نه همین چون نی، گلو بی دور ساغر بود خشک
موج خونم در سراپا همچو جوهر بود خشک
گرچه سر تا پا تنم در بزم حیرت بود چشم
چشم چشمش چون زره از پای تا سر بود خشک
گریه می کردم ولی از حیرت نظاره اش
اشک بر مژگان مرا چون آب خنجر بود خشک
می نوشتم نامه و خون از بنانم می چکد
حیرتی دارم که چون بال کبوتر بود خشک
دوش چون شد آتش رخسارش از می شعله ور
می چون آب آیینه ای جویا به ساغر بود خشک



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «بود خشک» حالِ عاشقی را وصف میکند که از حیرتِ دیدار معشوق، خون و اشکش از جریان بازمانده است. شاعر با تشبیههایی چون جوهر تیغ، حلقههای زره، آب خنجر و آب آینه، چیزهایی را نشان میدهد که نمود تری دارند اما خشکاند. در پایان، آتش رخسار معشوق که از می برافروخته شده، شراب جام را نیز خشک میکند.
هوش مصنوعی: تنها گلوی من نبود که مانند نی، بیگردش جام شراب خشک مانده بود؛ موج خون در سراسر وجودم هم مانند جوهرِ (نقش موجدار) تیغ، خشک و بیجریان بود.
هوش مصنوعی: هرچند در بزم حیرت سراسر تنم چشم شده بود، هر چشمش مانند حلقههای زره که به چشم میمانند، از پا تا سر خشک و بیاشک بود. یعنی حیرت چنان بود که اشکی نمیآمد.
هوش مصنوعی: گریه میکردم، اما از حیرتِ تماشای او اشک بر مژگانم مانند آبِ (جلای) خنجر خشک مانده بود؛ یعنی اشک بود اما روان نمیشد.
هوش مصنوعی: نامه مینوشتم و از سرانگشتانم خون میچکید؛ در شگفتم که با این همه، بال کبوترِ نامهبر چگونه خشک ماند و از خون تر نشد.
هوش مصنوعی: ای جویا، دیشب که آتشِ چهرهٔ او از شراب برافروخت، شراب در جام مانند آبِ آینه خشک شد؛ گویی گرمای رخسارش شراب را خشکاند و تنها جلوهای از آن ماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.