دل پراضطرابی؛ دست و پا گم کردهای دارم
سری؛ با کافری راه خدا گم کردهای دارم
به خوب و زشت چون آینه نبود راحت و رنجم
به حیرانی ضمیر مدعا گم کردهای دارم
به خود از کوی بیهوشی چنان آهسته میآیم
که پنداری در این ره جابهجا گم کردهای دارم
به غیر از سادهلوحی نیست گر جمعیت خاطر
طمع از چرخ یعنی دست و پا گم کردهای دارم
به جای اشک جویا ریخت مشک تر به دامانم
دل در کوچهٔ زلف دو تا گم کردهای دارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حالِ سرگشتگی و «گمکردگی» خود سخن میگوید و همهٔ بیتها با ردیف «گم کردهای دارم» بر همین آشفتگی تکیه دارند: دلی بیقرار، سری که در عشق معشوق کافرکیش راه خدا را گم کرده، و ذهنی که در حیرت مقصودش را از یاد برده است. او بازگشتش از بیخودی را به جستوجوی چیزی گمشده در راه مانند میکند و امید بستن به فلک را سادهلوحی میشمارد. در بیت پایانی روشن میشود که دلش در زلف معشوق گم شده و به همین سبب اشکش بوی مشک گرفته است.
هوش مصنوعی: دلی پریشان و بیقرار دارم که دست و پایش را گم کرده و آشفته است، و سری دارم که در عشق یک معشوق کافرکیش راه خدا را گم کرده است.
هوش مصنوعی: مانند آینه، خوبی و بدی برایم نه آسایش میآورد و نه رنج. از شدت حیرت، ذهنی دارم که خواسته و مقصود خود را از یاد برده است.
هوش مصنوعی: از کوی بیخودی چنان آهسته به خود بازمیگردم که گویی در این راه، جایجای چیزی گم کردهام و به دنبالش میگردم.
هوش مصنوعی: اگر آرامش خاطر چیزی جز سادهلوحی نیست، پس امید بستن به فلک نشان میدهد که من آدمی دست و پا گم کرده و سرگشتهام. یعنی چشم داشتن از روزگار نشانهٔ آشفتگی و نادانی است.
هوش مصنوعی: جویا، به جای اشک، مشک تر بر دامنم ریخت، زیرا دلی دارم که در کوچهٔ زلف پیچدرپیچ و خوشبوی معشوق گم شده است. اشکم از آن دل، بوی زلف یار گرفته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.