای پانهادن بر زمین
پرگل است امروز سرتاسر زمین
بسکه بار منت زلفت کشد
می گدازد نافه آهو بر زمین
در غمش از تندباد آه ما
باخت همچون آسمان لنگر زمین
لاله و گل می دهد بوی کباب
تا شد از یک قطره اشکم تر زمین
در نظر از جوش رنگارنگ گل
کرده هر دم جلوهٔ دیگر زمین
بسکه پرکین دید از هر سبزه ای
می کشد بر آسمان خنجر زمین
وادون از بسکه جویا پرگلست
پا خورد هر کس رود زین سرزمین



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصف زمینی سراسر گلپوش است که جای پا گذاشتن ندارد و هر دم جلوهای تازه نشان میدهد. شاعر در میانهٔ وصف، غم عشق را نیز میآورد: آهش زمین را بیقرار کرده و اشک سوزانش لاله و گل را به بوی کباب آغشته است. در بیت پایانی، جویا این وصف را به سرزمین وادون نسبت میدهد که از فراوانی گل، پای هر رهگذری در آن گیر میکند.
هوش مصنوعی: امروز سراسر زمین چنان پر از گل است که جایی برای گذاشتن پا بر زمین نمانده است.
هوش مصنوعی: نافهٔ مشک آهو از بس زیر بار منت زلف خوشبوی تو است، از شرم و سنگینی این منت بر زمین آب میشود؛ یعنی بوی زلف تو از مشک برتر است.
هوش مصنوعی: در غم معشوق، تندباد آه ما چنان سخت بود که زمین نیز مانند آسمان آرامش و ثبات خود را از دست داد و به گردش و لرزه افتاد.
هوش مصنوعی: از وقتی زمین با یک قطره از اشک سوزان من تر شد، لاله و گلی که از آن رویید بوی سوختگی و کباب میدهد؛ یعنی اشک من از آتش دل است.
هوش مصنوعی: زمین از فراوانی و جوشش گلهای رنگارنگ، هر لحظه در چشم بیننده جلوه و نمایش تازهای دارد.
هوش مصنوعی: زمین از بس هر سبزه را پر از کینه دید، گویی خنجر به سوی آسمان کشیده است؛ برگهای تیز سبزهها به خنجرهایی تشبیه شده که زمین بهسوی آسمان گرفته است.
هوش مصنوعی: ای جویا، وادون از بس پر از گل است که هر کس از این سرزمین بگذرد، پایش در گلها گیر میکند و میلغزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.