دل از کف رفت بدگو را ز کلفت در وفور زنگ
خورد فولاد را سازد چو ناخن بند مور زنگ
فلک را هست در بالا دوی زینت زمهر و مه
بلی شاطر بلند آوازه می گردد ز شور زنگ
کدورت مرد را آخر زبون خویش می سازد
بپیچد گر بود سرپنجه از فولاد زور رنگ
شود از کینه دل در گرد کلفت عاقبت پنهان
سیه گردد چو بر آیینه زور آرد وفور زنگ
بصد شوخی دلم را برد جویا مصرع گویا
سلیمانی کند در عالم آیینه مور زنگ



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «زنگ» دربارهٔ زیان کینه و کدورت است. شاعر کدورت را به زنگاری مانند میکند که پولاد را میخورد، پنجهٔ پولادین را میپیچاند و آینه را سیاه میکند. در بیت دوم از معنای دیگر «زنگ» استفاده کرده و خورشید و ماه را به زنگهای شاطر مانند کرده است. در پایان تصویر مورِ زنگار را آورده که در آینه سلیمانی میکند، یعنی آلودگی کوچک بر دل چیره میشود.
هوش مصنوعی: بدگو بر اثر کدورت و غبار درونی که مانند انبوهی زنگار است، دل و آرامش خود را از دست داده است؛ زیرا زنگ پولاد سخت را هم میخورد و آن را مانند چنگ و ناخن مورچه نازک و ناتوان میکند.
هوش مصنوعی: آسمان در بلندی خود دو زیور دارد: خورشید و ماه. همانگونه که شاطر و پیک با صدای زنگهایی که بر خود میبندد بلندآوازه میشود، فلک هم با این دو زینت نامآور است.
هوش مصنوعی: کدورت و کینه سرانجام انسان را زبون و ناتوان میکند؛ همانگونه که نیروی زنگار حتی پنجهای از پولاد را هم میپیچاند و از کار میاندازد.
هوش مصنوعی: دل بر اثر کینه سرانجام در غبار کدورت پنهان میشود؛ چنانکه وقتی زنگار فراوان بر آینه چیره شود، آینه سیاه و تیره میگردد.
هوش مصنوعی: ای جویا، این مصراع رسا با شوخی و لطف بسیار دلم را ربود: «مورِ زنگ در عالم آینه سلیمانی میکند»؛ یعنی زنگار که مانند مورچهای کوچک بر آینه مینشیند، بر سراسر آن فرمانروا میشود. به همین سان کدورتی اندک هم بر دل چیره میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.