|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی به معشوقه خود سخن میگوید و ابراز میکند که بدون او، احساس سردرگمی و ناامیدی میکند. او به زیبایی و ظاهر معشوقه اشاره میکند و میگوید که حالا تنها چیزهایی که برایش مانده، آزار و عریانی است. قلب او مثل آبی که از کوه سرازیر میشود، در حال ناآرامی و بیقراری است. شاعر همچنین به تنهایی و دلتنگی خود در میهمانیها و لحظات شاد دیگران اشاره میکند و آرزو میکند که این حالت آشفته در مورد او پیش نیاید.
هوش مصنوعی: بدون تو چشمم همچون حلقهٔ گلابی است که در آن حیرت و سردرگمی وجود ندارد. نگران نباش، شعلهٔ دل مانند پر دمی که زلفی آشفته دارد، خاموش نمیشود.
هوش مصنوعی: قابلیت من اجازه نمیدهد که با انرژی و حرارت زیاد، لباسی غیر از یک لباس چسبان بر تنم باشد. بهتر است که عریانی وجود نداشته باشد.
هوش مصنوعی: وقتی دل انسان مانند آب کوه خروشان و بیقرار میشود، صبر و تحمل از او میرود. خدایا، نمیخواهم که کشتی زندگیام در این طوفان پرخروش غرق شود.
هوش مصنوعی: هیچکس غیر از من جویای رقص و زیبایی آن طاووس در بهشت نباشد، و هیچکس در گرداب حیرت و سردرگمی نرود.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.