خاک راه آن سیه مستم به هنگام خرام
تا مگر سرو روانش را به خود مایل کنم
یاد آن زلف گرهگیرم چو در دل بگذرد
ناخن اندیشه صرف عقدهٔ مشکل کنم
خویشتنپرور شدن خوشتر ز تن پروردن است
تا به کی اوقات خود را صرف آب و گل کنم
جامهٔ هستی بر اندامم نمازی میشود
داغ خواهش را گر از دامان دل زائل کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در آغاز از فروتنیِ عاشقانه سخن میگوید: خود را خاکِ راهِ معشوق میکند تا نظرِ او را جلب کند و یادِ زلفِ گرهدارِ او ذهنش را درگیرِ گرهگشایی میکند. سپس سخن به اندرز میگراید: پروردنِ جان بر پروردنِ تن برتری دارد و اگر دل از داغِ خواهش پاک شود، هستیِ آدمی پاک و شایستهٔ نماز میگردد.
هوش مصنوعی: هنگامی که آن معشوقِ سیهمست (با چشمان سیاه و مست) میخرامد، خود را خاکِ راهش میکنم، به این امید که قامتِ سروگونه و روانش به سوی من خم شود و به من توجه کند.
هوش مصنوعی: هرگاه یادِ آن زلفِ پرپیچوتاب و گرهدار از دلم بگذرد، ناخنِ اندیشهام را صرفِ گشودنِ گرههای دشوار میکنم. یعنی یادِ زلفِ یار مرا به اندیشه در گرههای دشوارِ کار و دل وامیدارد.
هوش مصنوعی: پروردنِ خویشتنِ حقیقی و جان بهتر از پروردنِ تن است. تا کی باید وقتم را صرفِ این تنِ ساخته از آب و گل کنم؟
هوش مصنوعی: اگر لکه و داغِ خواهش و آرزو را از دامنِ دلم پاک کنم، جامهٔ هستی بر تنم پاک و شایستهٔ نماز میشود. یعنی رهایی از هوس، وجودِ آدمی را پاکیزه میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چند چون تن پروران تعمیر آب و گل کنم
رخنه های جسم را محکم زلخت دل کنم
کیمیا ساز وجود خاکسارانم چو عشق
گرفتد بر مهره گل پرتو من دل کنم
می شود دل چون صدف در سینه تنگم دو نیم
[...]
در چمن با درد عشقت گر دمی منزل کنم
برگ برگ غنچه ها را لخت لخت دل کنم
نیست آسان در غمش سامان درد اندوختن
نقد داغ دل به صد خون جگر حاصل کنم
یاد معشوق ز خاطر رفته ذوق دیگر است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.