|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف حالت مستی و عشق خود میپردازد. او شب را به مانند جامی از می ناب میبیند که پا بر زمین مینهد و با هر قدم، نقشهای زیبایی از ماه در دل شب به جا میگذارد. احساسات عمیق و درد در دل او مثل اشکهایی در حال ریختن است که همچون سیلاب بر زمین میافتد. شاعر از شور و شوقی که در دل دارد سخن میگوید، به طوری که آن احساسات در دلش مانند دریا موج میزند. او همچنین به غم و دلتنگی خود اشاره دارد و بیان میکند که عشقاش همچون خونابهای از دل به کنار میریزد. در مجموع، این شعر حالاتی از شیدایی، عشق و غم را به تصویر میکشد.
هوش مصنوعی: شب که میرسد، مانند فردی مست و خوشحال بر زمین قدم میزند و از اثر قدمهایش، گلهایی از نور ماه بر زمین میریزد.
هوش مصنوعی: دل من پر از غم و درد است و به همین خاطر، اشکهایم مانند سیلاب از چشمانم سرازیر میشود.
هوش مصنوعی: دریایی است که به شدت در حال طغیانی است، چنانکه به دلیل شدت این تلاطم، دلهای بیتاب بر روی زمین میافتند و بر روی یکدیگر قرار میگیرند.
هوش مصنوعی: دل من به خاطر طغیانی که از کوههای بدخشان میریزد، مانند خونی که بر زمین میافتد، اشک میریزد.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.