غمی در خاطر هر کس وطن گیرد غمین باشم
دلی در هر کجا آید به درد اندوهگین باشم
به یاد عارضی سیاره ریزد در کنارم چشم
ز دامان پر انجم آسمانی بر زمین باشم
هنرور را فلک دایم ز اشک اندوهگین دارد
چو تیغ از جوهر خود تا به کی چین بر جبین باشم
چو دامی کو نهان در خاک باشد تا دم محشر
پس از مردن همیشه وصل او را در کمین باشم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به غم و اندوهی اشاره میکند که در دل همه مردم و به ویژه خود او وجود دارد. او با یادآوری زیباییهای طبیعی و آسمانی، احساس فقدان و اندوه را در خود زنده نگه میدارد. شاعر ابراز میکند که در درد و رنج دیگران شریک است و همواره با یاد وطن و یاد کسی خاص، به غمگینی خود ادامه میدهد. او همچنین به فکر وصال در آخرین دم زندگی و پس از مرگ است، به این معنا که عشق و پیوندهای عمیق انسانی را فارغ از زمان و مکان نمیتواند از دست بدهد.
هوش مصنوعی: هر کسی غمی در دل دارد، من هم در این غم شریک هستم، و هر جا دلی به درد بیفتد، من هم غمگین میشوم.
هوش مصنوعی: در کنارم یاد یک زیبایی میدرخشد و از چشمانم بر دامن پرستاره آسمان، آرزو دارم که بر روی زمین باشم.
هوش مصنوعی: سپاسگزارم، اما توقع نداشته باشید که در اینجا اشارهای به منبع اصلی کنم. به همین خاطر، این متن را به صورت مستقل بیان میکنم: زندگی و سرنوشت، همیشه با اشک و غم هنرمند درگیر است، مانند یک تیغ که همیشه تیز و برنده میماند. تا کی باید این غم را بر پیشانی خود تحمل کنم؟
هوش مصنوعی: همچون دامندی که در زیر خاک پنهان است و تا روز قیامت منتظر است، من نیز پس از مرگ همواره در کمین وصال او خواهم بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.