کشیده لاله شراب شبانه از رگ سنگ
چو شعله خونش ازان زد زبانه از رگ سنگ
رضا بخوردن خون دادایم این و آن هم نیست
رسانده روزی ما را زمانه از رگ سنگ
چو نبض در طپش آید ز شوق اگر سازند
خدنگ آن مژه ها را نشانه از رگ سنگ
نه لاله است که جوشد چو خون ز سینهٔ کوه
کشیده آتش شوقش زبانه از رگ سنگ
بگو به بینش، جویا! چطور قافیه ایست؟
فسانه از رگ سنگ و بهانه از رگ سنگ



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بر ردیف دشوار «از رگ سنگ» بنا شده و تصویرهایی از لالهای که از سنگ کوه میروید، به صورت شراب و خون و شعلهٔ شوق، میسازد. شاعر روزی سخت عاشق را از رگ سنگ رسیده میداند و میگوید تیر مژگان یار حتی سنگ را به تپش میآورد. در پایان، جویا خود به غرابت این قافیه و ردیف و مهارتش در آن میبالد.
هوش مصنوعی: لاله شراب شبانه را از رگ سنگ کوه بیرون کشیده و نوشیده است؛ برای همین خونش مانند شعله از رگ سنگ زبانه میکشد. سرخی لالهای که از دل سنگ میروید به شعله و خون تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: ما به خوردن خون (رنج و غم) رضایت دادهایم، اما همین هم به آسانی به دست نمیآید؛ روزگار روزی ما را از رگ سنگ رسانده است، یعنی روزی ما سخت و دشوار و اندک است.
هوش مصنوعی: اگر رگ سنگ را آماج تیر آن مژگان کنند، سنگ نیز از شوق مانند نبض به تپش میافتد؛ یعنی تیر مژگان یار حتی دل سنگ را به هیجان میآورد.
هوش مصنوعی: آنچه مانند خون از سینهٔ کوه میجوشد لاله نیست؛ آتش شوق اوست که از رگ سنگ زبانه کشیده است.
هوش مصنوعی: ای جویا، به اهل بینش بگو این چه قافیهای است؟ «فسانه از رگ سنگ» و «بهانه از رگ سنگ»؛ شاعر به دشواری و غرابت ردیف «از رگ سنگ» و هنر خود در پروراندن آن اشاره میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.