در تنم از خون نمی گذاشت فریاد
لخت دل می آرد از چشمم برون، داد از سرشک
نیست در ویرانهٔ دل آب و آبادانیی
دیده تا گردید در یاد تو آباد از سرشک
از وفور گریه گردیدم به بی صبری علم
آبروی دیده و دل رفت بر باد از سرشک
شورم امشب در زمین و آسمان افتاده است
داد از آه فلک پیما و بیداد از سرشک
دیدهٔ جویا ز فیض یاد رخساری به خاک
ریخت رنگ جلوهٔ حسن پریزاد از سرشک



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از اشک فراوان شکایت میکند. اشک خون و پارههای دلش را بیرون ریخته، دل را بیآب و ویران کرده و آبروی او را برده است. آه و گریهٔ شبانهاش زمین و آسمان را پر کرده است. در بیت پایانی اشک که در سراسر غزل مایهٔ رنج بود، از برکت یاد معشوق نقش زیبایی او را بر خاک مینگارد.
هوش مصنوعی: اشک خونی در تنم باقی نگذاشته و فریاد که پارههای دلم را هم از چشمم بیرون میآورد. دادخواهی من از دست اشک است.
هوش مصنوعی: از وقتی چشمم در یاد تو از اشک آباد و پرآب شد، در ویرانهٔ دل نه آبی مانده و نه آبادانیای. همهٔ آب دل به صورت اشک به چشم رفته و دل خشک و ویران مانده است.
هوش مصنوعی: از فراوانی گریه به بیصبری مشهور شدم و آبروی چشم و دل به سبب اشک بر باد رفت. «آبرو» به معنای آب چشم نیز ایهام دارد.
هوش مصنوعی: امشب شور و غوغای من زمین و آسمان را فرا گرفته است. فریاد از آهی که تا فلک بالا میرود و از ستمی که اشک بر من میکند.
هوش مصنوعی: چشم جویا از برکت یاد چهرهای، با اشک خود نقش و رنگ جلوهٔ زیبایی آن پریزاد را بر خاک ریخت. یعنی اشکِ ریخته بر زمین تصویر جمال معشوق را مینمود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.